Τσεκούρι από Κόκκαλο – Bone Tomahawk (2015)

Απενοχοποιημένο και διασκεδαστικό, ένα από τα καλύτερα σκηνοθετικά ντεμπούτα της χρονιάς

 ★★★★☆ 

Σκηνοθεσία: S. Craig Zahler
Σενάριο: S. Craig Zahler
Πρωταγωνιστούν: Kurt Russell, Patrick Wilson, Richard Jenkins, Matthew Fox, David Arquette, Lili Simmons
Διάρκεια: 132′
Χώρα: ΗΠΑ/Ηνωμένο Βασίλειο
Διανομή: Weird Wave

13680505_1037814682969996_7078653847433639030_n

Άγρια Δύση, μέσα 19ου αιώνα. Ένας φυγόδικος βρίσκει καταφύγιο στην μικρή, φιλήσυχη πόλη Bright Hope, μετά την φονική επίθεση που δέχεται, κατά την διάρκεια της προηγούμενης νύχτας ένας έτερος επικυρηγμένος.   Ανυποψίαστος για τον πραγματικό τρόμο που καραδοκεί πέρα από τα «πολιτισμένα» όρια του οικισμού, o Purvis (David Arquette) θα απαχθεί μαζί με δυο κατοίκους της πόλης, από μια ομάδα τρογλοδυτών με…καννιβαλιστικές τάσεις. Όταν ο Arthur (Patrick Wilson), ένας γνωστός κτηματίας της περιοχής, αντιληφθεί πως ανάμεσα στους απαχθέντες βρίσκεται και η σύζυγός του, θα ξεκινήσει ένα μακρύ και επικίνδυνο ταξίδι για τον εντοπισμό της, έχοντας στο πλευρό του την βοήθεια τριών ανδρών: αυτή του σκληροτράχηλου σερίφη Hunt (Kurt Russell), του κομψευόμενου γυναικά Brooder (Matthew Fox) και του πολυλογά βοηθού σερίφη Chicory (Richard Jenkins). Φυσικά, δεν έχουν ιδέα τι τους περιμένει.

Μετρώντας στο ενεργητικό του μόλις ένα σενάριο, αυτό για την ταινία τρόμου του 2011 Asylum Blackout, ο S. Craig Zahler, αποτελεί μια από εκείνες τις ευτυχείς περιπτώσεις, όπου στην πρώτη ολοκληρωμένη, δημιουργική απόπειρα, ιστορία και σκηνοθεσία συνταιριάζονται απόλυτα επιτυχημένα, σε ένα απολαυστικό ντεμπούτο που θα θυμάσαι για καιρό.

Το Bone Tomahawk δεν είναι αυτό που φαίνεται. Εκ πρώτης όψεως, αποτελεί μια ακόμη παραδοσιακής κοπής ταινία γουέστερν, με την κατεξοχήν Αμερικάνικη “go west” μυθολογία να βρίσκεται στο προσκήνιο, παρέα με τις α λα The Searchers, John Ford επιρροές – η αναζήτηση και η επιστροφή στην οικογένεια μιας γυναίκας που έχει απαχθεί από τους κακούς, «πρωτόγονους» αυτόχθονες. Με μια δεύτερη ματιά όμως, το προσωπικό όραμα και η διάθεση για απενοχοποιημένη διασκέδαση του δημιουργού του, γίνονται κάτι παραπάνω από εμφανείς, ακόμη κι αν η σφραγίδα του, δικαίως κερδισμένου cult status, δεν έρχεται παρά μισή ώρα πριν το τέλος της ταινίας. Χαλάλι.

Μέσα στην σταθερή, ετήσια ροή των γουέστερν που εξακολουθούν να φέρνουν έναν άνεμο ανανέωσης στο πολύχρονο, κινηματογραφικό είδος, η ταινία του S. Craig Zahler, κρατά περίοπτη θέση, με ένα ατακαδόρικο σινεμά που ξαφνιάζει και προκαλεί, συνδυάζοντας με τρόπο απρόσμενο την κλασική εικονοποιία του western, με την τρομολαγνική αποτελεσματικότητα του gore στοιχείου.

Το αποτέλεσμα δεν θα ήταν το ίδιο, αν η πρωταγωνιστική τετράδα έπαιρνε τον εαυτό της στα σοβαρά, αναπαριστώντας επακριβώς το πρότυπο των mucho καβαλάρηδων του παρελθόντος, με την λανθάνουσα ανά στιγμές – να τα λέμε κι αυτά – ιδέα περί ηθικής.

Διαχρονικός πρεσβευτής του cult είδους, ο Kurt Russell μπορεί να μην ξεφεύγει από την παντιέρα του καλού και μετρημένου σερίφη, εξαντλώντας την φετινή, γουέστερν συμμετοχή του στο ταραντινίστικο The Hateful Eight, παρόλα αυτά είναι πάντα παρήγορο να τον βλέπεις, αν μη τι άλλο γιατί η συμμετοχή είναι συνήθως συνυφασμένη με αγνές, fun, κινηματογραφικές στιγμές.

Με τον Jenkins σε κωμικό, πολυλογάδικο οίστρο και τον Wilson να διατηρεί το προφίλ που έχει καλλιεργήσει τα τελευταία χρόνια, αυτό του αγαπημένου, αν και κάπως λιπόψυχου εδώ, συζύγου – που όμως την ύστατη στιγμή θα αποδείξει τι πάει να πει αρσενικό στην άγρια Δύση – αυτός που τελικά κάνει την μεγαλύτερη έκπληξη είναι ο Matthew Fox, ένας ασταλάκωτος και διψασμένος για περιπέτεια – και αίμα – δανδής που ποτέ δεν καταλήγει απόλυτα συμπαθής – ή αντιπαθής-, με τον Fox στην καλύτερη φόρμα που τον θυμόμαστε ποτέ (όσοι τουλάχιστον μπορούν να θυμηθούν το οτιδήποτε από μια τόσο αδιάφορη, γενικώς, καριέρα, όπως αυτή του Fox).

Στα βίαια χνάρια του Tarantino και με διαλογικά δάνεια από το σινεμά των αδελφών Cohen, το Bone Tomahawk είναι ένα απενοχοποιημένο και απολαυστικό φιλμ, με κερασάκι μερικές από τις πιο ευφάνταστες εξάρσεις σπλάτερ που έχεις δει τελευταία, τις οποίες ο Eli Roth σίγουρα θα χειροκροτούσε. Αναμφίβολα, ένα από τα καλύτερα σκηνοθετικά ντεμπούτα της χρονιάς, όχι μόνο γιατί ανανεώνει το είδος του γουέστερν, αλλά κυρίως γιατί το καταφέρνει, υπενθυμίζοντάς μας την ανεξήτηλη γοητεία των b movies.

Βαρβάρα Κοντονή

Ερωτευμένη με τον κινηματογράφο από μικρή, παθιασμένη με τις εικόνες, τους ήχους, τις ιστορίες και την ομορφιά της 7ης Τέχνης, απολαμβάνω να γράφω με ένταση για αυτά που αγαπώ.
2 Σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΑΚΥΡΩΣΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗΣ

*

*

  • inherit
    28 Ιουλίου 2016 at 9:35 μμ - Reply

    Ε καλά τώρα, πετάνε όλοι ένα «CULT» και ξεμπέρδεψαν λες και είναι αυτό για πάσα νόσο και πάσα μ@λ@κία. Το φιλμ το παρακολούθησα με προσοχή και είναι μέτριο, χωρίς να το σώζουν οι καλοί ηθοποιοί και τα παράσημα του genre (πες το b movie, πες neo – western , πες το cannibal holocaust με ινδιάνους, πες το ο Kurt Russell εναντίον του Predator, πες το όπως θες). Πολύ σπρώξιμο από τους κριτικούς αυτή η ταινία.

  • Βαρβάρα Κοντονή
    Βαρβάρα Κοντονή
    29 Ιουλίου 2016 at 8:13 πμ - Reply

    Νομίζω πως το να προσδιορίζει κανείς μια ταινία ως «cult» περισσότερο πρόβλημα του δημιουργεί, παρά του λύνει τα χέρια, καθώς πρέπει να τεκμηριώσει τον λόγο που το κάνει αυτό. «Τι κάνει μια ταινία cult;». Μεγάλη συζήτηση. Προσωπικά βρήκα το φιλμ πολύ καλό, εξηγώντας παραπάνω το γιατί. Αποτελεί στην τελική και σκηνοθετικό ντεμπούτο, δεν το ξεχνάμε αυτό. Το γενικότερο πουσάρισμα από τους κριτικούς, δεν νομίζω πως έγινε για κανέναν άλλο λόγο, πέρα από το γεγονός ότι αυτή η ταινία απλά άρεσε και όπως έχει φανεί μέχρι στιγμής, άρεσε και σε μεγαλή μερίδα του κόσμου. Σίγουρα θα υπάρξουν θεατές που δεν θα τους αρέσει τόσο, ακόμα και κριτικοί – εννοείται αυτό – όλα μέσα στο παιχνίδι είναι και είμαστε εδώ για να συζητάμε, να συμφωνούμε και να διαφωνούμε για το σινεμά. Και κάπως έτσι πάει το πράγμα για κάθε ταινία που βγαίνει εκεί έξω.