Άσφαλτος – Asphalte (2015)

Mια γλυκόπικρη υπενθύμιση για τη ζωή όπως ριζώνει, αλλά ταυτόχρονα πώς μπορεί να αλλάξει ξαφνικά

 ★★★½☆ 

Σκηνοθεσία: Samuel Benchetrit
Σενάριο: Sameul Benchetrit
Πρωταγωνιστούν: Isabelle Huppert, Michael Pitt, Valeria Bruni Tedeschi
Διάρκεια: 100’
Χώρα: Γαλλία
Διανομή: Weird Wave

Asphalte greek poster low resΜέσα σε μια πολυώροφη πολυκατοικία, αγνοούμε τις ζωές δεκάδων ανθρώπων που ζουν μέσα της και είναι γείτονές μας. Ενοχλητικές καλημέρες συνδυάζονται με περίτεχνες τακτικές αποφυγής ενός ακόμη χαιρετισμού, ένα πρωί/μεσημέρι/βράδυ όταν η μόνη όρεξη που υπάρχει αφορά την άφιξη στο εσωτερικό του διαμερίσματος.
Παράλληλοι όροφοι που ενώνονται με σκάλες και ασανσέρ, συνιστούν μια κουραστική συναναστροφή με τους υπόλοιπους ενοίκους. Αγνοώντας το συνδετικό κρίκο όλων, που δεν είναι η κοινωνική τάξη ή η οικογενειακή κατάσταση, αλλά η ίδια έλλειψη συντροφικότητας κι αγάπης. Με τον τρόπο φυσικά που την εννοεί ο καθένας, δηλαδή με το είδος της που έχει ανάγκη.
Με τον ίδιο ταυτόχρονο τρόπο που συμβαίνουν οι ζωές, ο Benchetrit κινηματογραφεί διαφορετικές περιπτώσεις μοναχικών ανθρώπων. Εύστοχα, επιλέγει ως κινητήριο έναυσμα την έλευση ενός άλλου έξω από εκείνους, που θα τους φέρει στη συνειδητοποίηση και στην ενεργοποίηση να φτιάξουν μια καλύτερη για τους ίδιους καθημερινότητα.

Αν η ύπαρξη έχει νόημα, τότε αυτό βρίσκεται στη συνεύρεση. Γιατί πώς αλλιώς θα μπορούν οι μέρες να περνούν αν δεν αντικατοπτρίζεται ο καθένας στα μάτια του άλλου; Η απορία αυτή απεικονίζεται στα πλάνα των ηρώων του «Asphalte» μετά από κάθε ξεκαρδιστική στιγμή της ταινίας, οι οποίες βρίσκονται διάσπαρτες σ’ όλη της τη διάρκεια.

Το δυνατό σημείο του φιλμ, που ‘χει κερδίσει ο σκηνοθέτης, είναι ακριβώς το σουρεαλιστικό χιούμορ και τα αναπάντεχα ευρήματα που κερδίζουν το στοίχημα με την παράλογη αλήθεια τους. Η δε μετάβαση από την κορυφή στην απόγνωση, γίνεται τόσο ομαλά που καταλήγει οδυνηρά σπαρακτική ανά στιγμές. Ένα ακόμα θετικό της ταινίας, είναι πως δεν παίρνει ποτέ πολύ στα σοβαρά τον εαυτό της, και άρα δεν αναλώνεται σε περίτεχνη υπαρξιακή πολυλογία, επιτρέποντας τον προβληματισμό να αναδυθεί αβίαστα δίχως εκβιασμό.

Η έξοδος από την αίθουσα δεν είναι ακριβώς λυτρωτική. Είναι όμως μια γλυκόπικρη υπενθύμιση για τη ζωή όπως ριζώνει, αλλά ταυτόχρονα πώς μπορεί να αλλάξει ξαφνικά.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ