Μπιγκ Χιτ (2012)

...






 

Γράφει η Βαρβάρα Κοντονή


Σκηνοθεσία: Κάρολος Ζωναράς
Σενάριο: Κάρολος Ζωναράς
Πρωταγωνιστούν: Μελέτης Γεωργιάδης, Katia O’ Wallis, Ευγενία Αποστόλου, Alex Σπυρόπουλος, Γρηγόρης Γαλάτης
Διάρκεια: 94’
Χώρα: Ελλάδα
Διανομή: Ανεξάρτητη (Zonaras Productions)

 

Ο υπαστυνόμος Αριστείδης Κορμάς (Γεωργιάδης), βρίσκεται μπροστά σε ένα τραγικό συμβάν το οποίο και καλείται να εξιχνιάσει. Ένας συνάδελφός του βρέθηκε νεκρός στο γραφείο του σπιτιού του, βάζοντας όπως όλα δείχνουν μόνος του, τέλος στην ζωή του. Ο ηθικός και “πάνω απ’ολα η υπηρεσία” υπαστυνόμος, θα βρεθεί μπροστά σε μια σειρά δυσάρεστων εκπλήξεων, όταν οι υποψίες αναφορικά με το ποιος κρύβεται πίσω από τον έλεγχο της αστυνομίας, σκάσουν μπροστά του σαν καλοταϊσμένες, φούσκες της διαφθοράς. Έχοντας να αντιμετωπίσει τώρα την αμετάκλητα αγέρωχη και μυστήρια στάση, της χήρας Φαρμάκη (Αποστόλου), τις συζυγικές ανάγκες της γυναίκας του Μισέλ (O’Wallis), καθώς και τον βρωμερό υπόκοσμο των μεγαλοεπιχειρηματιών και των νονών της νύχτας, ο Κορμάς θα πρέπει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να παλατζάρει το δικό του τομάρι, μέσα στην σηψαιμική θάλασσα των συμφερόντων και της κεκαλυμμένης εξουσίας. Και όσο θα προσπαθεί να φτάσει πιο κοντά στην λύση αυτής της υπόθεσης, η οποία μοιάζει να ζέχνει από παντού, τόσο θα θέτει τον εαυτό του και την οικογένειά του σε θανάσιμο κίνδυνο. Ποιοι βρίσκονται πραγματικά πίσω από τον θάνατο του πάλαι ποτέ συναδέλφου του (τον οποίο υποδύεται για ελάχιστα δευτερόλεπτα, ένας αμίλητος…Σπύρος Μπιμπίλας); Γιατί το Σώμα αδιαφορεί για τον προσωπικό αγώνα του Κορμά, και τι θα του κοστίσει τελικά αυτή του η εμμονική ανάγκη για την πρέπουσα απόδοση δικαιοσύνης; Ένα μόνο είναι σίγουρο: το “χιτ” θα είναι σίγουρα “μπιγκ”.

Ο σκηνοθέτης της ταινίας «Ο Γιος του Τσάρλυ», Κάρολος Ζωναράς, δεν ξεφεύγει από το cult status στο οποίο άρχισε να εδραιώνεται με τις σκηνοθετικές του δουλειές, δημιουργώντας εδώ, ένα σύγχρονο, ελληνικό neo-noir, βασισμένο φυσικά στο αριστουργηματικό «The Big Heat» του Fritz Lang, μια ταινία σταθμό στο είδος του αμερικάνικου noir, της χρυσής εποχής του Hollywood.

Οι ομοιότητες φυσικά της ταινίας του Έλληνα δημιουργού, με αυτές του original film, δεν μπορούν παρά να είναι εκ των πραγμάτων ελάχιστες, μιας που σε καμία περίπτωση στόχος του Ζωναρά δεν φαίνεται να είναι η καρέ-καρέ απόδοση μιας εμβληματικής ταινίας, προσαρμοσμένης στα δικά μας δεδομένα. Δεν θα μπορούσε εξάλλου να γίνεικάτι τέτοιο, μιας που έτσι κι αλλιώς, το «Μπιγκ Χιτ», μοιάζει περισσότερο με μια καλοκουρδισμένη φάρσα, γεμάτη καλή διάθεση και απρόσμενο χιούμορ, παρά σαν μια απόπειρα ενός πιστού remake.

Η αλήθεια είναι πως η ταινία, έχει πολλά και άκρως απολαυστικά πράγματα να σου δώσει. Από την ασπρόμαυρη σκηνοθεσία και τις υποστηρικτικές, jazz νότες οι οποίες δίνουν το στίγμα μιας περασμένης εποχής, χτίζοντας ταυτόχρονα την πρέπουσα ατμόσφαιρα, μέχρι τους ευφάνταστους διαλόγους, γεμάτους από ατακάρες τύπου “Που’σουνα μωρή;” και τους καρικτουρίστικους χαρακτήρες που δεν νοιάζονται να είναι ρεαλιστικοί, όσο να χωρούν φυσικά στο καλούπι του συγκεκριμένου ταινιακού είδους (απαραίτητη η καπαρντίνα με τον σηκωμένο γιακά, απαραίτητη και η ελαφρόμυαλη γκόμενα του αφεντικού, με το πλατινέ μαλλί και το εξεζητημένο ντύσιμο), το «Μπιγκ Χιτ» δημιουργεί ένα άκρως απολαυστικό αποτέλεσμα, αρκεί να το αντιμετωπίσεις όπως του πρέπει: σαν μια ταινία που δημιουργήθηκε με στόχο να διασκεδάσει και να αποτίσει έναν δικό της φόρο τιμής, στο μεγαλείο του Fritz Lang.

Είναι σίγουρο πως πολλοί θα σπεύσουν να χλευάσουν το συγκεκριμένο εγχείρημα, όπως είχε γίνει και κάποια χρόνια πριν με «Το Κακό», την πρώτη ελληνική ταινία με ζόμπι που έγινε ποτέ (και στην οποία είχαμε και πάλι την χαρά να δούμε τον Μελέτη Γεωργιάδη), διότι και αυτή η ταινία βασίστηκε πάνω σε εκείνα τα cult και b-movie-ζοντα υλικά, τα οποία πρέπει να αγαπάς, προκειμένου να τα αντιληφθείς και να τα αποδεχτείς. Δεν είναι τυχαίο για παράδειγμα πως ο σκηνοθέτης, αποφάσισε να…ντουμπλάρει τις φωνές των πρωταγωνιστών, με φωνές άλλων ηθοποιών, προκειμένου να προσδώσει στο φιλμ την παλιακή αίγλη της τεχνικής που χρησιμοποιούσαν στον κινηματογράφο, όταν και “φορούσαν” τον ήχο, πάνω από την εικόνα. Αυτό εξάλλου βοήθησε και στον περιορισμό του budget, μιας που η ταινία ολοκληρώθηκε, μέσα σε μόλις 20 ημέρες!

Με την πρωτοτυπία λοιπόν να κερδίζει έδαφος, το γενικό story να κινείται στα ίδια μονοπάτια με αυτό του «The Big Heat», και την προσάρτηση σκηνών της αυθεντικής ταινίας του Lang, οι οποίες λειτουργούν υποστηρικτικά, αλλά και τιμητικά, στα πλαίσια της ταινίας του Ζωναρά, το «Μπιγκ Χιτ», είναι ένα ευφάνταστο κατασκεύασμα, με ερμηνείες right to the point, bad ass, και διάθεση…ελληνική. Ελπίζουμε μόνο να είναι και εισπρακτικό το μπιγκ χιτ της. Εμείς πάντως σας λέμε, απολαύστε ελεύθερα!

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ