Άλλη Μια Νύχτα – Being Flynn / Another Bullshit Night In Suck City (2012)

...






 

Γράφει ο Δημήτρης Μπουτουρέλης – Γραμματικόπουλος


Σκηνοθεσία: Paul Weitz
Σενάριο:Paul Weitz (βασισμένο στο βιβλίο του) Nick Flynn
Πρωταγωνιστούν: Paul Dano, Robert De Niro, Julianne Moore
Διάρκεια: 97’
Χώρα: Γαλλία , Λουξεμβούργο, Βέλγιο

 

Ο Νικ, έχει να δει τον πατέρα του Τζόναθαν για περίπου 18 χρόνια. Ο ίδιος, όπως και ο πατέρας του, έχει ταλέντο στο γράψιμο. Ο πατέρας του δε, υποστηρίζει ότι είναι ένας από τους καλύτερους συγγραφείς της σύγχρονης αμερικανικής λογοτεχνίας. Όταν ο Τζόναθαν έρθει εντελώς απρόσμενα σε επαφή με τον Νικ, το τελευταίο άτομο το οποίο θα ήθελε να δει μπροστά του ο Νικ είναι ο φαντασιόπληκτος, μέθυσος πατέρας του. Βασισμένο σε αληθινή ιστορία.

Ξέρετε τι είναι χειρότερο από το να βλέπεις μια ταινία η οποία δεν σου δημιουργεί σχεδόν κανένα συναίσθημα; Να γράφεις για αυτήν. To «Being Flynn» βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την κατηγορία. Μια ταινία που είναι υπερφορτωμένη με διάφορα δραματικά στοιχεία, τα οποία όμως αποτυγχάνει να αξιοποιήσει επαρκώς με αποτέλεσμα να βυθίζεται στη μετριότητα. Τι και αν ο Πολ Ντάνο είναι πολύ καλός ως ο Νικ που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να ξεπεράσει το καταθλιπτικό παρελθόν του. Τι και αν ο Τζόναθαν είναι ο πιο ενδιαφέρον χαρακτήρας με τον οποίο έχει ασχοληθεί ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο τα τελευταία χρόνια. Τα βασικά προβλήματα της ταινίας δεν εντοπίζονται στις ερμηνείες. Όπως όμως και ο πρωταγωνιστικός χαρακτήρας της ταινίας, που βροντοφωνάζει για τις συγγραφικές του ικανότητες, έτσι και ο σεναριογράφος-σκηνοθέτης Πολ Γουέιτζ δεν είναι ιδιαίτερα καλός στη δουλειά του. Έτσι λοιπόν το «Being Flynn» καταλήγει κακογραμμένο και δήθεν. Τραγική ειρωνεία ε;

Είναι να αναρωτιέσαι πως μια ταινία που έχει να κάνει με το πρόβλημα των αστέγων, την οικογένεια, την αυτοκτονία και την κόκα καταλήγει να είναι τόσο μαλθακή. Προσπαθεί να δημιουργήσει στιβαρό δράμα; Σίγουρα. Τα καταφέρνει; Μάλλον όχι. Τις πταίει; Ένα καλό επιχείρημα θα ήταν ότι ο Γουέιτζ δεν εντρυφά όσο θα έπρεπε στις προσωπικότητες των πρωταγωνιστών του. Είναι κάπως τσαπατσούλης με την ανάπτυξη των χαρακτήρων του και γι’ αυτό δυσκολεύεται τόσο πολύ να δημιουργήσει αυθεντικό, αβίαστο συναίσθημα. Και χωρίς συναίσθημα, χάνεται το κάθε ενδιαφέρον που έχει μια ταινία αυτής της φύσης, που επικεντρώνεται (όπως και οι περισσότερες από τις ταινίες του Γουέιτζ) στη σχέση πατέρα – γιου.

Το «Being Flynn» δεν είναι απαραίτητα μια κακή ταινία. Απλά δεν έχει τίποτα ιδιαίτερο να δώσει. Είναι βυθισμένη σε μια μόνιμη μιζέρια και προσπαθεί πολύ να σε πείσει ότι όπως και οι πρωταγωνιστές του έτσι και το ίδιο το φιλμ είναι πολύπτυχο και ενδιαφέρον, ασχέτως που κάτι τέτοιο απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Είναι αυτό που λέμε μέτρια, πολύ κακό για το τίποτα, χαμένος χρόνος, πλησίασε και δεν ακούμπησε, ίσα που τη θυμάμαι και ας έχουν περάσει κάτι ώρες από τότε που την είδα.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ