Boys Don’t Cry (1999)

...






 

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος



Σκηνοθεσία: Kimberly Peirce
Σενάριο: Kimberly Peirce, Andy Bienen
Πρωταγωνιστούν: Hilary Swank, Chloë Sevigny, Peter Sarsgaard


Διάρκεια: 118’
Χώρα: Η.Π.Α.

 

boys don't cryΣτο Φολς Σιτι της Νεμπράσκα, ο Μπραντον Τινα ήταν ένα νεοφερμένο 20χρονο αγόρι που κατάφερε να μαγέψει τη μικρή επαρχιακή κοινότητα. Οι γυναίκες τον λάτρεψαν και όλοι όσοι γνώρισαν αυτόν τον χαρισματικό ξένο βυθίστηκαν στη γοητευτική αθωότητα του Όμως, ο πιο περιζήτητος καβαλιέρος, και για πολλούς αληθινός φίλος, έκρυβε ένα μυστικό: δεν ήταν αυτός που όλοι νόμιζαν. 75 μίλια μακριά, στη μικρή πόλη Λινκολν, ο Μπραντον Τινα ήταν ένα διαφορετικό πρόσωπο, παγιδευμένο σε μια κρίση ταυτότητας που τον καταδίωκε σ΄όλη του τη ζωή. Όπως πολλοί άνθρωποι στην ηλικία του, έκανε λάθη με υψηλό αντίτιμο και όταν μπήκε ακούσια ανάμεσα στην καινούργια του αγάπη τη Λανα και τον απερίσκεπτο φίλο της, τον Τζον, αποκαλύφθηκε το μυστικό του. Ο Μπραντον Τινα υπήρξε ταυτόχρονα ένας εντυπωσιακός εραστής κι ένας εγκλωβισμένος παρείσακτος, ένα εξαθλιωμένο μηδενικό κι ένας λαμπερός ονειροπαρμένος, ένας τολμηρός κλέφτης και το τραγικό θύμα ενός άδικου εγκλήματος.

Βασισμένο σε αληθινή ιστορία το Boys Don’t Cry είναι μια ταινία για την ενηλικίωση και το θάρρος που χρειάζεται για να αποδεχτούμε τον εαυτό μας. Μέσα σε μια οπισθοδρομική Αμερική και με ένα υπέροχα ταιριαστό soundtrack, η ανεξάρτητη ταινία της Kimberly Peirce μιλάει για την κρίση της σεξουαλικής ταυτότητας της Τίνα και στον αντίποδα την υποκρισία και τον πουριτανισμό της δήθεν φυσιολογικής ζωής των υπόλοιπων πρωταγωνιστών. Η αντίθεσή της φυσικής ερωτικής σκηνής με τη σκληρότητα της βίας δείχνει μια χώρα, άμυαλη και ανίκανη να αποδεχθεί τον έρωτα απλά και μόνο επειδή διαφέρει από το κοινωνικό τους κατεστημένο. Οι εκπληκτικές ερμηνείες και των δύο πρωταγωνιστριών ήταν δικαίως υποψήφιες για Oscar με την Swank να κερδίζει το πρώτη της χρυσό αγαλματάκι και να μας διδάσκει θάρρος και αυτοεκτίμηση.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ