Ατίθαση Καρδιά – Wild at Heart (1990)

Η «Ατίθαση Καρδιά» βρίσκεται ίσως μισό σκαλοπάτι πιο κάτω από το «Μπλέ Βελούδο» και ένα «κλικ» πιο κάτω από το μεγάλο αριστούργημα του Ντέιβιντ Λιντς, το “Mulholland Drive”







Σκηνοθεσία: David Lynch
Σενάριο: David Lynch, βασισμένο στο βιβλίο του Barry Gifford
Πρωταγωνιστούν: Nicolas Cage, Laura Dern, Willem Dafoe
Διάρκεια: 125’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Ama Films

 

Τέσσερα χρόνια μετά το «Μπλέ Βελούδο» του 1986, το οποίο καθιέρωσε τον Ντέιβιντ Λιντς ως τον κύριο εκφραστή του μεταμοντέρνου, σουρεαλιστικου, αμερικανικού σινεμά, ο γνωστός σκηνοθέτης κυκλοφόρησε στις αίθουσες ένα από τα πιο ιδιότυπα road movies που έχουμε δει στη μεγάλη οθόνη και, παρόλο που δεν κέρδισε κατευθείαν το κοινό και τους κριτικούς στην Αμερική, τσέπωσε το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες με μία ταινία που παραμένει μέχρι και σήμερα σε περίοπτη θέση στο πάνθεον των cult-classics.

Η «καρδιά» της «Ατίθασης Καρδίας» είναι η αδάμαστη ερωτική σχέση της Λούλα (Λόρα Ντερν) και του Σέιλορ (Νίκολας Κέιτζ), οι οποίοι αποφασίζουν να φύγουν από τη Βόρεια Καρολίνα και να πάνε να ζήσουν στην Καλιφόρνια, σπάζοντας όμως έτσι την αναστολή του Σέιλορ ο οποίος μόλις βγήκε από τη φυλακή. Επιπλέον, η μητέρα της Λούλα προσλαμβάνει ένα γκάνγκστερ ονόματι Μαρσέλους Σάντος για να τους βρει, να σκοτώσει τον Σέιλορ και να οδηγήσει τη Λούλα πίσω στη Βόρεια Καρολίνα.

Σύμφωνα με τον ίδιο τον Ντέιβιντ Λιντς, στις δοκιμαστικές προβολές της ταινίας υπήρξαν τουλάχιστον 80-100 αποχωρήσεις από την αίθουσα. Αν δεν είναι κανείς εξοικειωμένος με το στυλ του σκηνοθέτη είναι εύκολο να δει γιατί. Το μεταμοντέρνο σύμπαν του Λιντς είναι ένα αμάγαλμα από επιρροές, σουρεαλιστικές καταστάσεις και παρωδίες άλλων ταινιών – ένα μοναδικό, ομολογουμένως, ψηφιδωτό το οποίο θέλει να έχεις και μία δόση χιούμορ και καλής διάθεσης προκειμένου να εκτιμήσεις.

Οι Νίκολας Κέιτζ και Λόρα Ντερν δεσπόζουν στην οθόνη ως το επίμαχο ζεύγος (θυμάστε τόοοοτε παλιά που ο Νίκολας Κέιτζ έπαιζε ενδιαφέροντες ρόλους σε καλές ταινίες;) αλλά την παράσταση κλέβουν από τη μία η Νταιάν Λαντ, (στο ρόλο της μάνας της Λούλα) με μία υπέροχα, υστερική, σαπουνοπερίστικη ερμηνεία, και από την άλλη ο Γούιλεμ Νταφόε, στον πιο αποκρουστικό ρόλο της καριέρας του, να προκαλεί ανατριχίλες με κάθε λέξη που ξεστομίζει. Στο φόντο, πάντα υπέροχη η Αμερικανική ύπαιθρος, όπως και σε κάθε ανάλογο road movie, αποτελεί τον καμβά πάνω στον οποίο ο Λιντς στήνει τις καταστάσεις του και δομεί αυτό το κωμικο-τραγικό ρομάνζτο. Το σενάριο κλμακώνει την ένταση συνεχώς μέχρι το φινάλε με την Καλή Νεράιδα (!), ενώ η μετρημένη σκηνοθεσία του Λιντς έρχεται σε αντίστιξη με τα εξωφρενικά γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στην οθόνη.

Η «Ατίθαση Καρδιά» βρίσκεται ίσως μισό σκαλοπάτι πιο κάτω από το «Μπλέ Βελούδο» και ένα «κλικ» πιο κάτω από το μεγάλο αριστούργημα του Ντέιβιντ Λιντς, το “Mulholland Drive”, την ατμόσφαιρα και το συναισθηματικό μεγαλείο του οποίου αδυνατεί να φτάσει. Πρόκειται σίγουρα για ένα από τα καλύτερα, σύγχρονα road movies. Σπρώχνοντας τον «ατίθασο», ελευθεριακό χαρακτήρα του είδους στα όριά του, ο Λιντς μας έδωσε ένα κλασικό πλέον μεταμοντέρνο, νεανικό ρομάνζτο με φόντο τον Αμερικανικό «δρόμο».

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ