6 + 3 + 1 επιλογές για μια… πιο συνειδητοποιημένη ψήφο

...

Γράφει η Bάσω Γκαγκά

Ετοιμάζεστε κυριακάτικα να καθίσετε στον καναπέ για το απαραίτητο μαραθώνιο εκλογών; Αν το ζάπινγκ πάντως δεν αποδίδει, το dvd player μπορεί κάλλιστα να σας ξελασπώσει και να σας κρατήσει και στο mood των ημερών, παρέα με ταινίες του είδους. Πάλι τα ίδια θα πείτε. Ε όχι, οι ταινίες είναι μπορώ να πω πολύ πιο ενδιαφέρουσες, παρουσιάζοντας μια πιο παραφουσκωμένη εικόνα εκ των έσω. Ή μήπως όχι; Παρακάτω υπάρχει μια επιλογή από κορυφαίες κινηματογραφικές επιτυχίες του είδους που κάθε άλλο παρά εξωπραγματικές είναι και ίσως και οι πιο κατάλληλες για να μας δείξουν ένα άκρως πραγματικό σκηνικό μέσα από το ασφαλές περιτύλιγμα της μυθοπλασίας. Αλήθεια ή ψέματα, ο καθένας από μας είναι ο πλέον κατάλληλος να το κρίνει.

Ο υποψήφιος – The Candidate (1972)

Ρόμπερτ Ρέντφορντ ως Μπιλ ΜακΚέι, ο ασυμβίβαστος υποψήφιος των δημοκρατικών που καλείται να ανατρέψει όσο μπορεί, μια εύκολη διαφαινόμενη νίκη των ρεπουμπλικάνων. Όλα καλά μέχρι εδώ, καθώς ο ειλικρινής δικηγόρος ρίχνεται στο βωμό της πολιτικής, με τον αέρα που του δίνει η απουσία του ξύλινου λόγου. Και μ’ αυτόν κερδίζει, ανατρέπει το πολιτικό σκηνικό και φτάνει στο σημείο που θα πρέπει οι προεκλογικές ομιλίες να γίνουν πράξη. Ε τι νομίζετε, αυτός δε θα πε το γνωστό σε όλους μας: “αυτά ίσχυαν πριν τις εκλογές”; Ο Πίτερ Μπόιλ πάντως, ως πολιτικός σύμβουλος, έκανε ότι μπορούσε γι’ αυτό. Για την ιστορία να πούμε πως το σενάριο γράφτηκε από τον Τζέρεμι Λάρνερ, τον άνθρωπο που συνέτασσε τις προεκλογικές ομιλίες του αμερικανού υποψήφιου προέδρου Εβγκένι Μακάρθι, για τις εκλογές του 1968. Μαντέψτε πού πήγε το Όσκαρ.

Όλοι οι άνθρωποι του Βασιλιά – All the King’s Men (1949)

Όχι το ριμέικ του 2006 του Σον Πεν και του Τζουντ Λο. Το original του ’49. Μια ταινία που προβληματίζει γενικώς τόσο με το θέμα της όσο και με την πορεία της, δεδομένης της χρονικής περιόδου στην οποία γυρίστηκε. Χαμός στα Όσκαρ του ’50 με 7 υποψηφιότητες και 3 αγαλματάκια για Καλύτερη Ταινία, Α’ αντρικού και Β’ Γυναικείου. Ο σκηνοθέτης Ρόμπερτ Ρόσεν , μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος, φυσικά δεν πήρε διάκριση τω καιρώ εκείνω, η νικήτρια του Β’ Γυναικείου Μερσέντες ΜακΚέμπριτζ, απομονώθηκε λόγω πολιτικών πεποιθήσεων, ενώ ο πρωταγωνιστικός ρόλος είχε αρχικά απορριφθεί από τον Τζον Γουέιν ως αντιπατριωτικός. Το σενάριο βασίστηκε στο βιβλίο του Ρόμπερτ Πεν Ουόρεν, που κέρδισε βραβείο Πούλιτζερ και διηγείται την άνοδο ενός τίμιου ανθρώπου στην πολιτική σκηνή και τον τρόπο που αυτή η τιμιότητα κάνει στην πορεία φτερά με θαυμαστό τρόπο, θυσιασμένη στο βωμό της εξουσίας. Τι νομίζατε, μόνο η δική μας γενιά έχει αυτό το προνόμιο;

Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου – All the President’s Men (1976)

Πάλι Ρέντφορντ μαζί με Χόφμαν αυτή τη φορά, άλλες 8 υποψηφιότητες απ’ τις οποίες οι μισές έγιναν Όσκαρ και άλλο ένα πολιτικό θρίλερ που ακούει στο όνομα Γουότεργκεϊτ, το σκάνδαλο που ήρθε να αλλάξει το πολιτικό σκηνικό για πρώτη φορά στην ιστορία. Το σενάριο γράφεται και ξαναγράφεται για να αποδοθούν όσο καλύτερα γίνεται τα γεγονότα, υπό το πρίσμα των δημοσιογράφων Μπέρνσταϊν και Γούντγουορντ που είχαν αναλάβει τις έρευνες για την υπόθεση. Ο τύπος παλεύει να κατοχυρώσει την αξιοπρέπειά του, οι δημοσιογράφοι καταγράφουν τα γεγονότα σε βιβλίο, το βιβλίο κερδίζει Πούλιτζερ και η ταινία είναι θέμα χρόνου. Η ιστορία σημειώνει την πρώτη παραίτηση αμερικανού προέδρου και ο κινηματογράφος εμπλουτίζεται με μία από τις καλύτερες ταινίες πολιτικού περιεχομένου που έγιναν ποτέ.

Ο Πρόεδρος, ένα ροζ σκάνδαλο και ένας πόλεμος – Wag the Dog (1997)

Θα με συγχωρέσετε που ανακυκλώνω τους ίδιους και τους ίδιους αλλά αξίζει τον κόπο και δη στην περίπτωση του Ντάστιν Χόφμαν που ενώνει τις δυνάμεις του με το άλλο ιερό τέρας, τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Όχι άλλα θρίλερ και δράματα, συνεχίζουμε με μια κωμωδία για γέλια και για κλάματα, αν αναλογιστούμε το βάρος της αλήθειας που κρύβουν οι ατάκες και οι γκριμάτσες των πρωταγωνιστών. Χειραγώγηση της μάζας στο φουλ, κάτω από την πίεση ενός ροζ σκανδάλου για τον αμερικανό πρόεδρο, αρκετά πριν την κα Λεβίνσικι, που αποφέρει – τι πιο φυσιολογικό – έναν πόλεμο – μαϊμού με την Αλβανία. Και όσο και αν το πρωταγωνιστικό δίδυμο έχει την τιμητική του, η συγκεκριμένη ταινία δείχνει πολλά και άκρως διαφωτιστικά για την τεράστια επιχείρηση που λέγεται εκλογές. Η επιλογή του τίτλου της δεν είναι καθόλου τυχαία (και δε μιλάμε για τον ελληνικό…)

Ο Κύριος Σμιθ πάει στην Ουάσινγκτον – Mr. Smith Goes to Washington (1939)

Ξαναγυρίσαμε πολύ πίσω αλλά τι να κάνουμε που όσο πιο πίσω γυρνάμε τόσο πιο επίκαιροι γινόμαστε. Ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά διασκεδαστικά πολιτικά δράματα, απ’ αυτά που νιώθεις στο πετσί σου τη δύναμη της διαφθοράς και την έννοια της διαχρονικότητάς της. Απολαυστικές ερμηνείες για μία ακόμα φορά, εννοείται το Όσκαρ (ένα και μοναδικό μέσα από έντεκα υποψηφιότητες), και η ιστορία ενός αφελή πλην τίμιου Τζέιμς Στιούαρτ που βρίσκεται τυχαία μπλεγμένος με την πολιτική «μαφία», εν μέσω προπαγάνδας, διαφθοράς και κατεστημένου. Και κει μόνο αφελής πρέπει να είσαι, ειδικά τώρα, για να θέλεις να μπλεχτείς. Εν πάσει περιπτώσει, η ταινία ενέπνευσε πολλούς στα πρώτα τους πολιτικά βήματα, γι’ αυτό ποτέ μη λες ποτέ… Άλλωστε το φινάλε του στην κυριολεξία αποζημιώνει.

Αι ειδοί του Μαρτίου – The Ides of March (2011)

Να και μία πρόσφατη και καλά δομημένη ταινία που περιγράφει πολύ καλά τον εκλογικό μαραθώνιο με όλα τα παρατράγουδά του, μπρος και πίσω από τα μικρόφωνα, με το απαραίτητο ροζ σκάνδαλο φυσικά. Τζορτζ Κλούνεϊ ως υποψήφιος με Ράιαν Γκόσλινγκ και Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν στο  πλευρό του, ανεβάζουν από νωρίς τον πήχη των απαιτήσεων. Ο πονοκέφαλος του σκανδάλου έρχεται να ενισχυθεί και από το χαρακτηριστικό παιχνίδι τακτικής που παίζεται πίσω και από την πιο ανούσια εκλογική αναμέτρηση, με το αποτέλεσμα να είναι αρκετά εντυπωσιακό. Μπορεί να στερείται λίγο φαντασίας, ασχέτως αυτού όμως, αποτελεί μια πολύ ενδιαφέρουσα ματιά στον αθέατο κόσμο της πολιτικής βιτρίνας. Ο Κλούνεϊ γράφει, σκηνοθετεί, παίζει, με λίγα λόγια τα κάνει όλα και συμφέρει, για να δεις μετά και ένα Λεονάρντο Ντι Κάπριο ως executive, αφού γλύτωσε ο ρόλος του Στίβεν Μέγιερς και τον έκλεισε ο Γκόσλινγκ. Μια πολύ καλή επιλογή για όσους βλέπουν τις παλιές ασπρόμαυρες ταινίες λίγο περίεργα…

Υπάρχει και Φιλότιμο (1965)

Επειδή όμως πρόκειται ακριβώς για τις δικές μας εκλογές, λίγο ελληνικό άρωμα είναι απαραίτητο. Και τι πιο αντιπροσωπευτικό από τις αγαπημένες και απόλυτα ελληνικές εγχώριες μούντζες. Λάμπρος Κωνσταντάρας στις γνωστές σε όλους ατάκες που άφησαν εποχή, ως βουλευτής Μαυρογιαλούρος που ανακαλύπτει τη σαπίλα του συστήματος. Τουλάχιστον αυτός την ανακαλύπτει έστω και κατά τύχη, αισθανόμενος κάποια στοιχειώδη υποχρέωση πίσω από τις απανωτές προεκλογικές υποσχέσεις. Άντε τώρα εμείς να πιστέψουμε τις αγνές του προθέσεις πίσω από την προσπάθειά του να παγιδέψει τους όχι και τόσο έντιμους συνεργάτες του που τόσα χρόνια τα τρώνε πίσω από την πλάτη του.

Τζένη Τζένη (1966)

Τζένη Καρέζη – Ανδρέας Μπάρκουλης είναι ένα άλλο αγαπημένο κινηματογραφικό ζευγάρι στο «Τζένη Τζένη» που μπλέκεται με στόχο την πολυπόθητη εκλογή του δεύτερου. Όλο το παιχνίδι παίζεται σε μια σωστή προεκλογική περίοδο κατά την οποία ο στόχος επιτυγχάνεται με άλλα μέσα και ο κόσμος έρχεται φυσικά σε δεύτερη μοίρα. Ένας λευκός γάμος και κάποια στοιχειώδης οικονομική βοήθεια προς το μελλοντικό πεθερό, βοηθάνε και με το παραπάνω στο να επικρατήσει ο νεαρός Μαντάς και να κοντράρει την παντοδυναμία του επί χρόνια εκλεγόμενου βουλευτή Γκόρτσου.

Θανασάκης ο πολιτευόμενος (1954)

Για να ταξιδέψουμε για μια ακόμα τελευταία φορά στο χρόνο, πίσω στο 1954, όπου ο Ντίνος Ηλιόπουλος στηρίζει οικονομικά το γαμπρό του στον προεκλογικό του αγώνα, με την πρώτη προσπάθεια να αποδεικνύεται άκυρη και πολύ μακριά από το στόχο. Ο γαμπρός βέβαια δε θέλει να το βάλει κάτω και επιθυμεί νέα προεκλογική εκστρατεία, με ξένα φυσικά λεφτά και διαφορετικό κόμμα (πολύ περίεργο και πρωτάκουστο). Η μοναδική και συγχρόνως τραγική διαπίστωση, είναι ότι μιλάμε για 60 περίπου χρόνια πριν κατά τη διάρκεια των οποίων το πολιτικό σκηνικό μένει ίδιο και απαράλλακτο, παρά τις ανησυχητικές ενδείξεις για το ποιόν των ανθρώπων στην εξουσία, που αν και διαφάνηκε από πολύ νωρίς, το μήνυμα δεν παραλήφθηκε σωστά.

The Wire – Season 4 (2006)

Το καλύτερο το αφήσαμε όμως για το τέλος. Δε γίνεται να μιλάς για κινηματογραφική εκλογική αναμέτρηση και να μην έχεις δει τον 4ο κύκλο του Wire. Ναι πρέπει να δεις και τους προηγούμενους αν θέλεις να έχεις μια στοιχειώδη συνέχεια, αλλά νομίζω ότι δε θα σε πειράξει και πολύ, γιατί άπαξ και μπεις στον κόσμο του Wire η τέταρτη περίοδος έρχεται και φεύγει πολύ γρήγορα. Στο θέμα μας, η προσωπική μου άποψη είναι ότι δεν έχω δει κάτι πιο αληθοφανές από την προεκλογική καμπάνια του υποψηφίου δημάρχου Καρκέτι. Σκάνδαλα, αλληλοτρικλοποδιές, διεφθαρμένοι πολιτικοί, ανάμειξη όλων των μονάδων εξουσίας, με το βασικό concept της σειράς να μην αλλάζει και να παραμένει πιστό πίσω από το ίχνος που αφήνει το χρήμα σε κάθε κυκλική πορεία που πραγματοποιεί. Το πολιτικό σκηνικό είναι μόνο ένα μικρό κομμάτι της διαφθοράς. Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό, το μικρό ψάρι αν προσέξει μπορεί και να τα καταφέρει να μεγαλώσει αλλά σίγουρα κι αυτό θα πεινάσει κάποια στιγμή, και πάει λέγοντας. Πιστεύω πως εδώ υπάρχει ό,τι περιμένει κανείς να δει από μια προσομοίωση εκλογικής αναμέτρησης και το αποτέλεσμα είναι τόσο δυνατό που σοκάρει. Η συγκεκριμένη σεζόν πάντως, θεωρείται από τις καλύτερες που έχουν βγει ποτέ σε τηλεοπτική σειρά.

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ