Οι πρωταγωνίστριες του «Πίσω από τους Λόφους» στο Reel.gr

...

Συνέντευξη στον Γιώργο Κόκουβα

H Cosmina Stratan και η Cristina Flutur είδαν την ζωή τους να αλλάζει σε λίγους μήνες. Ήταν εκείνοι οι μήνες που ακολούθησαν την απόφαση του Cristian Mungiu να τους δώσει τους δύο πρωταγωνιστικούς ρόλους του τελευταίου του αριστουργήματος, «Πίσω από τους Λόφους», που απολαύσαμε στις ελληνικές αίθουσες αυτόν τον χειμώνα. Από τα ρουμανικά θέατρα όπου δούλευαν, οι δύο ερμηνεύτριες δοκίμασαν τις δυνάμεις τους για πρώτη φορά στον κινηματογράφο.

Και το έκαναν καλά. Διόρθωση: Το έκαναν άριστα. Δεν ξέρουμε πολλές ηθοποιούς, άλλωστε που με το ντεμπούτο τους κατόρθωσαν να αποσπάσουν βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Καννών και να φτάσουν μέχρι τις μικρές λίστες των Όσκαρ για την Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία. Οι Cosmina Stratan και Cristina Flutur, η Voichita και η Alina, αντίστοιχα, της προκλητικής ιστορίας του Mungiu, που μας «μπάζει» στα άδυτα ενός μοναστηριού, και στα ανομολόγητα πάθη δύο καταπιεσμένων γυναικών, τα κατάφεραν. Και μιλούν στο Reel.gr για όλα αυτά.

Πώς ήταν η συνεργασία σας με τον Cristian Mungiu; Πώς ήταν να ερμηνεύετε για τον κινηματογράφο εν γένει, δεδομένου του ότι επρόκειτο για το ντεμπούτο σας σε μεγάλου μήκους ταινία;

C.F. (Cristina Flutur): Τα πήγαμε πολύ καλά. Ήταν μια όμορφη «συνενοχή», μία από τις καλύτερες εμπειρίες για μένα. Είναι σπουδαίο δώρο όταν ηθοποιός και σκηνοθέτης βρίσκονται στο ίδιο μήκος κύματος. Όταν συμβαίνει αυτό, όλα κυλούν πολύ ομαλά και ικανοποιητικά, αγνή ευτυχία. Και παρ’ ότι ήταν η πρώτη μου ταινία, αισθανόμουν τι χρειαζόταν να γίνει και όσα ήθελε ο Cristian από τον χαρακτήρα μου. Ήταν πολύ διαφορετική δουλειά σε σχέση με τον τρόπο που δουλεύω στο θέατρο, αλλά ενστικτωδώς προσαρμόστηκα στις νέες απαιτήσεις και επέτρεψα στον εαυτό μου να αφεθεί στην ιστορία. Γιατί, μπορεί το σινεμά να είναι διαφορετικό από το θέατρο, αλλά η επαφή με την ιστορία και τον χαρακτήρα είναι η ίδια, είναι τεράστιας σημασίας, και μόλις το καταφέρεις αυτό, απλώς παρασύρεσαι και τα συναισθήματα εμφανίζονται ξαφνικά. Ή τουλάχιστον, αυτό ένιωσα εγώ.

C.S. (Cosmina Stratan): Στην πραγματικότητα, το να δουλεύεις για τον Cristian Mungiu και η ερμηνεία για τον κινηματογράφο, δεν ήταν ερμηνεία για τον κινηματογράφο. Δεν ένιωσα ότι ερμηνεύω καθόλου. Ένιωσα γοητεία και έλξη για την ιστορία που έγραψε. Αισθάνθηκα ότι ήθελα να την εξερευνήσω και να γίνω μέρος της. Φυσικά, μια κάμερα βρισκόταν μπροστά μου, αλλά ο Cristian με βοήθησε με τέτοιο τρόπο ώστε συχνά ξεχνούσα την ύπαρξή της. Κατάλαβε τι είδους υποστήριξη χρειαζόμουν για να χτίσω τον χαρακτήρα μου και δεν φοβόμουν να εκφράσω την γνώμη μου γι’ αυτόν. Ήμουν «πρωτάρα», αλλά του έδειξα ότι μπορούσα να φέρω εις πέρας τον ρόλο.

Ήταν το ντεμπούτο σας, κι όμως καταφέρατε να κερδίσετε το βραβείο Ερμηνείας στις Κάννες. Ποιες ήταν οι ακριβείς σκέψεις σας την στιγμή της ανακοίνωσης στην βράβευση;

C.F.: Θυμάμαι ότι δεν τα έχασα, και παρ’ ότι ήμουν εσωτερικά γεμάτη συναισθήματα, καθώς ανέβαινα στην σκηνή, σκεφτόμουν μόνο τι να κάνω εκεί πάνω, να κάνω χειραψία με τον Baldwin ή να τον φιλήσω στο μάγουλο; Την επόμενη στιγμή άκουσα τον εαυτό μου να μιλά… με άνεση. Αυτό με εξέπληξε ακόμη κι εμένα…

C.S.: Δεν θυμάμαι τις ακριβείς μου σκέψεις, αλλά θυμάμαι πως βρισκόμουν σε άρνηση. Όλα έγινα τόσο γρήγορα που δεν είχα τον χρόνο να αναμένω κάποια βράβευση. Είχαμε τελειώσει τα γυρίσματα, και δύο μήνες ή και λιγότερο μετά, έμαθα ότι είμαστε στα φαβορί των Καννών. Δεν μπορείς να το σχεδιάσεις αυτό, όχι όταν είσαι απασχολημένος με το να διηγείσαι μια ειλικρινή ιστορία μέσα από τον κινηματογράφο. Όταν άκουσα το όνομά μου, ήθελα λίγο χρόνο για να νιώσω άνετη και να χαρώ. Και δεν ήταν εύκολο. Οι άνθρωποι έχουν μερικές φορές προβλήματα με την διαχείριση της χαράς, κι ήθελα οπωσδήποτε να το αποφύγω αυτό. Οι Κάννες είναι ακόμη για μένα σαν ένα όμορφο όνειρο.

Πώς προετοιμαστήκατε για τους ρόλους σας;

C.F.: Μερικές φορές συμβαίνουν συμπτώσεις που είναι τόσο εμφανείς, ώστε δεν μπορείς να τις παραβλέψεις. Πριν ακόμη μάθω ότι θα κληθώ για το casting της ταινίας, είχα επισκεφθεί μοναστήρια και ορφανοτροφεία στην Ρουμανία, κι έτσι κατά κάποιο τρόπο ένιωθα οικεία και με τους δύο αυτούς κόσμους. Ήξερα από πρώτο χέρι τι συμβαίνει εκεί. Το καλοκαίρι πριν τις ακροάσεις, μάλιστα, είχα ζήσει για μία εβδομάδα σε ένα μοναστήρι. Αλλά, αφού πήρα τον ρόλο, επικεντρώθηκα στο σενάριο και ακολούθησα νοητά και συναισθηματικά ολόκληρη την βιογραφία της Alina, συνδέοντας τον εαυτό μου με την ιστορία και τα συναισθήματά της. Αλλά, πραγματικά, πώς ακριβώς συμβαίνει και κάποια στιγμή νιώθεις τα συναισθήματα κάποιου άλλου, αποτελεί μυστήριο για μένα. Κατά μία έννοια προσφέρω τον εαυτό μου, ώστε κάτι μεγαλύτερο να εκφραστεί μέσα από εμένα. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ανοίγω τις πόρτες.

C.S.: Εγώ πήγα για λίγες ημέρες σε ένα μοναστήρι πριν αρχίσουμε τα γυρίσματα. Στόχος μου δεν ήταν να προσπαθήσω να μιμηθώ ένα συγκεκριμένο τύπο συμπεριφοράς, αλλά να επιτρέψω στον εαυτό μου να μπει στην κατάλληλη ατμόσφαιρα, και να παρατηρήσω τον τρόπο που με επηρεάζει. Και η υπόλοιπη προετοιμασία, είναι δύσκολο για μένα να το εκφράσω με λόγια – φανταζόμουνα πολλά πράγματα για τον ρόλο και ο Cristian βρισκόταν εκεί για να μου απαντήσει στις ερωτήσεις μου – ή να τις αποφύγει αν χρειαζόταν. Είναι ένας σπουδαίος κινηματογραφικός συνεργάτης.

Υπάρχει τόσο πολύ παρελθόν (που αγνοούμε) στις ζωές της Alina και της Voichiţa. Το ορφανοτροφείο, ο Pfaff, η Γερμανία… Θεωρείτε πως το παρελθόν μας καθορίζει τις επιλογές μας;

C.F.: Το παρελθόν έχει πάντα λόγο στις επιλογές μας. Αυτό το παρελθόν της Alina ήταν πολύ καθαρό στο μυαλό μου όταν αρχίσαμε τα γυρίσματα. Το κουβαλούσα μαζί μου από την στιγμή που μπαίνει μπροστά από το τρένο, και βρίσκεται εκεί μέχρι το τέλος, σαν ένα παλίμψηστο. Το παρελθόν μάς ορίζει, και όντως κάνουμε επιλογές σύμφωνα με τις «εσωτερικές μας βαλίτσες». Το καθετί έχει επίδραση πάνω μας – είμαστε όλοι πολύ ευαίσθητοι στην πραγματικότητα- και διαμορφώνει τις επιλογές μας, είτε το αντιλαμβανόμαστε, είτε όχι.

C.S.: Το παρελθόν είναι αυτό που καθορίζει τις επιλογές μας. Αλλά όχι μόνο το παρελθόν – αυτό είναι μια μεγάλη ιστορία. Για το παρασκήνιο της ηρωίδας μου, αυτό ήταν πολύ βασικό. Ήμουν αναμεμιγμένη σε ένα love story, αλλά η ταινία στην πραγματικότητα ξεκινά όταν αυτό το love story αρχίζει να σπάει. Έπρεπε να χτίσω αυτή την ιστορία πριν αρχίσω να τη σπάω. Αυτό που αποδείχθηκε δύσκολο να κατανοήσω ήταν ο τρόπος που το παρελθόν της Voichita επηρέαζε τις επιλογές της. Αφιέρωσα πολλή σκέψη στον τρόπο που φέρεται ή τον τρόπο που επιλέγει να μην κάνει τίποτα. Έπρεπε να καταλάβω πώς να μην πράττω, υπό αυτούς τους περιορισμούς και τα δεδομένα.

Η Alina έχει έναν πιο δυναμικό και η Voichiţa έναν πιο παθητικό τρόπο να αντιμετωπίζει την ζωή και τις αποφάσεις της. Είναι αυτοί οι δύο πόλοι που κάνουν το τέλος αναπόφευκτο;

C.F.: Ίσως. Αντιπροσωπεύουν δύο άκρα, δύο αντίθετους τρόπους να αντιμετωπίζουν μια παρόμοια μοίρα. Αλλά βασικά, πίσω από αυτά τα δύο είδη αντιδράσεων, κρύβεται το ίδιο πράγμα: ο φόβος. Η Alina, εξαιτίας της παθιασμένης, αυθόρμητης, γενναίας και εκρηκτικής ύπαρξής της, ξεσπά με οργή, από τον φόβο της μοναξιάς και του πόνου, που οφείλεται στην απόρριψη. Από την άλλη, η Voichita, επειδή φοβάται περισσότερο να «βγει εκεί έξω» στον κόσμο και αντιμετωπίζει την ζωή μοναχικά, λειτουργεί κατατονικά, από φόβο μήπως χάσει την αίσθηση της ασφάλειας που βρήκε στο μοναστήρι. Και οι δύο κουβαλούν στην καρδιά τους το τραύμα των εγκαταλελειμμένων παιδιών, και η καθεμιά τους έχει απεγνωσμένα ανάγκη από αγάπη και ασφάλεια. Μόνο που έχουν διαφορετική άποψη για το πώς θα τις εξασφαλίσουν.

C.S.: Όχι για μένα. Το αναπόφευκτο τέλος ήταν απόρροια μιας μεγάλης παρεξήγησης. Ήταν εξαιτίας του λανθασμένου τρόπου να κατανοούμε τους άλλους, καθώς επίσης και για εξαιτίας του παθητικού τρόπου να κοιτάζουμε τα προβλήματα του άλλου.

Πώς αντιμετωπίσατε την «προκλητική» φύση της ταινίας; Θρησκεία, σεξουαλική ένταση, «επώδυνες» σκηνές… Είχατε ενδοιασμούς πριν αποδεχθείτε τους ρόλους;

C.F.: Στην πρώτη ακρόαση, διάβασα με τον Cristian και τους δύο ρόλους, αλλά μέσα μου ένιωθα έλξη για την Alina. Μου άρεσε η εσωτερική της δύναμη, η φιλοδοξία της να αντιμετωπίσει την ζωή με τον δικό της τρόπο, μου άρεσε η ελευθερία και η αποφασιστικότητά της. Αλλά όταν εξασφάλισα τον ρόλο, είχα μια στιγμή αμφισβήτησης. Ήξερα ότι είναι μια αμφιλεγόμενη ιστορία και ένας αμφιλεγόμενος χαρακτήρας, και ότι θα έπρεπε να είμαι πολύ γενναία, αντιμετωπίζοντας και τα ακραία συναισθήματα και τις σωματικές προκλήσεις. Αλλά το κουράγιο είναι ένα από τα πράγματα που πρέπει οπωσδήποτε να έχει κάποιος ως ηθοποιός, σωστά; Όπως και να ‘χει, με γοητεύουν κυρίως τέτοιες ιστορίες, που ταρακουνούν το μυαλό και την ψυχή και απαιτούν να σκεφτείς και να νιώσεις με έντονο τρόπο. Επομένως, δεν θα μπορούσα να πω «όχι» σε μια τέτοια πρόκληση. Ανυπομονούσα να πιάσω δουλειά.

C.S.: Δεν ασχολήθηκα με την αμφιλεγόμενη φύση της ταινίας. Ναι, ήταν μια αμφιλεγόμενη ιστορία, αλλά ως ηθοποιός επέλεξα να την ζήσω και όχι να την αναλύσω. Η μόνη αμφιβολία μου ήταν για τον χαρακτήρα – φοβόμουν μήπως χτίσω έναν μονότονο χαρακτήρα. Το σκεφτόμουν αυτό έντονα κατά την διάρκεια των γυρισμάτων.

Όλοι κάνουν αμαρτίες – για την ακρίβεια η Alina κάνει και τις 424! – κι ακόμη και ο «άγιος» ιερέας κάνει λάθη. Αλλά όλοι οι χαρακτήρες της ταινίας πιστεύουν πως κάνουν το σωστό, μέχρι το τέλος. Μπαίνοντας στον ρολό σας, πώς καταφέρατε να συμφιλιωθείτε με τον τρόπο σκέψης του χαρακτήρα σας;

C.F.: Με το να την αγαπώ γι’ αυτό που είναι. Χωρίς να την κρίνω ή να την κατηγορώ, αλλά προσπαθώντας να κατανοήσω κάθε της αντίδραση και επιλογή. Κατά την διάρκεια των γυρισμάτων, είχα γίνει «ένα» με την Alina και μέσα της τίποτα δεν έμοιαζε τρελό ή παράταιρο. Ακόμη και τώρα, που «επανήλθα» στον εαυτό μου, δεν μπορώ να την κρίνω και κατανοώ απόλυτα κάθε πράξη και συναίσθημα που εκφράζει με την ύπαρξή της.

C.S.: Δεν ξέρω αν συμφιλιώθηκα με την ηρωίδα μου. Υπήρχαν πολλές στιγμές που αισθάνθηκα ότι έπρεπε να κάνω κάτι, και η Voichita σκεφτόταν ότι έπρεπε να περιμένει και να μην κάνει τίποτα. Από την άλλη, η Voichita με παρέσυρε με το μασκαρεμένο της κουράγιο, με τρόπο που δεν μπορούσα να αντισταθώ.

Το Ρουμανικό Νέο Κύμα και ο κινηματογράφος στα Βαλκάνια βρίσκεται «στα πάνω του». Γιατί συμβαίνει αυτό κατά την γνώμη σας; Θεωρείτε ότι η τέχνη σε μικρότερες χώρες, μακριά από μεγάλες κινηματογραφικές βιομηχανίες, γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρουσα;

C.F.: Εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον σκηνοθέτη και την ιστορία που επιλέγει να πει. Ειδικά αν ο σκηνοθέτης είναι και παραγωγός και σεναριογράφος, αφού τότε διαθέτει την ελευθερία να κάνει την ταινία του όπως θέλει. Κι αν έχει ταλέντο και καλή διαίσθηση στην επιλογή του cast του, τότε οι πιθανότητες για ένα ενδιαφέρον φιλμ αυξάνονται κατά πολύ. Αλλά ίσως το να βρίσκεσαι μακριά από την «βαριά βιομηχανία» έχει επίσης την σημασία του. Μπορείς να επικεντρωθείς περισσότερο στα καλλιτεχνικά ζητήματα και σε ιστορίες με πραγματικά μηνύματα που αξίζουν τον κόπο και έχουν κάτι να πουν για τον κόσμο, τον άνθρωπο.

C.S.: Πιστεύω ότι η Ρουμανία είναι ένα καλό μέρος για να γράψεις γι’ αυτό. Διαθέτει ενδιαφέρουσες, ζουμερές και παράξενες ιστορίες. Δεν ξέρω αν μετράει το μέγεθος της χώρας ή απλώς η «μυρωδιά» της, η ουσία της.

Βραβεία, διανομή σε όλο τον πλανήτη, συμμετοχή σε μια ταινία που κατάφερε να φτάσει στην shortlist των Όσκαρ για Ξενόγλωσση ταινία, και τώρα τι; Ποια είναι τα σχέδια για τα επόμενα κινηματογραφικά σας βήματα;

C.F.: Είμαι έτοιμη για το επόμενο…

C.S.: Τίποτα συγκεκριμένο. Είναι δύσκολο να υπάρχει κάτι συγκεκριμένο μετά από αυτό. Ελπίζω να σταθώ τυχερή ξανά και να συναντήσω άλλη μια ιστορία που θα με κάνει να ξεχάσω για λίγο τον εαυτό μου. Σίγουρα θέλω να κάνω κι άλλη ταινία.

Δείτε παρακάτω το trailer της ταινίας

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ