Αρσενικό Και Παλιά Δαντέλα – Arsenic And Old Lace (1944)

...






 

Γράφει ο Γιώργος Αγγελόπουλος


Σκηνοθεσία: Frank Capra
Σενάριο:Julius J. Epstein, Philip G. Epstein, (βασισμένο στο θεατρικό του) Joseph Kesselring
Πρωταγωνιστούν: Cary Grant, Priscilla Lane, Raymond Massey
Διάρκεια: 118’
Χώρα: Η.Π.Α.

 

Η καλοκαιρινή περίοδος στην Ελλάδα συνήθως είναι φτωχή στα κινηματογραφικά, καθώς μεγάλες ταινίες κυκλοφορούν καθυστερημένα από Σεπτέμβρη. Ίσως γιατί οι εταιρίες διανομής και οι θεατές πάνε διακοπές και το να κλειστείς σε μια σκοτεινή αίθουσα με τέτοια ζέστη δε φαντάζει τόσο ελκυστικό. Απ’ την άλλη βέβαια, υπάρχουν και τα θερινά σινεμά με τις υπέροχες επανεκδόσεις κλασσικών ταινιών που ποτέ δε καταφέραμε να απολαύσουμε στη μεγάλη οθόνη. Το “Αρσενικό και Παλιά Δαντέλα” είναι μία απ’ αυτές.

Ο Cary Grant υποδύεται τον Μόρτιμερ Μπρούστερ, έναν αμετανόητο εργένη που τελικά ερωτεύτηκε κι αποφάσισε να παντρευτεί. Λίγο πριν φύγει για ταξίδι του μέλιτος με την αγαπημένη του, σταματάει να χαιρετήσει τις δύο αγαπημένες του θείες που είναι υπόδειγμα καλοσύνης και ευγένειας. Οι δύο ηλικιωμένες ωστόσο εκτός των άλλων είναι και κατά συρροή δολοφόνοι μοναχικών κύριων. Η ανακάλυψη αυτή σοκάρει τον Μόρτιμερ που προσπαθεί να βρει μια λύση ώστε να προστατεύσει τις θείες από την αστυνομία και ενδεχόμενα επόμενα θύματα από αυτές. Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο, όταν ο φυγάς και επίσης σίριαλ κίλερ αδερφός του Μόρτιμερ επιστρέφει, έχοντας τη δικιά του ατζέντα αλλά κι ένα ακόμα πτώμα μαζί του. Στο όλο σκηνικό πηγαινοέρχεται ένας τρελός ανηψιός που πιστεύει ότι είναι ο πρόεδρος Ρούσβελτ αλλά και η μόλις σύζυγος του Μόρτιμερ που αναρωτιέται γιατί καθυστερούν να φύγουν για το ταξίδι του μέλιτος. Και στη μέση όλων αυτών ο καημένος Μόρτιμερ, που συνειδητοποιεί ότι είναι μέλος μιας τρελής οικογένειας.

Η ταινία αποτελεί μεταφορά ενός πολύ γνωστού κι αγαπημένου θεατρικού από τον τριπλά βραβευμένο με όσκαρ σκηνοθέτη του “It’s a Wonderful Life” και “It Happened One Night”, Frank Capra. Όπως στις περισσότερες ταινίες του, έτσι κι εδώ, μας συστήνει σε χαρακτήρες τόσο αστείους και ιδιαίτερους που είναι αδύνατο να μην αγαπήσεις από το πρώτο λεπτό. Φανταστείτε το δικό μας “Μια τρελή τρελή οικογένεια” του Ντίνου Δημόπουλου, προσθέστε μια ισχυρή δόση μαύρου χιούμορ κι έχετε μια μικρή ιδέα για το τι να περιμένετε.

Αυτό που κάνει ιδιαίτερα ξεχωριστή ταινία είναι το τολμηρό, για τα δεδομένα της εποχής, θέμα της ταινίας. Το πάντρεμα της κωμωδίας με στοιχεία θρίλερ είναι σίγουρα πολύ πρωτότυπο και πετυχημένο καθώς σαν σύνολο η ταινία δένει πολύ αποτελεσματικά. Η μαεστρία στη σκηνοθεσία καταφέρνει σε κάθε διαφορετική περίσταση να μεταφέρει την ανάλογη διάθεση, διατηρώντας ωστόσο μια παράδοξη ομοιογένεια. Ο Cary Grant αν και πολλές φορές παρασύρεται από το κείμενο και γίνεται υπερβολικός στην ερμηνεία του, παραμένει πάντα απολαυστικός, όπως και το υπόλοιπο εκλεκτό καστ.

Το “Αρσενικό και Παλιά Δαντέλα” είναι από τις ταινίες που όσο περνάνε τα χρόνια θα γίνεται καλύτερη. Έχουν περάσει βέβαια ήδη εβδομήντα χρόνια, άρα μάλλον δε χρειάζεται να περιμένεις άλλο. Η απόλαυση είναι εγγυημένη.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ