Brooklyn (2015)

Το “Brooklyn” δίνει νέα πνοή στο μεταναστευτικό δράμα εποχής

 ★★★★½ 

Σκηνοθεσία: John Crowley
Σενάριο: Nick Hornby, Colm Toibin (βασισμένο στο βιβλίο του)
Πρωταγωνιστούν: Saoirse Ronan, Domnhall Gleeson, Emory Cohen
Διάρκεια: 111’
Χώρα: Ηνωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία, Καναδάς
Διανομή: Odeon

11201971_oriΤη δεκαετία του ’50, η μετανάστευση προς τη «χώρα των ευκαιριών», τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, συνεχιζόταν απρόσκοπτα. Ειδικά στην περίπτωση της Ιρλανδίας, περίπου το 16% του γηγενούς πληθυσμού άφησε την πατρίδα του για να αναζητήσει μία καλύτερη τύχη στις ΗΠΑ, απόρροια της κάκιστης οικονομικής κατάστασης και της μαστίζουσας ανεργίας –ειδικά στους νέους. Όταν μιλάμε για Ιρλανδούς όμως, συνυπολογίζουμε πάντα την άνευ όρων αγάπη και νοσταλγία για τη χώρα τους, οπότε, τι γίνεται όταν ξαφνικά βρίσκεσαι ανάμεσα σε δύο κόσμους όπου σε αμφότερους βρίσκεις κάτι να σε κρατά;

Σε αυτό το ερώτημα θέλει να απαντήσει ο John Crowley, στο νέο του φιλμ, “Brooklyn”. Η αλήθεια είναι πως μετά το εξαιρετικό “Boy A” του 2007, ο Ιρλανδός σκηνοθέτης δεν είχε «χτίσει» πάνω στις προσδοκίες που δημιουργήθηκαν, αλλά αυτή τη φορά, συνεργαζόμενος με τον Nick Hornby στο σενάριο καταφέρνει να μας παραδώσει μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.

Η Eilis (Saoirse Ronan) είναι μία νεαρή κοπέλα που ζει στην Ιρλανδία, δουλεύοντας στο φούρνο της κυρίας McAdam, μιας στρυφνής και σκληρής γυναίκας. Μαζί με την αδερφή της, η οποία έχει μια θεωρούμενη «καλή» δουλειά ως γραμματέας, δουλεύουν για να ζήσουν τη μητέρα τους που είναι μόνη της στο σπίτι. Όταν η αδερφή της κανονίζει για την Eilis να μεταναστεύσει στις ΗΠΑ για μια καλύτερη ζωή, η νεαρή θα περάσει δύσκολα τον πρώτο καιρό, αλλά η γνωριμία της με έναν Ιταλό υδραυλικό (Emory Cohen) θα αλλάξει την καθημερινότητα της προς το καλύτερο. Εχουν όμως εξαλειφθεί όλοι οι δεσμοί που τη συνδέουν με την πατρίδα της;

Βασισμένοι στο ομότιτλο βιβλίο του Colm Toibin, o Nick Hornby (σεναριακά) κι ο John Crowley (σκηνοθετικά), μας κοινωνούν σε μία ιστορία που μπορεί να αγγίξει σχεδόν τον καθένα μας. Αυτό οφείλεται ως επι το πλείστον στο σοβαρό, χωρίς υπέρογκους μελοδραματισμούς σενάριο, που ασχολείται αποκλειστικά με τα πανανθρώπινα συναισθήματα και την ψυχοσύνθεση ενός μετανάστη της εποχής στις ΗΠΑ. Η αίσθηση πως η πατρίδα σου δε μπορεί πλέον να σου προσφέρει τίποτα, η επώδυνη περίοδος που προσπαθείς να εγκλιματιστείς στο νέο σου τόπο, η συνειδητοποίηση πως πλέον έχεις μια καινούρια ζωή και, όσο κι αν η επιστροφή επί καλύτερων όρων μοιάζει θελκτική, η θύμηση των παθογενειών που σ’έκαναν να φύγεις εξ’αρχής.

Όλα τα παραπάνω, υπό την ‘50s φωτογραφική αισθητική του Yves Belanger (Dallas Buyers Club, Laurence Anyways) και με αδιαφιλονίκητη νικήτρια όλων των πλάνων τη Saoirse Ronan στην καλύτερη ερμηνείας της καριέρας της –με διαφορά. Είναι μοναδική η ωριμότητα και η σοβαρότητα με την οποία προσεγγίζει το ρόλο της, καταφέρνοντας να ισορροπήσει περίφημα τα αντικρουόμενα συναισθήματα μέσα της. Ενδεχόμενη υποψηφιότητα της για Όσκαρ, θα κρινόταν ως απόλυτα επιβεβλημένη. Σπουδαία η χημεία της και με τον συμπρωταγωνιστή της, Emory Cohen (The Place Beyond the Pines), παρότι ο τελευταίος μοιάζει υπερβολικά αμήχανος ανά στιγμές. Όσον αφορά τη μικρή παρουσία του Domnhall Gleeson, έχουμε πολλάκις αναφερθεί στον Ιρλανδό, πως πρόκειται για ίσως τον πιο ενδιαφέροντα ηθοποιό της γενιάς του. Στους υπόλοιπους ρόλους, θα ξεχωρίσουμε δύο «βετεράνους» δυσθεώρητης ποιότητας, στα πρόσωπα των Jim Broadbent και Julie Walters.

Μαζί με την εκπληκτική μουσική του Michael Brook (The Perks of Being a Wallflower), το “Brooklyn” δίνει νέα πνοή στο μεταναστευτικό δράμα εποχής.

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ