Οι Εργένισσες – Bachelorette (2012)

...






 

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή


Σκηνοθεσία: Leslye Headland
Σενάριο: Leslye Headland
Πρωταγωνιστούν: Kirsten Dunst, Lizzy Caplan, Isla Fisher, James Marsden
Διάρκεια: 87’
Χώρα: Η.Π.Α.

 

Ήταν κάποτε τρεις φίλες, μια ξανθιά, μια καστανή και μια κοκκινομάλλα, που αποφάσισαν να πάνε στο bachelor πάρτι μιας άλλης, παλιάς τους φίλης από το σχολείο και να τα κάνουν όλα μπάχαλο.

Κάπως έτσι ξεκινούν μερικά από τα καλύτερα ανέκδοτα που μπορείς να ακούσεις. Με μια βασική διαφορά: η ταινία της Λέσλι Χέντλαντ δεν είναι ανέκδοτο, αν και ως τέτοιο θα έπρεπε να την εκλάβεις. Ή μάλλον όχι. Ούτε καν ως τέτοιο, μιας που ούτε διασκεδαστική είναι, ούτε και αστεία. Είναι απλώς μια γυναικεία χοντράδα με χαρτί περιτυλίγματος α λα ‘φετινό «Bridesmaids» ‘ (ούτε κατά διάνοια), που αναλώνεται σε κοκαϊνικές καταστάσεις, ολίγον από μπάφο, blowjob-ικά υπονοούμενα, κάτι one night stands (και ένα ακόμη που δεν έκατσε, damn it), σπερματικές αναφορές, και μια νύφη που τόσο πολύ αγαπούν οι ‘κολλητές’ της, εξακολουθούν αφενός να αποκαλούν γουρουνόφατσα-για πλάκα μωρέ-και αφετέρου να την ενθαρρύνουν με ένα “fuck everybody” στην υποψία και του παραμικρού-σα δε ντρέπεται λίγο-τύπου, που θα τολμήσει να σχολιάσει κι εκείνος τα πολλά παραπανίσια κιλά που βρίσκονται στριμωγμένα μέσα στο νυφικό της (το οποίο σημειωτέον οι καλές φίλες κατέληξαν πατσαβούρι). Κοινώς η ταινία είναι μια ωδή πάνω στην αληθινή, γυναικεία φιλία. Awwww…

Σκόνη και θρύψαλα, που θα έλεγε και ο Στέφανος, άφησε στο πέρασμά του το «Bachelorette», και αρκετά καμμένα, εγκεφαλικά κύτταρα στο κεφάλι μου, το οποίο προσπαθούσε με κόπο να κατανοήσει αυτό που μόλις είχε δει. Και καλά, να καταλάβω ότι η σκηνοθέτιδα που κάνει και το ντεμπούτο της, έχασε τη μπάλα, αλλά η κατά τα άλλα του έντεχνου πια, Κίρστεν Ντανστ, η εναλλακτική Λίζυ Καπλάν και η τρελιάρα, αλλά αρκούντως συμπαθητική συνήθως, Ίσλα Φίσερ, τι δουλειά έχουν σε αυτό το εξάμβλωμα αισθητικής, που κάνει το «Hangover» να μοιάζει για Χρυσό Φοίνικα τουλάχιστον; Ειλικρινά δε ξέρω, δε καταλαβαίνω και στην τελική, δε με νοιάζει κιόλας. Αυτό που με νοιάζει, είναι πως θα πάρω πίσω τη μια ώρα και τα κάτι ψηλά, που σπατάλησα για να τη δω. Τι δε μπορώ να τα πάρω πίσω; Well, f*ck, για να μιλήσω και στη γλώσσα τους.

Δεν είμαι καμία πουριτανή τύπισσα που αποφάσισα ξαφνικά να κράξω την σύγχρονη, φιλελεύθερη γυναίκα που έχει τη καριέρα της, βγαίνει έξω, γλεντοκοπάει και ρίχνει και κάνα σεξάκι αν κάτσει τίποτα καλό. Το να μπουκώνεις όμως μια ταινία με όλα τα κλισέ των χαζορομαντικών, corny ταινιών, να υπερεκθέτεις τη γυναικεία φύση σε βαθμό που να την καθιστάς αλλοπρόσαλλη και γελοία, και να θέτεις προβλήματα στις κεντρικές σου ηρωίδες τύπου: ‘ο γκόμενός μου δεν ήρθε στον γάμο της τύπισσας που έχω γραμμένη στη τελική, δε πειράζει θα πηδηχτώ με τον πρώτο που θα βρω’, ‘όλοι με περνούν για χαζή επειδή μάλλον από τη πολλή κόκα, το μυαλό μου έχει γίνει σαν σταφίδα σουλτανίνα’, ‘ωχ, θα είναι και ο πρώην μου στον γάμο, θα το παίξω ανώτερη, αλλά οι αναμνήσεις θα μας οδηγήσουν έτσι κι αλλιώς κάτω από τα σκεπάσματα, so what the hell?’, είναι απλώς η κακογουστιά σε όλο της το μεγαλείο. Όταν μάλιστα πας να πουλήσεις και intellectual αστειάκι, βάζοντας τη μια εκ των ηρωίδων σου να αναφέρεται στη δουλειά της, στην οποία έχει να κάνει με δωδεκάχρονα παιδάκια που πάσχουν από καρκίνο, ε τότε νομίζω πως ο πάτος είναι ο νέος σου φίλος. Συγχαρητήρια!

Αν θες να δεις τη Φίσερ να υποδύεται τον χαζοχαρούμενο εαυτό που έπαιζε και στο «Wedding Crashers», την Ντάνστ να βαριέται και να το παίζει cold bitch και την Καπλάν, με κατά τα άλλα σουξεδιάρικο ντυσιματάκι, ύφος rock αλτερνατιβιά, και συμπεριφορά παστέλ, λιωμένου μαρσμέλοου όταν πρόκειται για τον ex που δε τον λες και τζιμάνι, τότε το «Bachelorette» είναι η ταινία σου.

Η έλλειψη χημείας ανάμεσα στις πρωταγωνίστριες, το πολυφορεμένο (και εδώ κακογραμμένο) σενάριο, καθώς και η απουσία της παραμικρής, υποθεσιακής φαντασίας, κατατάσσουν το «Bachelorette» στη κατηγορία των ταινιών που εύκολα ξεχνιούνται και δεν λησμονιούνται.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ