Οι καλύτερες ταινίες του 2011

...

Γράφει η συντακτική ομάδα του Reel.gr

Το τέλος της χρονιάς έφτασε και η συντακτική ομάδα του Reel.gr συζήτησε, διαφώνησε και εν τέλει διαμόρφωσε το δικό της top 10 με τις ταινίες που σημάδεψαν το κινηματογραφικό έτος που φεύγει. Είναι αλήθεια ότι τέτοιες λίστες είναι δύσκολο να συμπέσουν με της επιλογές τις ακαδημίας με την οποία ασχολούνται οι περισσότεροι κινηματογραφόφιλοι το πρώτο τρίμηνο κάθε έτους, γιατί η ημερομηνία κυκλοφορίας της κάθε ταινίας είναι μερικές φορές διαφορετική απ’ αυτή στις αίθουσες των ΗΠΑ. Χωρίς περιττά λόγια λοιπόν η δεκάδα που μας κάνει να βλέπουμε σινεμά, να αναλύουμε και να γράφουμε γι’ αυτό.

10. Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν – We Need To Talk About Kevin

H δύναμη των πλάνων της Ράμσει και των εκφράσεων της Σουίντον είναι τόσο σαρωτική που αν δεν υπήρχε ο Αρονόφσκι και η Πόρτμαν του, οι δυο τους θα είχαν ανακηρυχθεί ως το πιο άρτιο δίδυμο σκηνοθέτη-πρωταγωνιστή της χρονιάς. Αν πάλι το σενάριο ήταν πιο προσεκτικό σε σημεία, θα μιλούσαμε για αριστούργημα.

9. Το Καταφύγιο – Take Shelter

Με βασανιστική σκηνοθεσία που δομεί κάθε λεπτό αυτού του σφιχτοδεμένου τελολογικού θρίλερ, ένα τέλος που έρχεται και κουμπώνει στην υπόθεση, μια ανατριχιαστική μουσική λούπα και τους Shannon-Chastain σε μεγάλο υποκριτικό οίστρο, το «Take Shelter» του Nichols είναι το ανεξάρτητο διαμάντι της χρονιάς.

8. Οι Πρωτάρηδες – The Begginers

Μια χνουδωτή μπάλα μιλάει, ένας μπαμπάς βγαίνει απ’ την ντουλάπα, ο Φρόυντ γιατρεύει την φαρυγγίτιδα, η λιτή συνταγή «boy meets girl» γίνεται γκουρμέ κι εμείς βγαίνουμε από την αίθουσα με ένα χαμόγελο ως τ’ αφτιά. Ήταν όλοι τους Πρωτάρηδες, γι’ αυτό και τους λατρέψαμε.

7. Το Δέρμα που Κατοικώ – La Piel Que Habito

Μια ταινία τόσο μακάβρια και άρρωστη όσο και ανατριχιαστικά ευφυέστατη που σε κρατάει σε ένταση λες και βρίσκεσαι εσύ ο ίδιος φυλακισμένος σε ένα ψεύτικο, συνθετικό σώμα. Άψογη.

6. Μεσάνυχτα στο Παρίσι – Midnight in Paris

Ο ένας και μοναδικός Γούντι που δίνει χαστούκια σε κάθε του ταινία είτε ρομαντική είτε δραματική. Απίστευτα νοσταλγικό, ρομαντικό, πανέξυπνο σαν στόρι. Απαραίτητες δόσεις χιούμορ και κυνισμού φυσικά, και γενικά όλη η ταινία ήταν για μένα μία έκπληξη καθώς πήγα εντελώς αδιάβαστη και δεν το μετάνιωσα ποτέ.

5. Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου Μέρος 2ο – Harry Potter and the Deathly Hallows Part II

Ας το παραδεχτούμε. Καμιά σειρά ταινιών δεν έχει καταφέρει να κρατήσει για τόσα χρόνια την ποιότητα και την μαγεία όπως ο Χάρι Πότερ. Συγκινητική, επικές μάχες, πολύ καλές ερμηνείες και φυσικά το τέλος μιας ιστορίας που μας κράτησε κινηματογραφική παρέα για 10 ολόκληρα χρόνια. Αντίο Χάρι Πότερ. Θα μας λείψεις.

4. The Artist

Απίστευτα ρομαντικό, αθώο, αφοπλιστικό. Έπιασα το εαυτό μου να χαμογελάει σε πολλά σημεία της ταινίας. Αποδεικνύει τη δύναμη της απλότητας. Θα το ξανάβλεπα ξανά και ξανά μόνο και μόνο για κάποιες μοναδικές σκηνές τόσο από θέμα έμπνευσης όσο και από θέμα απόδοσης και ερμηνείας.


3. Ένας Χωρισμός – A Separation

Πολυεπίπεδο, οικογενειακό δράμα με φόντο το σύγχρονο Ιράν.  Η σκηνοθεσία του Farhadi πρέπει να διδάσκεται σε κινηματογραφικές σχολές, καθώς βρίθει μηνυμάτων και συναισθημάτων.  Οι ερμηνείες φυσικές και ρεαλιστικές, προσδίδουν στο πολυδιάστατο story μια διαφορετική προοπτική από τις μέχρι τώρα παραδοσιακές, καθαρά ηθολογικές συνταγές του ιρανικού κινηματογράφου.  Από τις καλύτερες της χρονιάς.

2. Drive

Μεθοδική σκηνοθεσία, μεγάλης διάρκειας πλάνα και slow motion που δημιουργούν ατμόσφαιρα ανάμεσα στους αμίλητους πρωταγωνιστές, χαρακτηρίζουν αυτό το θριλερικό δράμα.  Οι εκρήξεις βίας, έρχονται σε κόντρα με τον μειδιακό Gosling, που λέει λίγα, αλλά κάνει πολλά.  Στα συν και το απόλυτο soundtrack “Nightcall” από τον Kavinsky.

1. Μαύρος Κύκνος – Black Swan

Ο Αρονόφσκι, με τον Μαύρο Κύκνο του, διδάσκει σινεμά. Έχει πάρει ότι εργαλείο του είναι διαθέσιμο (μουσική, ήχο, ηθοποιούς, μοντάζ, εφέ, φώτα), το έχει αξιοποιήσει στο έπακρο και έχει πλάσει ένα αριστούργημα που σε υποβάλει από το πρώτο λεπτό. Απίστευτη εμπειρία.

Αυτά για φέτος, ελπίζουμε το σινεμά να συνεχίσει να μας εμπνέει, να μας ταξιδεύει και να μας προβληματίζει…

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*