Τα Μυθικά Πλάσματα του Νότου – Beasts of the Southern Wild (2012)

...






 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία: Benh Zeitlin
Σενάριο: Lucy Alibar, Benh Zeitlin, βασισμένο στο θεατρικό της Lucy Alibar
Πρωταγωνιστούν: Quvenzhané Wallis, Dwight Henry, Levy Easterly
Διάρκεια: 93’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Seven Films

 

Δεν είναι πολλοί οι σκηνοθέτες που καταφέρνουν από την πρώτη κιόλας ταινία τους να δημιουργήσουν κάτι που σε αιχμαλωτίζει με στον πανέμορφο κόσμο του, να ερωτευτείς με τους χαρακτήρες του και μέχρι να πέσουν οι τίτλοι τέλους σε έχει μαγέψει τόσο που να μην μπορείς να την βγάλεις από το μυαλό σου. Έτσι είναι και το “Beasts of the Southern Wild”. Μια ταινία που εμφανίστηκε από το πουθενά πέρσι στο φεστιβάλ του Sundance και κατάφερε να σαρώσει τα βραβεία, απέσπασε τρία βραβεία στις Κάννες, παίχτηκε στην τελική λήξης του 18ου φεστιβάλ κινηματογράφου της Αθήνας, Νύχτες Πρεμιέρας, όπου αγαπήθηκε από το κοινό και κατάφερε να αποσπάσει τέσσερις σημαντικές υποψηφιότητες για τα βραβεία Όσκαρ. Και τα αξίζει όλα αυτά και ακόμα περισσότερα.

Σε μία ξεχασμένη αλλά δυναμική κοινότητα, αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο, ζει η εξάχρονη Χάσπαπι στο όριο της ορφάνιας. Η μητέρα της έχει φύγει από καιρό, ο πατέρας της είναι ένας άγριος σε διαρκές ξεφάντωμα, κι εκείνη έχει αφεθεί στην τύχη της σε ένα απομονωμένο περιβάλλον γεμάτο ημιάγρια ζώα. Αντιλαμβάνεται το φυσικό κόσμο σαν ένα εύθραυστο ιστό πραγμάτων, και το σύμπαν ολόκληρο εξαρτάται από αυτά τα πράγματα να δένουν αρμονικά και σωστά μαζί. Όταν μια καταιγίδα σηκώνει τα νερά, ο μπαμπάς της αρρωσταίνει, και άγρια ζώα ξυπνούν από τους παγωμένους τάφους τους, η Χάσπαπι βρίσκει τη φυσική τάξη όλων των αγαπημένων πραγμάτων γύρω της να καταρρέει. Απεγνωσμένη να αποκαταστήσει τη δομή του κόσμου της, για να σώσει το σπίτι της και τον πατέρα της , αυτός ο μικροσκοπικός ήρωας πρέπει να μάθει πως να επιβιώσει από μια ασταμάτητη καταστροφή επικών διαστάσεων.

Λίγες ταινίες έχουν καταφέρει να δείχνουν τόσο λυρικές όσο το “Beasts of the Southern Wild” του πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη Behn Zetlin. Πρόκειται για ένα κινηματογραφικό ποίημα, γυρισμένο σε 16mm οπού ακόμα κι έτσι καταφέρνει να αποτυπώσει την μαγεία του κόσμου της Χάσπαπι και τον κατοίκων του Bathtub. Μπορεί το χαμηλό budget για κάποιους σκηνοθέτες να το θεωρούν αρκετά περιοριστικό και να νοιώθουν ότι τους δεσμεύει. Όμως αυτό ήταν που έκανε τον Zetlin να σπάσει τους όποιους περιορισμούς, να ξαναγράψει τους κανόνες και να ελευθερώσει την φαντασία του δημιουργώντας έτσι μια ταινία όπου παρόλο την ονειρική, γεμάτη αλληγορία, αιθέρια και έντονα συναισθηματική ατμόσφαιρά της, με έντονα στοιχεία ντοκιμαντεριστικης κινηματογράφισης, καταφέρνει να είναι σταθερά προσγειωμένη.

Ο Zetlin καταφέρνει να διατηρήσει την ισορροπία μεταξύ φαντασίας και της σκληρής πραγματικότητας μη ξεπερνώντας τα όρια αυτής της πολυεπίπεδης ταινίας. Τίποτα σε αυτό τον κόσμο δεν είναι αυτό που δείχνει. Κάθε σκηνή, κάθε πλάνο του σκηνοθέτη και μια αλληγορία για την ζωή με σύγχρονους και επίκαιρους συμβολισμούς, κι όλα αυτά μέσα από τα αθώα μάτια ενός μικρού παιδιού. Ένα σκληρό ταξίδι ενηλικίωσης με τα «τέρατα» να μοιάζουν σαν τους τέσσερις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης όπου πλησιάζουν με γοργούς ρυθμούς την Χασπάπι και τους κατοίκους της, ενώ παράλληλα να είναι και μια ματιά πάνω στην φτώχεια και την εξαθλίωση της σημερινής κοινωνίας, αλλά και με πολλά οικολογικά μηνύματα. Η ταινία δεν μπαίνει στο καλούπι κάποιου κινηματογραφικού είδους κι αυτό είναι ένα μέρος της μαγείας της.

Πολλοί θα τρέξουν να χαρακτηρίσουν “Beasts of the Southern Wild” σαν ένα νέο “Tree of Life” μιας και εδώ ο Zetlin, όπως και ο Malick, επικεντρώνεται σε μια προσωπική, τραγική, ιστορία και τη μετατρέπει σε μια παραμυθένια αρκετά λυρική ταινία. Όμως εκεί που απέτυχε ο Malick, στο να αποδώσει συναίσθημα και να συγκινήσει, ο Zetlin από τις πρώτες κιόλας σκηνές χτυπάει βαθιά μέσα στην καρδιά σου και μέχρι το τέλος δημιουργεί ένα συναισθηματικό tour-de-force όπου δύσκολα θα καταφέρει να αφήσει κάποιον ασυγκίνητο. Κι όλα αυτά με οδηγό μας την Χάσπαπι, όπου με την γλυκιά της φωνή μας παίρνει από το χέρι και μας ξεναγεί στον κόσμο της, έναν κόσμο που, αν και μοιάζει αρκετά μετα-αποκαλυπτικός, θυμίζει κατά κάποιον τρόπο την Νέα Ορλεάνη μετά το πέρασμα της Κατρίνα.

Είναι δύσκολο να μην ερωτευτείς την Χάσπαπι. Η πρωτοεμφανιζόμενη 7χρόνη, όταν ξεκίνησαν τα γυρίσματα, Quvenzhané Wallis είναι η καρδιά της ταινίας ένα πραγματικό αντράκι. Το άγριο, γεμάτο δυναμισμό, «τέρας» όπου παραμένει αδάμαστη στην ψυχή. Αφουγκράζεται την φύση και κάθε τι γύρω της. Δεν την φοβάται και πιστεύει πως όλα συνδέονται μεταξύ τους. Η ερμηνεία της μικρής Wallis είναι εκπληκτική, της χάρισε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ (η μικρότερη σε ηλικία ηθοποιός που προτάθηκε ποτέ), και βάζει τα γυαλιά σε μεγάλους ηθοποιούς. Η ταινία δεν θα ήταν ίδια χωρίς αυτήν. Όλο όμως το καστ, αν και πρωτοεμφανιζόμενοι, δίνουν το καλύτερο τους εαυτό δημιουργώντας μια εξαιρετική χημεία μεταξύ τους.

Το “Beasts of the Southern Wild” είναι μια από τις καλύτερες ταινίες που θα δεις φέτος. Αν υπάρχει κάποια δικαιοσύνη στην Ακαδημία θα πρέπει να σαρώσει τα βραβεία για τα οποία είναι υποψήφια, αλλά δυστυχώς είναι δύσκολος ο ανταγωνισμός φέτος. Είναι η μικρή ταινία που μπόρεσε και τα κατάφερε. Είναι η ταινία που θα σε συγκινήσει, θα σε μαγέψει και θα σου δείξει, μέσα από τα υπέροχα μάτια και την δυναμική προσωπικότητα της Χάσπαπι ότι παρόλο τις όποιες αντίξοες συνθήκες που θα σου φέρει η ζωή, η ελπίδα πάντα θα βρει τρόπο να σε κάνει να τις ξεπεράσεις. Κι αυτό είναι που μένει στο τέλος.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ