Η νύχτα που τραυματίστηκε το αθηναϊκό σινεμά. Αττικόν/Απόλλων (1870-2012)

...

UPDATE:

Σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο, οι κινηματογράφοι Αττικόν, Απόλλων και Άστυ έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές μόνο στους εξωτερικούς χώρους ενώ οι αίθουσες έχουν μείνει ανέπαφες. Η Γιούλη Τσακαλάκη, υπεύθυνη του Άττικον και του Απόλλωνα, δήλωσε πως «οι αίθουσες των κινηματογράφων Αττικόν και Απόλλων δεν κάηκαν και μόνο η είσοδος έχει υποστεί ζημιές«.

Οι ιδιοκτήτες του Άστυ, Γιώργος και Δημήτρης Στεριάκης, δήλωσαν πως μόνο εξωτερικές ζημιές έχει υποστεί και ο κινηματογράφος ενώ κατάφεραν τελευταία στιγμή να αποτρέψουν τους άγνωστους εμπρηστές.

Απόψε στις 8, τα μέλη της πολιτιστικής κίνησης «Κάθε Σάββατο στην Αθήνα» θα συγκεντρωθούν «μ΄ένα κερί στο χέρι» έξω από τον κινηματογράφο Αττικόν και θα πραγματοποιήσουν βουβή διαμαρτυρία για την καταστροφή του ιστορικού κτιρίου.
[hr]
Γράφει ο Γιώργος Κόκουβας

Ένας αιώνας ιστορίας, ταινιών, προβολών, σινεφίλ συζητήσεων, επιτάξεων στην Κατοχή, Φεστιβάλ, πρεμιέρων… Καμιά ταινία καταστροφής που πρόβαλαν οι ιστορικές κινηματογραφικές αίθουσες της Αθήνας, Αττικόν και Άστυ, δεν συγκρίνεται με τον εμπρησμό που αυτή η Κυριακή επεφύλασσε στο αθηναϊκό κινηματογραφικό σκηνικό.

Την ώρα που οι μισοί Έλληνες βουλευτές εξευτελίζονταν στα έδρανα και οι άλλοι μισοί εξευτελίζονταν στο καφενείο της Βουλής, παρακολουθώντας αγώνα μπάσκετ, κάποιοι άλλοι βρήκαν την ευκαιρία να αμαυρώσουν όχι μόνο την μαζική συγκέντρωση των πολιτών στο κέντρο της Αθήνας, αλλά και την ίδια την Ιστορία της πόλης, όπως την συμβόλιζαν τα δύο ιστορικά κτίρια στην οδό Σταδίου και στην στοά της Κοραή.

Το βράδυ της Κυριακής, η είδηση πως είχαν τυλιχτεί στις φλόγες τα δύο κτίρια που στέγαζαν τις κινηματογραφικές αίθουσες μας έκανε να αναρωτηθούμε για τον πολιτισμό της χώρας. Μιας χώρας που επιτρέπει στον οποιονδήποτε να εκτονώσει τα (παρα)πολιτικά του ένστικτα σε δύο κτίρια γεμάτα με τόσες μνήμες, τόσες βραδιές που η μπομπίνα μας χάρισε αυτό που η πραγματικότητα μας στερεί – λίγη μαγεία.

Απ’ ό,τι όλα δείχνουν, ο κινηματογράφος Άστυ έχει υποστεί ζημιές αλλά όχι καταστροφικές, ενώ και η πυρκαγιά στο κτίριο πάνω από τις αίθουσες Αττικόν και Απόλλων είναι υπό έλεγχο. Παρ’ όλα αυτά, η εγκληματική άγνοια και αγνωμοσύνη κάποιων ανθρώπων για τα ελάχιστα παραδοσιακά στέκια τέχνης που μας απέμειναν όρθια και «πιστά», παραμένει εκτός ελέγχου. Στο κάτω-κάτω, αυτές τις αίθουσες τις αγαπήσαμε σκοτεινές, όπως πρέπει να είναι κάθε βράδυ. Κάποιοι θέλησαν να τις «φωτίσουν» με λίγες φλόγες. Συγχαρητήρια. Ευτυχώς, δεν τα καταφέρατε.

[hr]
Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος

Πως μπορείς να γράψεις για κάτι τέτοιο χωρίς να νιώθεις έστω έναν πόνο; Μια οργή; Όταν έμαθα χτες πως οι κινηματογράφοι Αττικόν/Απόλλων και Άστυ στο κέντρο της Αθήνας έγιναν στόχος “κάποιων”, ένιωσα ένα απίστευτο μούδιασμα, μια αναγούλα. Περνώντας σήμερα το πρωί από εκεί, και βλέποντας ακόμα καπνούς να βγαίνουν από τα κατεστραμμένα αυτά κτήρια, ένιωσα την καρδιά μου να σφίγγεται. Θα μου πεις, πόσο άκυρο να νιώθεις τέτοια πράγματα για κάποια κτήρια όταν γύρω σου συμβαίνουν τόσα πράγματα και η Ελλάδα πέφτει ήδη από τον γκρεμό και το θέμα είναι το πότε θα φτάσει στο πάτο.

Ευτυχώς το Άστυ υπέστη μόνο κάποιες ζημίες, το Αττικόν/Απόλλων σχεδόν καταστράφηκε. Σε αυτά τα “κτήρια”, σε αυτά τα “ντουβάρια” όπως κάποιοι άλλοι τα αποκαλούν, χιλιάδες κόσμος, ανάμεσα τους κι εγώ, έχουν ξεχαστεί σε μια από αυτές τις σκοτεινές αίθουσες αφήνοντας όποια προβλήματα είχαν έξω από αυτή. Μόλις η μπομπίνα άρχιζε να ξετυλίγεται κατάφερνε να μας κάνει άλλοτε να γελάμε, να κλαίμε, να προβληματιζόμαστε… Γιατί αυτή είναι η μαγεία του κινηματογράφου και αυτών των υπέροχων αιθουσών που κάψανε.

Πόσοι από εμάς τα τελευταία χρόνια κάθε Σεπτέμβρη ξημεροβραδιαζόμασταν στο Αττικόν και στον Απόλλωνα σε, ίσως, το πιο αγαπημένο φεστιβάλ της Αθήνας τις Νύχτες Πρεμιέρας; Άπειρες ταινίες, ξενύχτια, γεμάτα συναισθήματα και πολύ καλή παρέα μας έκαναν για 2 εβδομάδες να τρέχουμε να προλάβουμε ταινίες και να περιμένουμε σε ουρές για να μπούμε στις αίθουσες αυτές. Και στο τέλος των ταινιών να υπάρχει η καθιερωμένη κουβέντα στο υπόστεγο του κινηματογράφου μαζί με φίλους αλλά και άλλων σινεφίλ που βρίσκονταν εκεί κάθε μέρα πιστοί στο ραντεβού τους.

Οπότε ναι, συγχωρέστε με εάν στεναχωριέμαι για αυτά τα “ντουβάρια” γιατί βλέποντάς τα στάχτη σήμερα το πρωί ήταν σαν να έχουν κάψει ένα κομμάτι της ψυχής, όχι μόνο της δικής μου, αλλά και πολλών, πάρα πολλών, άλλων. Γιατί καίγοντας κινηματογράφους, θέατρα, βιβλιοθήκες κ.α. έχουμε ήδη χτυπήσει πάτο κι απλά δεν το ξέρουμε…
[hr]
Ακολουθεί κείμενο απο το Αρχείο Νεοτέρων Μνημείων.

Κινηματοθέατρο «Αττικόν»

Περιοχή: οδός Σταδίου 19-21 & Λαδά
Έτος: 1870-1920

Περιγραφή:
Το διώροφο κτίριο που βρίσκεται επί της Σταδίου 19-21, στη διασταύρωση με τη Χρήστου Λαδά (τότε Αγίου Γεωργίου), είναι προϊόν πολλών διαδοχικών φάσεων. Το αρχικό εκλεκτικιστικό κτίριο οικοδομήθηκε μεταξύ των ετών 1870-1881, βάσει σχεδίων του αρχιτέκτονα Ernst Ziller (1837-1923), για λογαριασμό του Χιώτη τραπεζίτη Σταμάτιου Δεκόζη Βούρου (1792-1881). Κατά το 1900 στεγάζονταν εκεί το φαρμακείο του Σ. Βαλτή (αναφέρεται ήδη από το 1891), το κουρείο του Λ. Μουσίου και το εμπορικό κατάστημα «ειδών Κίνας» του Π. Γεωργιάδη, ενώ το 1914 φιλοξενήθηκε για ένα διάστημα το νεοπαγές Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας. Μεταξύ των ετών 1914-1920 πραγματοποιήθηκε μια σημαντική επέμβαση σε ρυθμό «Νεομπαρόκ», όταν οικοδομήθηκε σε τμήμα του κτιρίου το κινηματοθέατρο «Αττικόν», επάνω σε σχέδια του αρχιτέκτονα Αλέξανδρου Νικολούδη (1874-1944), με μια από τις πρώτες χρήσεις οπλισμένου σκυροδέματος. Το 1930, στο ανανεωμένο πλέον κτίριο, καταγράφονται (πλην του «Αττικόν»), τα παντοπωλεία των Ι. Ζαχαρίου και Σ. Αλεξάνδρου, το ανθοπωλείο του Άγγελου Αγαλιώτη, το κατάστημα κρυστάλλων & πορσελανών του Ν. Λεμοντζόγλου, η αντιπροσωπεία γραφομηχανών Παπασπύρου, τα γραφεία της οικοδομικής επιχείρησης «Πρώτης», των «Τοπικών Σιδηροδρόμων Μακεδονίας» και της «Εταιρείας Οίνων και Οινοπνευμάτων». Αργότερα δημιουργήθηκε και η δεύτερη κινηματογραφική αίθουσα «Απόλλων» στο υπόγειο του κτιρίου, ενώ εγκαταστάθηκαν τα γραφεία της «Σκούρας Φιλμς» και τα καταστήματα Ε. Ζολώτα, Γερ. Βασιλόπουλου και «Studio Costa Boda» (1982). Κατά καιρούς το κτίριο υπέστη ποικίλες επεμβάσεις και φθορές. Το 1960 οι αδελφοί Γρηγοριάδου και ο Άγγελος Αγαλιώτης πήραν άδεια ορισμένων επισκευών από την Πολεοδομία Αθηνών, ενώ το 1982 πραγματοποιήθηκαν γενικές εργασίες συντήρησης και αναπαλαίωσης (βάσει μελέτης του αρχιτέκτονα Ι. Χριστακόπουλου).

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*