Brave (2012)

...






 

Γράφει ο Παύλος Σηφάκης


Σκηνοθεσία: Mark Andrews, Brenda Chapman, Steve Purcell
Σενάριο: Brenda Chapman, Mark Andrews, Steve Purcell, Brenda Chapman, Irene Mecchi
Πρωταγωνιστούν: Kelly Macdonald, Billy Connolly, Emma Thompson
Διάρκεια: 100’
Χώρα: Η.Π.Α.

 

Θα χαρείτε να μάθετε πως μετά το μετριότατο Cars 2, η Pixar επιστρέφει στις επιτυχίες. Κατά τη γνώμη μου πάντα, καθώς πολλοί κριτικοί στάθηκαν θετικοί μεν, κομμάτι δύσπιστοι δε, απέναντι στο νέο πόνημα της Pixar, το πρώτο με γυναίκα πρωταγωνίστρια! Και όντως, δεν πρόκειται για μια «τέλεια» ταινία, όπως το Ψάχνοντας τον Νέμο ή το Wall-e. Είναι όμως μια όμορφη ιστορία με ενδιαφέροντες ήρωες, πολύ καλό χιούμορ και, όπως πάντα, εξαιρετικό σχέδιο.

Η ιστορία διαδραματίζεται στη μεσαιωνική Σκωτία. Ηρωίδα μας είναι η Μερίντα, μια νεαρή πριγκίπισσα με αίμα που βράζει για περιπέτεια αλλά μία συντηρητική μητέρα που έχει βαλθεί να τη βάλει σε καθώς πρέπει καλούπια και να την παντρέψει το συντομότερο δυνατό. Απελπισμένη η Μερίντα εύχεται η μητέρα της να άλλαζε για πάντα και καταφεύγετε στα φίλτρα και τα ξόρκια μιας γριά μάγισσας. Και όντως, η μητέρα της αλλάζει. Περισσότερο απ’ όσο θα φανταζόταν κανείς.

Ας αποφύγω τα σπόιλερς (αν και είμαστε ακόμα πολύ νωρίς στην ιστορία) διαβεβαιώνοντας σας πως τα τρέιλερ του Brave ουσιαστικά δε δείχνουν τίποτα για την πλοκή του έργου. Κοινώς, μπορεί και να ξαφνιαστείτε. Η βασική υπόθεση του έργου είναι πανέξυπνη και η θεματική έχει να κάνει με την προβληματική σχέση μητέρας κόρης. Η «παλιά γενιά» προσπαθεί να επιβάλλει στη «νέα» τους δικούς της τρόπους ζωής, αρνούμενη να δεχτεί την εξέλιξη των ηθών. Βαθιά πράγματα αν αναλογιστεί κανείς ότι μιλάμε για παιδικό animation. Και η ταινία περνάει τα μηνύματα της με αρκετή επιτυχία ακόμα κι αν μερικές φορές χρειάζεται να στα τρίψει στη μούρη.
Το Brave όμως απέχει από το να είναι μια τέλεια pixar-ικη ταινία: Πρώτο σεναριακό ατόπημα είναι ότι ξοδεύει πολύ χρόνο στους καυγάδες της Μερίντα με τη μητέρα της φλυαρώντας ασύστολα, εκεί που μια-δυο σκηνές θα ήταν υπέρ-αρκετές για να εδραιώσουν τις αρνητικές σχέσεις τους. Σου δίνεται έτσι η αίσθηση ότι η ιστορία αργεί να πάρει μπρος και όταν ξεκινάει η βασική πλοκή, νιώθεις ότι αυτή δεν αναπτύσσεται επαρκώς. Δεύτερο βασικό ατόπημα είναι ότι ο «μύθος» πίσω από τη βασική ιστορία επίσης δεν αναπτύσσεται επαρκώς. Για να σώσει τη μητέρα της, η Μερίντα πρέπει να ανατρέξει σε ένα παλιό σκωτσέζικο «θρύλο» (ο οποίος είναι φυσικά αληθινός). Ο «θρύλος» αυτός όμως είναι κατά βάσιν προχειρογραμμένος και κάνει μπαμ πως οι σεναριογράφοι τον βάλανε σφήνα για να έχουν ένα τρόπο να δώσουν λύση στην ιστορία. Και σε μια τέτοια περιπέτεια φανταστικού με ξόρκια, μάγια, μεταμορφώσεις και μεσαιωνικούς πολεμιστές, περιμένεις να υπάρχει μυθολογία πλούσια που θα συναρπάζει, και όχι μισοψημένες ιστορίες που έχουν μπει για να κάνουν τα πράγματα βολικά. Στο καπάκι, η τελική μάχη με τον κακό της ιστορίας (ο οποίος μπαίνει σφήνα στο φινάλε και δε μας πολυενδιαφέρει) είναι εξαιρετικά σύντομη και… anti-climatic. Η επίλυση πάντως καταφέρνει να συγκινήσει.

Κι ευτυχώς, ότι της λείπει σε μυθολογία, η ταινία το έχει σε καλή διάθεση, χιούμορ και συγκίνηση. Είναι αυτή καθαυτή η σχέση μητέρας-κόρης που κρατάει το ενδιαφέρον μας περισσότερο απ’ ότι ο μύθος πίσω από τη σχέση. Έτσι η ταινία κερδίζει μεν σε βάθος αλλά χάνει στις λεπτομέρειες. Το γεγονός ότι πέρασα καλά, συγκινήθηκα και γέλασα (νομίζω περισσότερο απ’ ότι έχω γελάσει σε άλλες πρόσφατες ταινίες της pixar) με κάνει να παραμερίζω τις σεναριακές ατασθαλίες και ευκολίες. Απλά είναι κρίμα να σκέφτεσαι πως μια καλή, διασκεδαστική ταινία θα μπορούσε αρκετά εύκολα να να γίνει εξαιρετική αρκεί οι δημιουργοί να ξόδευαν περισσότερο χρόνο στις λεπτομέρειες της πλοκής ώστε να πλάσουν ένα πραγματικά ολοκληρωμένο, ξεχωριστό κόσμο.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ