Black Box (2013)

...






 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία: Γεράσιμος Ρήγας

Διάρκεια: 70’
Χώρα: Ελλάδα
Διανομή: Ταινιοθήκη της Ελλάδος, Γεράσιμος Ρήγας

 

Το Black Box είναι η πειραματική σκηνή της Κρατικής Σχολής Χορού. Στη σκηνή αυτή, οι χορευτές εκτός από το να χορεύουν, μιλάνε, τραγουδούν, γνωρίζουν τον έρωτα και την απογοήτευση. Η ταινία ακολουθεί τους σπουδαστές του Black Box στις πρόβες και τις παραστάσεις των χορογραφιών «Appalachian Spring» της Μάρθα Γκρέιαμ, «White Noise» του Κωσταντίνου Ρήγου, «Old Man’s Dream» του Τόνο Λάκι, «Folly» των Χριστίνα Γουζέλη και Πολ Μπλάκμαν, «Μαρία» του Αλέξη Φουσέκη και «A Hard Day’s Night» του Αρη Παπαδόπουλου, μεταξύ άλλων.

Ο σκηνοθέτης Γεράσιμος Ρήγας κινηματογραφεί με αμεσότητα, και η ταινία αποφεύγει την αφήγηση και αφήνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο σώμα και το χορό. Όμως αυτή η αμεσότητα που προσπαθεί ο σκηνοθέτης να περάσει με συνεντεύξεις από διάφορους μαθητές της πειραματικής αυτή σκηνής, είναι ίσως και το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτού του ντοκιμαντέρ. Κάνοντας το να μοιάζει περισσότερο ως τηλεοπτικό ρεπορτάζ πάρα ως κάτι κινηματογραφικό, το “Black Box” φτάνει στα όρια της αδιαφορίας και της βαρεμάρας αρκετά γρήγορα.
Η μια σκηνή, από τις πολλές παραστάσεις που έχουν δώσει τα παιδιά, ακολουθεί την άλλη χωρίς την παραμικρή εξήγηση για το τι πρόκειται να παρακολουθήσεις, ενώ εμβόλιμα σου παρουσιάζει και τα όνειρα αλλά και τις δυσκολίες των συντελεστών κατά την διάρκεια των προβών που είχαν πριν την εκάστοτε παράστασης. Ο σκηνοθέτης όμως δεν σε βοηθάει σαν θεατής να μπεις στο κλίμα όλων αυτών που παρακολουθείς ή έστω να σε κάνει να ενδιαφερθείς έστω και λίγο για τον μόχθο των χορευτών αλλά και να συμπάσχεις για τα όνειρα και τις φιλοδοξίες τους.

Ακόμα κι αν σε ενδιαφέρει ο χορός θα βρεις ελάχιστα πράγματα για να σου κρατήσουν το ενδιαφέρον πέρα από κάποια ίσως χορευτικά κομμάτια. Ένα ντοκιμαντέρ που περισσότερο μοιάζει σαν έξτρα κάποιου dvd κάποιας χορευτικής παράστασης κάπου ξεχασμένο σε κάποιο ράφι κάποιου μαγαζιού παρά σαν κάτι το πιο κινηματογραφικό και πραγματικά αξιόλογο.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ