Best of 2014: Οι 10 Καλύτερες Ταινίες

Η λίστα καταρτίστηκε μετά από τη συγκέντρωση των top-10 όλων των συντακτών του Reel.gr, με σκοπό να παρουσιάσει την αντιπροσωπευτική εικόνα του site με τα καλύτερα φιλμ που είδαμε φέτος.

Τελευταία ημέρα του 2014 σήμερα και, ως είθισται, είναι η στιγμή για το απολογιστικό άρθρο μας για τις ταινίες που μας εντυπωσίασαν όλη τη σεζόν. Η λίστα καταρτίστηκε μετά από τη συγκέντρωση των top-10 όλων των συντακτών του Reel.gr, με σκοπό να παρουσιάσει την αντιπροσωπευτική εικόνα του site με τα καλύτερα φιλμ που είδαμε φέτος. Ήταν μία γεμάτη κινηματογραφική χρονιά. Ήδη ετοιμαζόμαστε για αυτά που έχει να μας προσφέρει η επόμενη!

10. “Xenia” του Πάνου Κούτρα

Η Ελλάδα της ταινίας έχει και όνειρα, σκυλάδικα, ελπίδα, μισοχτισμένα κτίρια, ξενοφοβία και εκκρεμότητες. Ο πατέρας που πρέπει να βρεθεί, το τάλεντ σόου που πρέπει να κερδηθεί, η οδύσσεια που πρέπει να βρει το δρόμο της.

Διατηρώντας τον χαρακτήρα και τις εμμονές τους, οι χαρακτήρες του Xenia στέκονται ανώτεροι των περιστάσεων και μέσα απ’ αυτό κερδίζουν κάτι από την πατρίδα που τους στερούμε. Και κάπως έτσι παύουν να είναι πλέον ξένοι.

Διαβάστε την κριτική της ταινίας

9. “Foxcatcher” του Bennett Miller

foxcatcher

 

Με τον Channing Tatum να ωριμάζει, συνεχώς, υποκριτικά (ο ρόλος του Mark αποτελεί ενδεχομένως, την καλύτερη του ερμηνεία μέχρι σήμερα) και τον Mark Ruffalo να αποτελεί την ήρεμη δύναμη, αυτός που ξεχωρίζει ασυζητητί, είναι ο Steve Carell, σε έναν ρόλο που αποδεικνύει το μέγεθος του ηθοποιού που πραγματικά είναι. Κάτω από στρώσεις μακιγιάζ, κενά βλέμματα και αλλόκοτη πρόζα, ο Carell δίνει το στίγμα ενός ανθρώπου που προοριζόταν να περάσει τελικά στην ιστορία, για πολύ διαφορετικούς λόγους από αυτούς που ήλπιζε. Μια ερμηνεία για πολλά βραβεία, το δίχως άλλο.

Δείτε την κριτική της ταινίας

8. “Ida” του Pawel Pawlikowski

Ida, Sundance Film Festival 2014

 

Εκεί που άλλες ταινίες που ασχολούνται με την ιστορική μνήμη δοκιμάζουν να την αναβιώσουν με μεγάλες παραγωγές, ο Pawlikowski κερδίζει το στοίχημα μένοντας όσο πιο απλός γίνεται. Το ασπρόμαυρό του ξεκουράζει και δεν προδίδει εποχή, η αισθητική του σε κερδίζει και ελπίζουμε αυτή να είναι η αρχή μιας σπουδαίας καριέρας για την Trzebuchowska. Μη διστάσετε.

Δείτε την κριτική της ταινίας

7. “71” του Yann Demange

71-1280x853

 

Με σκηνοθετική ματιά χωρίς φόβο και με περίσσεια άνεση, που έρχεται σε αντίθεση με την πρότερη εμπειρία του, ο Demange καταφέρνει να μας παραδώσει την καλύτερη πολεμική ταινία της χρονιάς.

Πολλοί μιλούσαν για “έγκλημα” που το “71″ δεν κατέκτησε τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου. Δε αναγορεύουν όμως τα βραβεία μία σπουδαία ταινία, αλλά τα συναισθήματα που προκαλεί από το κοινό. Θα την θυμόμαστε για καιρό.

Δείτε την κριτική της ταινίας

6. “Gone Girl” του David Fincher

gone-girl-DF-01826cc_rgb.jpg

 

Σε μία πρόταση; Ο Fincher σκηνοθετεί ξανά το «τώρα», την εναλλαγή της κοινής γνώμης σε κλάσματα δευτερολέπτου, όπου η διαδρομή παράδεισος-κόλαση και ήρωας-αποδιοπομπαίος τράγος μοιάζει να κρατά λίγα λεπτά.

Είναι το «Κορίτσι που Εξαφανίστηκε» η καλύτερη ταινία του David Fincher; Όχι, αλλά είναι ένα εξαιρετικό πολυεπίπεδο φιλμ που απαιτεί πολλαπλές αναγνώσεις –όπως όλα του δημιουργού- και κερδίζει μία θέση στο «πάνθεον» των ταινιών του, τις οποίες θα συζητάμε τα επόμενα χρόνια ξανά και ξανά.

Διαβάστε την κριτική της ταινίας

5. “The Double” του Richard Ayoade

the-double-2014-07-evil-doppelgangers-reign-supreme-in-richard-ayoade-s-the-double

 

Βασισμένος στην ομώνυμη νουβέλα του Φίοντορ Ντοστογιέφσκι και ξεκάθαρα την πιο επηρρεασμένη από το γραφειοκρατικό κυκεώνα του Νίκολαϊ Γκόγκολ, ο Ayoade στήνει ένα αριστούργημα, μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες του σύγχρονου βρετανικού κινηματογράφου τα τελευταία χρόνια.

Δεν ξέρουμε αν κάπου βρίσκεται ο παράλληλος, ασήμαντος εαυτός του, αλλά εμείς βλέπουμε μόνο έναν Richard Ayoade. Τον πιο ενδιαφέροντα νέο σκηνοθέτη που διαθέτει η Μεγάλη Βρετανία.

Διαβάστε την κριτική της ταινίας

4. “Interstellar” του Christopher Nolan

interstellar-2014-movie

 

Αυτό το διαστημικό, υπερφιλόδοξο επικό δημιούργημα της καλπάζουσας φαντασίας του Βρετανου σκηνοθέτη έχει ως κινητήριο άξονα το δυνατότερο ανθρώπινο συναίσθημα και φροντίζει να το κάνει αντιληπτό με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο, σε κάθε χιλιοστό του φιλμ που τόσο αγαπά.

Το «Interstellar» αγαπά την ανθρώπινη δίψα για εξερεύνηση του διαστήματος και τι καλύτερος τρόπος να το δείξει, από ένα φαντασμαγορικό ταξίδι στα πέρατα του σύμπαντος. Τι ωραίο που φροντίζει να μας εξυψώσει και τον ανθρώπινο χαρακτήρα που δηλώνει παρών, όμως. Σπουδαίο.

Διαβάστε την κριτική της ταινίας

3. “Boyhood” του Richard Linklater

boyhood

 

Είναι δύσκολο να κατηγοριοποιήσουμε μια ταινία, όπως το “Boyhood”, ενδεχομένως επειδή καμία κατηγορία δεν της ταιριάζει, όλες φαίνονται κάπως λίγες μπροστά της.  Έτσι γίνεται όμως με τον «μεγάλο κινηματογράφο».  Δεν χωράει σε καλούπια και δεν δέχεται στεγανά, παρά θρονιάζεται στην ψυχή μας και μας γοητεύει, ίσως επειδή κάπου μέσα της, μπορούμε να αναγνωρίσουμε ψήγματα του εαυτού μας.

Μερικά πράγματα είναι “larger than life”.  Το “Boyhood” είναι ένα από αυτά.

Διαβάστε την κριτική της ταινίας 

2. “Locke” του Steven Knight

locke-L-oovDNK

 

Μακάρι όλα τα low-budget films να μπορούσαν να σταθούν στο ύψος που στέκεται το “Locke”, οδηγώντας-κυριολεκτικά και μεταφορικά-την όποια κινηματογραφική σύλληψη, λίγο πιο μακριά.

Άρτια σκηνοθεσία, φωτισμός του δρόμου, «νυχτερινές» μελωδίες δια χειρός Dickon Hinchliffe και ο Tom Hardy σε μια ακόμη αξιέπαινη ερμηνεία, συνθέτουν την κινηματογραφική απλότητα του “Locke”, ενός ευφυούς φιλμικού αποτελέσματος, που μάλλον μικρό αντίκρισμα θα βρει στο δικό μας εγχώριο κοινό.  Δυστυχώς.

Διαβάστε την κριτική της ταινίας 

1. “Under the Skin” του Jonathan Glazer

undertheskin

 

Μέσω υπέροχης φωτογραφίας, επενδυμένης με ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά σάουντρακ που έχουμε ακούσει πρόσφατα και κυριαρχούμενη από τη συνειδητά συναισθηματικά «νεκρή», υποκριτική της πρωταγωνίστριας το Under the Skin  προσφέρει μια μοναδική κινηματογραφική εμπειρία

Διαβάστε την κριτική της ταινίας

 

…κι αυτά που ξεχωρίσαμε στα εγχώρια φεστιβάλ και ίσως βρουν τη διανομή τους μέσα στο 2015

“The Babadook” της Jennifer Kent

the-babadook-is-real-and-you-can-t-get-rid-of-him-89bb0a4a-ac2b-4415-b5db-d90b843b0af0

 

Η Jennifer Kent, απολάμβανε μία σχετικά νεότευκτη καριέρα ηθοποιού, μέχρι να πάρει την απόφαση για το πρώτο σκηνοθετικό της βήμα. Έπραξε όλοσωστα, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος. Η Αυστραλέζα δε μας δίνει σχεδόν τίποτα «στο πιάτο», αντ’αυτού μας καλεί να ψάξουμε βαθύτερα, νασκεφτούμε και να καταπιαστούμε εκ νέου με τη λεπτή γραμμή που χωρίζει το «φαίνεσθαι» με το «είναι». Σεναριακός και σκηνοθετικός θρίαμβος, σε ένα αλησμόνητης ατμόσφαιρας φιλμ, που κατατάσσουμε σίγουρα μέσα στα καλύτερα της χρονιάς.

 

“Whiplash” του Damien Chazelle

Whiplash-6613.cr2

 

Με ερμηνείες εκτός ορίων και ένα σενάριο απλό, αλλά συνάμα σπουδαία γραμμένο – και πάλι από τον Chazelle -, το “Whiplash” εναποτίθεται εντός του τζαζικού του περιβλήματος, χωρίς όμως να περιορίζεται αυστηρά από αυτό ή σε αυτό, ανοίγοντας στο τραπέζι ένα τεράστιο θέμα συζήτησης: στο μανιώδες κυνήγι του ατομικού προσδιορισμού μας, ως ξεχωριστές οντότητες που διεκδικούν λυσσασμένα την συμπαντική τους ταυτότητα σε αυτή την ζωή, που βρίσκονται τα όρια μας και τι συμβαίνει όταν αυτά ξεπεραστούν;

Συνοδευόμενο από τις πληθωρικές ντραμάτες νότες, την αψεγάδιαστη ομορφιά της διεκδίκησης του ενός και μοναδικού σκοπού, αυτού που την ίδια στιγμή μας κάνει να υποφέρουμε, να ματώνουμε αλλά και να εξιλεωνόμαστε, καθώς και από τις αξεπέραστες ερμηνείες του πρωταγωνιστικού ντουέτου, το “Whiplash” είναι a hell of a “good job”. Και ας λέει ο Terence Fletcher

 

Συντακτική ομάδα του Reel.gr

Αγαπάμε τον κινηματογράφο και όλα του τα είδη χωρίς διακρίσεις και κουλτουριάρικες αγκυλώσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ