Οι 10 καλύτερες ταινίες του 2012

...

Γράφει η Συντακτική Ομάδα του reel.gr

Όπως και πέρυσι, έτσι και φέτος το Reel σας παρουσιάζει τις 10 καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Ταινίες που ξεχώρισε η συντακτική μας ομάδα είτε για τα τεχνικά τους επιτεύγματα ή για την συγκίνηση που πρόσφεραν ή για τη σημασία τους για σινεμά και τους θεατές του. Φέτος οι ταινίες που παίχθηκαν στις αίθουσες στην Ελλάδα διαφέρουν κατά πολύ από τις ταινίες που είναι υποψήφιες για τα μεγάλα βραβεία καθώς οι ημερομηνίες κυκλοφορίας στις ΗΠΑ και στη Ελλάδα δεν συμπίπτουν πάντα. Παρόλα αυτά, όποτε και να παιχθούν εμείς θα είμαστε εδώ για να τις απολαύσουμε και να τις σχολιάσουμε. Για φέτος όμως απολαύστε παρακάτω σε φθίνουσα σειρά τις ταινίες που μας έκαναν να θυμηθούμε γιατί βλέπουμε σινεμά.

10. Extremely Loud & Incredibly Close

Πολύ δύσκολο μια ταινία να αποτελέσει παρηγοριά για μια τραγωδία σαν κι αυτή της 11ης Σεπτεμβρίου. Το Εξαιρετικά Δυνατά κι Απίστευτα Κοντά των Ερικ Ροθ (σενάριο βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο) και Στίβεν Ντάλντρι (σκηνοθεσία), όμως, μας διηγήθηκε μια πανέμορφη ιστορία για ένα παιδί που ξεπερνάει τους φόβους και τη θλίψη του στη σκιά ενός τέτοιου τρομερού γεγονότος. Αν και κατηγορήθηκε ως μελοδραματική, η ταινία είχε στιβαρό σενάριο με ανατροπή που ραγίζει καρδιές, λυρική σκηνοθεσία και μια πληθωρική ερμηνεία από το νεαρό πρωταγωνιστή της. Το Εξαιρετικά Δυνατά κι Απίστευτα Κοντά ήταν με πολύ απλά λόγια η πιο συγκινητική ταινία της χρονιάς.

9. Hugo

Γνήσιο τέκνο της τεχνολογίας και της προόδου, αλλά από την άλλη νοσταλγικό και παραμυθένιο, το “Hugo” καταφέρνει να μας ταξιδέψει στο χρόνο και να μας χαρίσει τη μαγεία της εποχής, πλούσια σε χρώματα και συναισθήματα και πασπαλισμένη με ψήγματα ιστορίας. Ο Martin Scorsese γυρίζει ένα απ’ τα καλύτερα 3D και το συνδυάζει με την ανεξάντλητης έμπνευσης παριζιάνικη αισθητική και φυσικά τις ερμηνείες ενός υπέροχου cast μικρών και μεγάλων αστέρων. Τα πέντε χρυσά αγαλματίδια και μια παρέλαση βραβείων λέει κάτι και σίγουρα όχι άδικα, για μια ταινία που κερδίζει εύκολα τη φαντασία κάθε ηλικίας.

8. Life of Pi

Ο Ang Lee αποφασίζει να διασκευάσει ένα από τα πιο «δύσκολα να κινηματογραφηθούν» βιβλία και μας πάει ένα μαγικό, παραμυθένιο, λυρικό ταξίδι με πυξίδα την πίστη πάνω στον απέραντο ωκεανό της ανθρώπινης ύπαρξης. Το “Life of Pi” πρόκειται για ένα θαυμαστό αφηγηματικό επίτευγμα και ορόσημο οπτικής δεξιοτεχνίας, με εικόνες που σου προκαλούν δέος και ενίοτε σε αφήνουν άναυδο. Μιλά για την δύναμη της ανθρώπινης πίστης , όχι απαραίτητα σε κάποιον θεό, αλλά κυρίως στον ίδιο μας τον εαυτό. Το φινάλε μπορεί να φαίνεται λίγο περισσότερο επεξηγηματικό από όσο θα έπρεπε σε μερικούς, αλλά, όπως λένε, σημασία έχει το ταξίδι κι όχι ο προορισμός. Και τι ταξίδι ήταν αυτό!

7. Holy Motors

Με το βραβείο νεότητας του περασμένου φεστιβάλ των Καννών επέστρεψε στο κινηματογραφικό προσκήνιο ο auteur Leos Carax μετά από 13 χρόνια. Το σενάριο του αφαιρετικό και ασαφές, μπερδεμένο και μυστηριώδες περιβάλλεται από μια συρραφή γοητευτικών πλάνων και σκηνών που άλλοτε ενθουσιάζουν και άλλοτε συγκινούν αλλά τελικά μαγεύουν. Η παρουσία της Kylie Minogue και ως ερμηνεία αλλά και ως μουσικό ξέσπασμα απογειώνει αυτό το παράξενο κινηματογραφικό δημιούργημα που συναρπάζει ακόμα και θεατές που δεν θέλησαν να μπουν βαθιά στον σουρεαλιστικό του κόσμο. Οι πολλές σινεφίλ επιρροές και αναφορές, άλλοτε εμφανείς και άλλοτε συγκαλυμμένες μας κάνουν να μιλάμε για μια ταινία που ξεφεύγει από τα στεγανά του αφηγηματικού σινεμά για να υπενθυμίσει το σινεμά των εικόνων που έχει χαθεί στο φορμαλισμό του Hollywood.

6. Amour

Δεν γίνεται να αγνοήσεις το Amour. Όσο κι αν το θέλεις. Όσο κι αν βρίσκεις εφιαλτικό το σκηνικό που στήνει ο Χάνεκε μέσα σε αυτό το παριζιάνικο διαμέρισμα. Όσο κι αν σε τρομάζει η παντελής απουσία soundtrack ή η ιδέα να δεις στην οθόνη την αναπόδραστη μοίρα του ανθρώπου, αλλά και (κυρίως) της Αγάπης. Ο μεγάλος μάστορας της έβδομης τέχνης επέστρεψε το 2012 με μια ήσυχη, αλλά αποτελεσματική κινηματογραφική γροθιά στα στομάχια μας, και με όχημα τις εξαιρετικές ερμηνείες των Jean-Louis Trintignant και Emmanuelle Riva μας έδειξε μέσα από εικόνες πόσο τραγική είναι η φθορά του ανθρώπινου σώματος (αλλά όχι της αγάπης) και μας παρέδωσε άλλον έναν λόγο να αγαπήσουμε το σινεμά, που τόσο (δεξιοτεχνικά) μας πληγώνει.

5. The Perks of Being a Wallflower

Ο Stephen Chbosky σπάει μια κατάρα που κρατάει για χρόνια τώρα στο Χόλιγουντ: κατάφερε να μεταφέρει με απόλυτη επιτυχία στην μεγάλη οθόνη το βιβλίο του “The Perks of Being a Wallflower” γράφοντας μάλιστα και σκηνοθετώντας την ο ίδιος. Με μια απόλυτα τρυφερή ματιά χωρίς τα κλισέ των εφηβικών ταινιών, το φιλμ τρυπώνει στην καρδιά σου απελευθερώνοντας όλα συναισθήματα μιας εφηβικής ηλικίας και με χαρακτήρες που χορεύουν με Dexys Midnight Runners, νιώθουν άπειροι ακούγοντας David Bowie και ονειροπολούν με το “Rocky Horror Picture”. Μια από τις καλύτερες coming of age ταινίες που θα δεις εδώ και πολύ και καιρό και θα σου θυμίσει έστω και λίγο από τα δικά σου «περιθωριακά» εκείνα χρόνια.

4. Killer Joe

Ο William Friedkin, 40 χρόνια μετά το «French Connection» και τον «Εξορκιστή», διατηρεί τον πήχη ψηλά, σοκάρει, προβληματίζει και τελικά αποστομώνει με την ακούραστη σκηνοθετική του δεινότητα. Το «Killer Joe» κέρδισε με το σπαθί του μια θέση ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Βουτηγμένο στο μαύρο χιούμορ, τη σαδιστική βία, το απροκάλυπτο γυμνό και τις θανατηφόρες ατάκες και με οδηγό την σαδιστική ερμηνεία-αποκάλυψη του Matthew McConaughey, μας καθήλωσε στις θέσεις μας αφήνοντας μας άφωνους. To μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα ξαναδούμε ποτέ τα KFC με το ίδιο μάτι.

3. Shame

Η ταινία-πρόκληση του Steve McQueen, η οποία δαφνοστολίστηκε από τα ευρωπαϊκά φεστιβάλ και σνομπαρίστηκε από την πουριτανική ακαδημία των Oscar, είναι αυτή που έχει αφήσει ανεξίτηλη την σφραγίδα της πάνω στο ερμηνευτικό μέλλον του Γερμανο-ιρλανδού, Michael Fassbender, κάνοντας πολλούς να μιλούν όχι μόνο για το υποκριτικό του ταλέντο, αλλά και για τα πλούσια προσόντα του. O McQueen σιγοντάρει σκηνοθετικά την τζαμένια, αστική ζούγκλα της Νεας Υόρκης, ρίχνοντας στα “λιοντάρια” της έναν ήρωα σεξουαλικά ασταθή και απομονωμένο, έρμαιο των ζωικών ενστίκτων και της ουρανοξυστικής αποξένωσης, ραφιναρισμένο και εκλεπτυσμένο στην παρουσία, σκοτεινά ενοχικό εκ των έσω. Ο Fassbender σε ρεσιτάλ νευρώδους ερμηνείας, συλλέγει μέσα από την συνουσία, μέλη ανθρωπίνων σωμάτων, ακριβώς όπως ο Bale στο «American Psycho». Χωρίς όμως να τα κρατάει στοιβαγμένα στη συντήρηση του ψυγείου του. Μια πικρά αληθινή ωδή, στους σύγχρονους εθισμούς και τα δεσμά του προσωπικού αυτοπεριορισμού.

2. The Dark Knight Rises

Σίγουρα το “The Dark Knight Rises” μπορεί να μην ήταν το κλείσιμο της επικής τριλογίας που περίμενες και για πολλούς κάπως χειρότερο από το αριστουργηματικό “The Dark Knight”. Αλλά ο Christopher Nolan κατάφερε, μέσα από μια πολυσύνθετη ιστορία και χαρακτήρες να αφήσει το δικό του στίγμα στο σύμπαν του Σκοτεινού Ιππότη και έκανε τους πάντες να συζητούν για αυτό, με αντιπαραθέσεις επί αντιπαραθέσεων για μέρες μετά την πρώτη προβολή της. Ο Μπάτμαν κατάφερε να αναστηθεί με την νέα αυτή την τριλογία από τις στάχτες των προηγούμενων ταινιών δείχνοντάς μας έναν πιο σκοτεινό και πιο ανθρώπινο ήρωα και με το “The Dark Knight Rises” να αποτελεί το καλύτερο εγκώμιό της.

1. Moonrise Kingdom

Μετά το επιτυχημένο animation διάλειμμα του, ο Wes Anderson μας παρουσιάζει μια τρυφερή και ρομαντική ταινία με πρωταγωνιστές παιδιά. Με σαφείς αναφορές στο γαλλικό νέο κύμα, τόσο στο αισθητικό όσο και στο αφηγηματικό μέρος του, ο  Anderson πλάθει μια αθώα ιστορία για τους  έρωτες και τα απωθημένα που είχαμε παιδιά. Μαζί του όπως κάθε άλλη φορά ένα υπέροχο cast που περιλαμβάνει από Edward Norton μέχρι την Tilda Swinton συντονίζεται άψογα στις σκηνοθετικές του οδηγίες και βυθίζεται στην indie αισθητική που ξέρει να εκφράζει τόσο χειροπιαστά. Η σκηνή όπου οι μικροί πρωταγωνιστές χορεύουν στη παραλία υπό τους ήχους του Le Temps De L’amour της Francoise Hardy είναι τόσο αληθινή που ενσωματώνει όλες τις παιδικές αναμνήσεις που θα θέλαμε να είχαμε ζήσει. Αναμφισβήτητα η ταινία της χρονιάς και σίγουρα μια από τις καλύτερες του μεγάλου σκηνοθέτη!

Δείτε επίσης:

Τα πρόσωπα του 2012

Τα γεγονότα του 2012

Δείτε εδώ όλα τα αφιερώματα μας στο κινηματογραφικό έτος 2012

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ