Barbara (2012)

...






 

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή


Σκηνοθεσία: Christian Petzold
Σενάριο: Christian Petzold, Harun Farocki
Πρωταγωνιστούν: Nina Hoss, Ronald Zehrfeld, Rainer Bock
Διάρκεια: 118’
Χώρα: Η.Π.Α., Κίνα

 

Αυτή την εβδομάδα θα έχουμε τη δυνατότητα να απολαύσουμε στις κινηματογραφικές αίθουσες, μια ακόμη ταινία από αυτές που έκαναν τη πρώτη τους εμφάνιση στις 18ες Νύχτες Πρεμιέρας και η αλήθεια είναι πως το «Barbara» ίσως ήταν μια από τις καλύτερες και πιο “ήσυχες” παραγωγές που είδαμε φέτος στο φεστιβάλ.

H Barbara (Nina Hoss), είναι μια δυναμική και ανεξάρτητη γυναίκα, που εργάζεται ως γιατρός στην Ανατολική Γερμανία της δεκετίας του ΄80, όταν ακόμα η επανένωση του γερμανικού κράτους, φαντάζει όνειρο απατηλό. Χωρίς πολλά πολλά, η Barbara εξορίζεται σε ένα μικρό, αγροτικό νοσοκομείο κοντά στη Βαλτική (για πειθαρχικούς λόγους, που ποτέ δε μαθαίνουμε πραγματικά), όπου τίθεται κάτω από τη χαλαρή παρακολούθηση του επικεφαλής γιατρού, Andre Reiser (Ronald Zehrfeld), καθώς και τις συχνές επισκέψεις της Stasi, προς γνώση και συμμόρφωση. Και όσο η Barbara υπομένει μια ζωή μακριά από την ιατρική καριέρα του Βερολίνου, αναγκάζεται να στηριχθεί στη πλάτη του εραστή της, ο οποίος από τη Δυτική Γερμανία, ετοιμάζει το έδαφος για την οριστική της φυγή από τη χώρα…

Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Christian Petzold, θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς, σύγχρονους σκηνοθέτες της Γερμανίας, και οχι αδίκως.

Έχοντας ζήσει τη διχοτόμηση της Γερμανίας, τις κοινωνικοπολιτικές εντάσεις και την περιρρέουσα ανελευθερία στο πετσί του, και κυρίως μέσα από τις μνήμες των ίδιων του των γονιών, ο Petzold μοιάζει να έχει χτίσει μια κινηματογραφική καριέρα, στο background της οποίας θα δεις-σχεδόν-πάντα, να ξεπροβάλει η ιδιάζουσα, σαραντάχρονη ‘περιπέτεια’ του τόπου του, γεγονός που καθιστά την σκηνοθετική και σεναριογραφική του πορεία σε μεγάλο βαθμό, βιωματική.

Οι κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις του τότε γερμανικού καθεστώτος, πάνε χέρι χέρι με τα προσωπικά δράματα και τις επίπονες εμπειρίες των ηρώων του Petzold, ο οποίος έχει καταφέρει να διατηρεί ένα προσωπικό, και ολίγον διδακτικό στυλ, στα film που μας προσφέρει. Ταινίες όπως τα «Gespenster» και «Yella», χαρακτηρίζονται από ισχυρές δόσεις ρεαλισμού και πολιτικού σινεμά, με αποτέλεσμα έπειτα από μια μικρή, υποθεσιακή ανάπαυλα, ο Petzold, να επιστρέψει και πάλι στα παλιά του λημέρια με το «Barbara».
Κερδίζοντας την Ασημένια Άρκτο στο φεστιβάλ του Βερολίνου, ο Petzold απέδειξε οτι δε χρειάζεται να κατασκευάσεις μια ταινία με διαλογικές φανφάρες και υπαρξιακό στοχασμό που σε ξεσκίζει, αρκεί να επιστρέψεις στα πρώιμα, απλά υλικά του κινηματογράφου: τη προσήλωση στη σκηνοθεσία, τα περιεκτικά λόγια, τη δημιουργία ατμόσφαιρας και το πλέον επικοινωνιακό εργαλείο του ηθοποιού, το βλέμμα.
Το «Barbara» είναι μια ταινία που επικεντρώνεται πάνω στην τύχη της ηρωίδας του, η οποία αποτελεί τη μονάδα που εκφράζει ανάλογες πορείες ζωής, την ταραγμένη περίοδο του γερμανικού ’80. Ο Petzold μάλιστα δε κρύβεται πίσω από πολιτικίζουσες τακτικές, και δεν αφήνει τη πρωταγωνίστριά του γυμνή, μιας που της φοράει και έναν κάποιον φεμινιστικό μανδύα, που εκφράζεται υπέροχα μέσα από την αγέρωχη παρουσία της.

Η Nina Hoss στη πέμπτη της εδώ συνεργασία με τον σκηνοθέτη, είναι χάρμα οφθαλμών. Παρουσία δυναμική και “στεγνή”, ιδανικός εκπρόσωπος της γυναικείας προσπάθειας για ένα καλύτερο μέλλον. Στο πλευρό της ο Ronald Zehrfeld δίνει μια χαλαρή ερμηνεία που έρχεται σε έντονη αντίθεση με το πληθωρικότατο παρουσιαστικό του (επίσης ο Ronald είναι και ωραίο παιδί, έτσι όπως τον είδαμε και από κοντά στις Νύχτες Πρεμιέρας. Να τα λέμε αυτά.), δημιουργώντας παράλληλα μια αμήχανη χημεία με τη συμπρωταγωνίστριά του, που όμως αποδίδει καρπούς.
Η ταινία αποτελεί στη τελική ένα ήπιων τόνων δράμα, με εξαιρετική σκηνοθεσία η οποία αγγίζει τα όρια της λυρικότητας σε αρκετά σημεία (θυμίζοντας κάτι από Ταρκόφσκι και θεϊκά, πράσινα τοπία), αξιοπρεπείς ερμηνείες και μια άσκηση κριτικής Ιστορίας που πλανάται στον αέρα. Ίσως το μοναδικό κόλλημα που μπορούμε να της καταλογίσουμε, είναι ο υπερβολικά βραδυφλεγής τρόπος ξεδίπλωσης της υπόθεσης, καθώς και ορισμένα story-κα κενά, τα οποία σε στιγμές θολώνουν το τοπίο αναφορικά με τις ενέργειες των πρωταγωνιστών.

Ακόμα και έτσι όμως το «Barbara» είναι μια από τις καλύτερες επιλογές της εβδομάδας, αν και απευθύνεται περισσότερο στο σινεφίλ κοινό. Μια ταινία για την ελπίδα , την πραγματική ελευθερία που πηγάζει από τον σεβασμό των πιστεύω σου και τη συνειδητοποίηση ότι η φυλακή μπορεί να βρίσκεται τελικά μέσα στη καρδιά σου. Χμμμ κοίτα να δεις…

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ