Αστερίξ κι Οβελίξ στην Βρετανία – Astérix et Obélix: Au service de Sa Majesté 3D (2012)

...






 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία: Laurent Tirard
Σενάριο: Laurent Tirard, Grégoire Vigneron βασισμένο στα κόμικ των René Goscinny, Albert Uderzo
Πρωταγωνιστούν: Gérard Depardieu, Edouard Baer, Guillaume Gallienne, Valérie Lemercier, Catherine Deneuve
Διάρκεια: 109’
Χώρα: Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία, Ουγγαρία

 

Πάντα υπάρχει μια λαχτάρα, ακόμα και μετά το τραγελαφικό “O Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες”, για την επόμενη περιπέτεια των Αστερίξ και Οβελίξ στην μεγάλη οθόνη. Μπορεί μέχρι στιγμής καμιά ταινία να μην έχει αποδώσει πιστά την μαγεία αλλά και την τρέλα των πολυαγαπημένων κόμικς, αλλά έχουν καταφέρει τουλάχιστον να διασκεδάσουν. Και μετά την Γαλλία, Αίγυπτο και Ελλάδα, η φήμη του μαγικού τους φίλτρου τους κάνει να διασχίσουν την Μάγχη για να ταξιδέψουν στην γειτονική τους Γηραιά Αλβιόνα.

Ο Ιούλιος Καίσαρας αποφασίζει να εξαπολύσει τις αμέτρητες χερσαίες και θαλάσσιες δυνάμεις του για να κατακτήσει την ακόμη ανυπότακτη νήσο της Βρετάνιας. Η Βασίλισσα ζητάει βοήθεια από τους Γαλάτες, όπου αντιστέκονται σθεναρά στους Ρωμαίους εδώ και χρόνια, και το μαγικό τους φίλτρο. Έτσι ο Αστερίξ κι ο Οβελίξ ταξιδεύουν μέχρι την μακρινή Βρετανία για να σώσουν τους κατοίκους της, τους οποίους δεν έχουν και σε μεγάλη εκτίμηση, από τις στρατιές του Καίσαρα, ο οποίος με την σειρά του, ζητά από τους βάρβαρους και ατρόμητους Νορμανδούς να έρθουν να τον βοηθήσουν στην κατάκτηση της. Έτσι, οι άξεστοι και βρωμιάρηδες Γαλάτες θα πρέπει να συνεργαστούν με τους καθώς πρέπει και αρκετά ψηλομύτες Άγγλους, που έχουν το σαβουάρ βιβρ ως την προσωπική του Βίβλο, για να αντιμετωπίσουν ένα κοινό εχθρό.

Η τέταρτη κινηματογραφική περιπέτεια των αγαπημένων ηρώων του René Goscinny και του εικονογράφου Albert Uderzo, έχει περισσότερα στοιχειά από το κόμικ “Ο Αστερίξ στην Βρετανία” και λιγότερα από το “O Αστερίξ και οι Νορμανδοί”, με τον σκηνοθέτη Laurent Tirand να τα συνδυάζει με ένα κάπως μέτριο διασκεδαστικό αποτέλεσμα. Το χιούμορ της ταινίας έχει να κάνει κυρίως με τις ιδιαιτερότητες των λαών που παίρνουν μέρος σε αυτό το τρελό γαϊτανάκι ανταλλαγής κουλτούρας. Από τους Γαλάτες και τους Βρετανούς, μέχρι και τους Ρωμαίους και τους Νορμανδούς, ο Tirand επικεντρώνεται στους τρόπους συμπεριφοράς που ξεχωρίζουν τον καθένα τους προσπαθώντας να βγάλει, πολλές φορές βίαια, από την μύγα ξύγκι.

Μερικές φορές, όμως, πετυχαίνει τον στόχο του και το γέλιο βγαίνει αβίαστα, αλλά σε αυτό συμβάλει και η καλή χημεία που έχουν οι ηθοποιοί μεταξύ τους, όπως o Depardieu με την Lemercier που όποτε βρίσκονται μαζί καταφέρνουν να στρέψουν όλα τα φώτα πάνω τους. Πέρα από την διαφορετική κουλτούρα που διακωμωδεί η ταινία, ο ξεχωριστός τρόπος ομιλίας που υπάρχει στην προφορά, κυρίως των Άγγλων με posh ιδιωματισμούς, μπορεί να προκαλέσει κάποια χαχανητά στην αρχή αλλά γρήγορα καταφέρνει να κουράσει και να φτάνει στα όρια του να καταντήσει εκνευριστικός, ευτυχώς χωρίς να τα ξεπερνάει.

Το Λονδίνιουμ μοιάζει να είναι ένα περίεργο κράμα διαφόρων εποχών, όπως Βικτωριανής εποχής στην ενδυμασία σε συνδυασμό με δεκαετία ‘70s στην μουσική και μπάντες με στυλάκι Beatles, αλλά και κάπου θα πάρει το μάτι σου και τον Μάτι του Λονδίνου. Ένα Λονδίνιουμ όπου ταιριάζει στον φοβητσιάρη ανιψιό του φύλαρχου των Γαλατών, όπου έχουν πάρει υπό την προστασία τους ο Αστερίξ κι ο Οβελίξ, όπου ντύνεται με τζιν και βάζει ζελέ στα μαλλιά του. Όλος αυτός ο περίεργος εκμοντερνισμός του Λονδίνιουμ να είναι κάποιες στιγμές πανέμορφος μέσα στην περιέργειά του, αλλά δεν παύει αυτό το μείγμα εποχών να φαίνεται και λίγο εκτός χρόνου.

Ο Depardieu για τέταρτη συνεχή φορά στον ρόλο του Οβελίξ είναι αρκετά διασκεδαστικός και προσπαθεί να επωμιστεί όλη την ταινία στα στιβαρά του μπράτσα (τι Οβελίξ θα ήταν εξάλλου;) μιας και ο νέος Αστερίξ, Edouard Baer, δεν καταφέρνει να αποδώσει το πνεύμα και την σπιρτάδα που χαρακτηρίζει τον χαρακτήρα του. Η Valerie Lemercier, μια εξαιρετική κωμικός, καταφέρνει με την μη μου άπτου συμπεριφορά της και τον posh χαρακτήρα της, να βγάλει το περισσότερο γέλιο και να κλέψει τις καρδιές. H Catherine Deneuve για άλλη μια φορά, μετά τον “Ο Θεός Αγαπάει το Χαβιάρι”,αποδεικνύεται γλάστρα μπροστά στους υπόλοιπους ηθοποιούς, μια γλάστρα που φαίνεται πως έχει μείνει απότιστη εδώ και καιρό και μαραζώνει ρόλο με τον ρόλο.

Θα μπορούσαμε να μιλούσαμε για ένα δεύτερο “Ολυμπιακοί Αγώνες”, αλλά, μα τον Τουτατή, η τέταρτη περιπέτεια των αγαπημένων μας Γαλατών είναι τουλάχιστον μια διασκεδαστική περιπέτεια όπου, ακόμα και στην μετριότητά της, δεν σε αναγκάζει να καταναλώσεις λίτρα μαγικού φίλτρου για να την απολαύσεις.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ