Μπεν-Χουρ – Ben-Hur (2016)

Ένα remake βαρετό και αχρείαστο

 ★☆☆☆☆ 

Σκηνοθεσία: Timur Bekmambetov
Σενάριο: Keith R. Clark, John Ridley
Πρωταγωνιστούν: Jack Huston, Morgan Freeman, Rodrigo Santoro
Διάρκεια: 124′
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: UIP

ben-hur-poster«Δυο αδερφάκια είμαστε,
δυο αδέρφια αγαπημένα (;)
Τζούντας με λένε εμένανε
Μεσσάλα λεν εμένα»

Αυτό θα μπορούσε να συνοψίζει την υπόθεση του «Ben-Hur», όλο το δράμα δηλαδή που χαρακτηρίζει το θρησκευτικό αυτό πόνημα, το οποίο βασίζεται στο μυθιστόρημα του Lew Wallace. Το βιβλίο αυτό έγραψε ο Lew, αφού πέρασε μερικές ώρες με έναν άθεο συνταξιδιώτη στο ίδιο βαγόνι και μετά από τη συζήτηση τους συνειδητοποίησε ότι δεν ξέρει το παραμικρό για τον Χριστιανισμό. Έκανε την έρευνα του λοιπόν και «γέννησε» αυτό το βιβλίο!

Τέτοιο αριστούργημα δεν είχε ξαναδεί η παγκόσμια λογοτεχνία ομολογουμένως. Κι ενώ στην αρχή πάτωσε και δεν το αγόραζε ο κόσμος ούτε για να γεμίσει κάποιο κενό στην βιβλιοθήκη του, ξαφνικά άρχισε να πουλά σαν ζεστό ψωμί. Έχει γυριστεί 2 φορές για τον βουβό κινηματογράφο (1907 και 1925), 2 για τον ομιλούντα (1959 και 2016) ενώ έχει παιχτεί και στο θέατρική σανίδι σε Αγγλία και Αμερική, με την εκδοχή του 2016 να είναι μακράν η πιο αποτυχημένη, κινηματογραφικά και εμπορικά απ΄όλες.

Το story είναι καθαρό, Λατινοαμερικάνικο σαπούνι ΑΑ’ κατηγορίας, μόνο που η θρησκεία των ηρώων δεν είναι ο Καθολικισμός. Ο Judah Ben-Hur (Jack Huston) και ο Messala Severus (Toby Kebbell) είναι δύο ετεροθαλή αδέρφια. Ο ένας είναι πλούσιος Ρωμαίος γόνος πρίγκιπας (σαν την Paris Hilton στο ανδρικό) και ο άλλος πτωχός πλην τίμιος Εβραίος (και πρόγονος του Severus Snape προφανώς) που μάζεψε η οικογένεια του πρώτου για να φανούν καλοί στην τοπική κοινωνία (καθώς από την συμπεριφορά τους φαίνεται πόσο «γραμμένο» τον είχαν). Με τα πολλά και καθώς τα χρόνια περνούσαν, ο μικρός Messala τα φόρτωσε στην κράνα ένα πρωί και την έκανε για τη Ρώμη, όπου ζητούσαν ΕΠΟΠ (της εποχής). «Βρε καλέ μου, βρε χρυσέ μου, μην πας θα σε σκοτώσουν» του έλεγε και προσπαθούσε να τον μεταπείσει ο Judah αλλά το φιλί του ήταν ψεύτικο και ο Messi την έκανε για άλλη γη κι άλλα μέρη.

Πέρασαν τα χρόνια, ο μικρός Εβραίος έγινε βαθμοφόρος, είδε μέρη και λαούς που δεν φανταζόταν σφάζοντας κόσμο στο όνομα του Καίσαρα, ενώ ο Judah δεν εξελίχθηκε καθόλου καθώς έμεινε πίσω, παντρεύτηκε και νοικοκυρεύτηκε. Πως τα έφερε όμως η τύχη και ξαναβρέθηκαν τα δυο αδέρφια χωρίς (φαινομενικά) να υπάρχει πρόβλημα μεταξύ τους. Όπως συμβαίνει πάντα όμως σε αυτές τις περιπτώσεις, στην πρώτη «στραβοτιμονιά» γίνεται το «έλα να δεις» και κλαίνε μανούλες… Τα δυο αδέρφια βρέθηκαν αντιμέτωπα (από χοντράδα κάποιου άλλου, να τα λέμε κι αυτά) και ο Messala έπρεπε να πάρει μια απόφαση, η οποία θα καθόριζε και το υπόλοιπο της ιστορίας της φαμίλιας και της Δυναστείας των Κοκοβίκων (άσχετο).

ΒΑΡΕΤΟ ως εκεί που δεν πάει. Καλύτερα να σταθείς και να βλέπεις έναν φρεσκοβαμμένο τοίχο να στεγνώνει. Αδιάφοροι πρωταγωνιστές, τηλεοπτική σκηνοθεσία, αξιόλογα εφέ αλλά τέρμα ψεύτικα και σκηνές που μοιάζουν σαν να είναι δανεισμένες από τον «Gladiator» και τους «300». Ο σκηνοθέτης Timur Bekmambetov προφανώς έκανε ότι μπορούσε, αν σκεφτείς ότι η ταινία ήταν να βγει 6 μήνες νωρίτερα απ’ ότι κυκλοφόρησε αλλά θα αφήσω κι ένα μικρό ερωτηματικό εδώ. Όχι ότι είχε παρουσιάσει και κανένα τρελό έργο ο καλλιτεχνης πιο πριν για να απορώ πως του βγήκε η θρησκευτική πατάτα αλλά δεν ξέρω αν θα το έκανα καλύτερο οπότε θα αρκεστώ σε αυτό!

ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΟΜΩΣ να μην σχολιάσω την σκηνή που προσπαθεί να λυθεί από τα δεσμά του μέσα στη θάλασσα τραβώντας την αλυσίδα που τον έδενε με τους υπολοίπους στη γαλέρα και η αλυσίδα ΕΠΙΠΛΕΕΙ ως να απελευθερωθεί πλήρως και ΤΟΤΕ μόνο να θυμηθεί η δόλια (η αλυσίδα) να βυθιστεί ως βαρύ αντικείμενο στον πάτο του Ιονίου.

Δεν ξέρω αν θα μείνει στην κινηματογραφική ιστορία ως μεγαλειώδης αποτυχία, σε αντίθεση με την ταινία που ήρθε να επαναλανσάρει (κι έχει βραβευτεί με 11 Oscars), σίγουρα όμως θα παίζει στις τηλεοράσεις κάθε Πάσχα μαζί με την υπόλοιπη εσοδεία αυτού του κινηματογραφικού είδους (και το φετινό Risen με τον Joseph Fiennes).

Χρήστος Σφιάτκος

Παιδί του lifestyle και του κινηματογράφου, ο Χρήστος περνάει τις μέρες και τις νύχτες του στην πόλη διαβάζοντας άπειρα ξένα περιοδικά (καθώς τα ελληνικά έχουν κλείσει), βλέποντας ταινίες, τουιτάροντας και κάνοντας (συνήθως) μεταμεσονύχτιους περιπάτους με τον σκύλο του στα σοκάκια και τα πάρκα των βορείων προαστίων.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ