Κάτι τρέχει στη Berlinale – μέρος 2ο

...

Γράφει ο Δημήτρης Μπουτουρέλης – Γραμματικόπουλος

Μπορεί κανείς από τη συντακτική ομάδα του reel.gr να μην κατάφερε τελικά να παρακολουθήσει από κοντά το 63o Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, αλλά τα βλέμματα όλων μας είναι στραμμένα στο Sony Center της παγωμένης γερμανικής πρωτεύουσας. Τις τελευταίες μέρες βρισκόμαστε σε μια διαρκεί αναζήτηση νέων, κουτσομπολιών και πρώτων κριτικών από τη Berlinale για ορισμένες πολυαναμενόμενες κινηματογραφικές επιστροφές, νέες συνεργασίες και πρώτες εμφανίσεις, και ως αμέτοχοι παρατηρητές, σου παραθέτουμε ότι χρειάζεται να ξέρεις για του μεγάλου βερολινέζικου φεστιβάλ.

Before Midnight, του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ

Έχοντας ήδη συγκεντρώσει καταπληκτικές κριτικές στο Φεστιβάλ του Sundance όπου και έκανε την πρεμιέρα του, το τελευταίο μέρος της ρομαντικής τριλογίας (;) του Λινκλέιτερ που με την αφοπλιστική της ειλικρίνεια και τη μοναδική ευαισθησία της έχει σημαδέψει ήδη δύο δεκαετίες, αφήνει τώρα το στίγμα της και στα 10s αποσπώντας διθυράμβους και στο Βερολίνο και έχοντας αρχίσει ήδη να κερδίζει τον χαρακτηρισμό «καλύτερη ταινία του 2013». Για την ιστορία, η τρίτη συνάντηση του Τζέσι και της Σελίν λαμβάνει χώρα στη Μεσσηνία και μάλιστα στην ταινία αναλαμβάνουν ρόλους και η Ξένια Καλογεροπούλου, η Αθηνά Τσαγγάρη και φυσικά ο Γιάννης Παπαδόπουλος.

The Necessary Death of Charlie Countryman, του Φρίντρικ Μποντ

Εκ διαμέτρου αντίθετα σχόλια ακούστηκαν για την ταινία του πρωτοεμφανιζόμενου Μποντ που συγκέντρωσε πληθώρα αρνητικών σχολίων που κριτίκαραν το ανούσιο και κακογραμμένο σενάριο χαρακτηρίζοντας την «ταινία χωρίς λόγο ύπαρξης». Από την άλλη, μια μερίδα αποθέωσε το οπτικό κομμάτι και την ερμηνεία του πρωταγωνιστή Σία ΛεΜπουφ, ο οποίος κρατάει τον ρόλο ενός Αμερικανού τουρίστα που ταξιδεύει στην Ευρώπη και ερωτεύεται μια μυστηριώδη Ρουμάνα (Ίβαν Ρέιτσελ Γουντ) η οποία όμως έχει ένα σκοτεινό και εγκληματικό παρελθόν που την στοιχειώνει. Το καστ συμπληρώνουν οι Ρούπερτ Γκριν (ο Ρον του Χάρι Πότερ), Μαντς Μίκκελσεν και Μελίσα Λίο.

Interior, Leather Bar, των Τζέιμς Φράνκο και Τράβις Μάθιους

Εξίσου μέτριες προς κακές κριτικές συγκέντρωσε και το προκλητικό ντοκιμαντέρ των Φράνκο-Μάθιους (ο δεύτερος είναι γνωστός από την μικρού μήκους ερωτική γκέι ταινία «Ι Want Your Love» – όταν λέω «ερωτική» εννοώ τσόντα με νόημα, η ταινία είναι ουσιαστικά γκέι πορνό με υπόθεση και εμφανισιακά φυσιολογικούς ανθρώπους στους πρωταγωνιστικούς ρόλους – που μετά την επιτυχία που γνώρισε απέκτησε και μια μεγάλου μήκους έκδοση)  που επαναδημιουργεί τα υποτιθέμενα χαμένα 40 λεπτά από το θρυλικό «Ψωνιστήρι» του Γουίλιαμ Φρίντκιν. «Επιτηδευμένο» και «ρηχό» είναι τα δύο επίθετα που δεν λείπουν από σχεδόν καμία κριτική γύρω από το «Interior, Leather Bar» και δεν μπορούμε να πούμε ότι μας κάνει και πολύ μεγάλη εντύπωση. Διάβασε περισσότερα για την ταινία και δες το τρέιλερ εδώ.

Upstream Color, του Σέιν Κάρουθ

Ας επιστρέψουμε όμως στην καλή πλευρά της Berlinale. Σαν ένας συνδυασμός παλιού καλού Ντέιβιντ Κρόνεμπεργκ με Ντέιβιντ Λιντς, το «Upsteam Color» άφησε άφωνους κριτικούς και κοινό στο 63ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Ο Κάρουθ, σχεδόν μια δεκαετία μετά το «Primer», συνεχίζει να κάνει το «δικό» του, ιδιαίτερο σινεμά μαγνητίζοντας βλέμματα και κερδίζοντας διθυράμβους όπου και αν παιχτεί. H αρκετά αφηρημένη περίληψη του στόρι του «Upstream Color» έχει ως εξής: «Ένας άντρας και μια γυναίκα μπλέκονται στον κύκλο ζωής ενός αγέραστου οργανισμού. Η ταυτότητα γίνεται μια ψευδαίσθηση καθώς και οι δύο προσπαθούν να διασώσουν τα κομμάτια των κατεστραμμένων τους ζωών». Ότι καταλάβατε, κατάλαβα.

Gloria, του Σεμπαστιάν Λέλιο

Από αυτές τις ταινίες με τις οποίες δεν ασχολείται κανείς πριν από ένα Φεστιβάλ αλλά μιλάνε όλοι μετά την παρθενική της προβολή. Το «Gloria» του πρωτοεμφανιζόμενου χιλιανού Σεμπαστιάν Λέλιο αφηγείται την ιστορία μιας 58χρονης γυναίκας που αρνείται να αποδεχθεί ότι έχει μεγαλώσει και τρέχει από πάρτι σε πάρτι μέχρι που μια μέρα ερωτεύεται έναν 65χρονο, πρόσφατα διαζευγμένο άντρα, στον οποίο αφοσιώνεται απόλυτα καθώς αρχίζει να γκρεμίζεται ο τοίχος που έχει δημιουργήσει γύρω της και συνειδητοποιεί και η ίδια πως αυτή ίσως είναι η τελευταία της ευκαιρία για έρωτα. Τρυφερή και με αρκετές δόσεις ειλικρίνειας, καταχειροκροτήθηκε και θεωρείται ένας από τους βασικούς διεκδικητές των βραβείων του Φεστιβάλ.

Διάβασε για τις πρώτες μέρες της Berlinale εδώ.

Συντακτική ομάδα του Reel.gr

Αγαπάμε τον κινηματογράφο και όλα του τα είδη χωρίς διακρίσεις και κουλτουριάρικες αγκυλώσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ