Attractive Illusion – Ελκυστική Ψευδαίσθηση (2012)

...






 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία:Πέτρος Σεβαστικογλου
Σενάριο: Πέτρος Σεβαστικογλου, Sunny Ohilebo, Kenny Abdeleke, Kelechwuku Chukwuejim
Πρωταγωνιστούν: Tmc, J. Linus, M. Ohilebo, P.I.O. Austyeno
Διάρκεια: 80’
Χώρα: Ελλάδα
Διανομή: Ταινιοθήκη της Ελλάδος

 

Το νέο εγχείρημα του Πέτρου Σεβαστίκογλου έρχεται να καταγράψει, με τον πιο ρεαλιστικό τρόπο, την σκληρή πραγματικότητα που αντικρίζουν οι Αφρικανοί μετανάστες στην Ευρώπη, αντί για την Γη της Επαγγελίας που τους υπόσχονται οι «σωτήρες» διακινητές τους. Μια ταινία μυθοπλασίας, με έντονα τα στοιχεία ντοκιμαντέρ, που γυρίστηκε μέσα σε 15 ημέρες, με βασικό σενάριο τον αυτοσχεδιασμό των πραγματικών μεταναστών που πρωταγωνιστούν στην ταινία. Πορνεία, φτώχεια, ναρκωτικά, μάγια, ρατσισμός, αδιέξοδο, βρίσκονται σε πρώτο πλάνο στην κάμερα του σκηνοθέτη, αλλά και αφοπλιστικά καθημερινές στιγμές όπου το γέλιο, ο έρωτας, η φιλία, ολοκληρώνουν την εικόνα αυτής της κοινότητας η οποία αντικατοπτρίζεται στους post-rock ήχους των Prefabricated Quartet.

Δεν είναι και πολλές οι φορές που βλέπεις τέτοιου είδους ταινίες, που ασχολούνται με τα προβλήματα των μεταναστών και πιο συγκεκριμένα της αφρικανικής κοινότητας, να γυρίζονται στην ξενοφοβική και χρυσαυγιτική Ελλάδα του σήμερα. Κι όμως για τον Σεβαστίκογλου αποδείχτηκε πως είναι η πιο κατάλληλη στιγμή για ένα τέτοιο φιλμ. Γυρισμένο με την υποστήριξη της Ενότητας της Νιγηριανής Κοινότητας στην Ελλάδα η ταινία του έχει σκοπό να δείξει στους «δικούς της» ότι η Ευρώπη δεν είναι ο παράδεισος που ονειρεύονται, αλλά η ίδια η κόλαση που εμφανίζεται ως «Ελκυστική Ψευδαίσθηση».

Όλα αυτά δείχνουν πως οι προθέσεις της ήταν σωστές και η καρδιά της ταινίας βρίσκεται στην σωστή θέση, αλλά δυστυχώς κάτω από όλα αυτά το φιλμ του Σεβαστίκογλου μοιάζει περισσότερο με κάτι που θα έχει γυρίσει κάποιος φοιτητής κάποιας κινηματογραφικής σχολής πάρα κάποιος έμπειρος σκηνοθέτης. Προβλήματα με τον, πολλές φορές απαράδεκτο, φωτισμό και την ηχοληψία, από την αρχή κιόλας της ταινίας, την κάνουν να χάνει την όποια δυναμική της και την καθιστούν δύσκολη στο να την παρακολουθήσει κάποιος. Σίγουρα ο Σεβαστίκογλου ήθελε να ξεδιπλώσει την ιστορία του μέσα σε ένα φυσικό περιβάλλον, χωρίς την επήρεια όποιον τεχνητών μέσων κάνοντας την ταινία του να μοιάζει σχεδόν ακατέργαστη, αλλά δυστυχώς όλο αυτό γύρισε εναντίον του.

Πέρα όμως από τα όποια τεχνικά προβλήματα της ταινίας, το σοβαρότερό της μειονέκτημα παραμένει το σενάριό της. Ο Σεβαστίκογλου είχε την ευκαιρία, αλλά και τα ερεθίσματα, να πει πολλά με αυτή του την ταινία και να την κάνει ένα δυνατό δράμα καταγράφοντας αυτή την «ελκυστική ψευδαίσθηση». Αντ’ αυτού επέλεξε ένα σενάριο που είναι γεμάτο στα κλισέ και σε κοινότυπους χαρακτήρες χωρίς να εμβαθύνει ούτε στο ελάχιστο στην ψυχοσύνθεσή τους. Επικεντρώνεται περισσότερο στο γκέτο πάρα στο να δείξει την σκληρή ελληνική πραγματικότητα για αυτούς και τα όποια προβλήματα αντιμετωπίζουν. Και με ένα σχεδόν απαράδεκτο φινάλε, η ταινία δεν έχει το αποτέλεσμα και την ισχύ που θα ήθελε να έχει.

Στα θετικά, η χρησιμοποίηση πραγματικών μεταναστών στους κεντρικούς ρόλους αντί ηθοποιών και ο αυτοσχεδιασμός τους δίνουν έναν αέρα φρεσκάδας στη ταινία. Το φιλμ του Σεβαστίκογλου, όσο καλές προθέσεις και να έχει, παραμένει μια «ψευδαίσθηση» που ακόμα και ο ίδιος ο θεατής καταλαβαίνει από τα πρώτα πλάνα της που, αν μη τι άλλο, μόνο ελκυστική δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ