California Dreamin’ – Nesfarsit (2007)

...






 

Γράφει η Bάσω Γκαγκά


Σκηνοθεσία: Cristian Nemescu
Σενάριο: Cristian Nemescu, Catherine Linstrum, Tudor Voican
Πρωταγωνιστούν: Armand Assante, Jamie Elman, Razvan Vasilescu, Maria Dinulescu, Ion Sapdaru
Διάρκεια: 155’
Χώρα: Ρουμανία

 

Ένα νεαρό παιδί μας ξεναγεί αυτή τη βδομάδα στα Βαλκάνια. Ένας σκηνοθέτης που δεν πρόλαβε να δώσει τίποτα σχεδόν απ’ το τεράστιο ταλέντο του, παρά αυτή μόνο την ταινία, λίγο μετά την ολοκλήρωση της οποίας έχασε τη ζωή του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Δε θα μάθουμε μάλλον ποτέ αν ο Cristian Nemescu είχε αντιληφθεί τη δύναμη που έκρυβε μέσα του το μοναδικό του αυτό μικρό αριστούργημα. Ένα χρόνο αργότερα πάντως, οι Κάνες υποδέχτηκαν και τίμησαν το “California Dreamin’” με το βραβείο “Un Certain Regard”, όπως και το Λονδίνο, όπως και οι Βρυξέλλες. Σε μας φτάνει λίγο καθυστερημένα (αν και είχε συμμετοχή στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και στο Γαλλόφωνο), αλλά κάλιο αργά παρά ποτέ για την ευκαιρία που μας δίνεται να απολαύσουμε μια ταινία, που δεν υπήρχε περίπτωση ποτέ να παίξει στο σαλόνι μας.

Ένα τρένο με αμερικανούς πεζοναύτες φτάνει στο σταθμό ενός μικρού χωριού, κάπου στην επαρχεία της Ρουμανίας. Η στρατιωτική αυτή μονάδα, συνοδεύει Νατοϊκό εξοπλισμό, κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Κόσσοβο, το 1999. Ο σταθμάρχης, παρακάμπτει τις εκ των άνωθεν εντολές που εξασφαλίζουν στη συγκεκριμένη αποστολή ελεύθερη διέλευση και καθυστερεί το τρένο, απαιτώντας τα χαρτιά του Αμερικανού λοχαγού Captain Doug Jones (Armand Assante) για όλες τις νόμιμες διαδικασίες. Εν τω μεταξύ, η άφιξη των επισκεπτών από την άλλη άκρη του Ατλαντικού διαδίδεται με καταπληκτική ταχύτητα στο μικρό χωριό Καπαλνίτα, γεγονός που όλοι ανεξαιρέτως προσπαθούν να εκμεταλλευτούν, καθένας προς όφελός του.

Όλες οι μορφές που επιλέγει για τους χαρακτήρες του ο Nemescu είναι cult. Είναι τόσο cult που δε χρειάζεται να μιλήσουν για να τις καταλάβεις. Από την εμβληματική μορφή του στρατιωτικού Jones με το τετραγωνισμένο σαγόνι και την πειθαρχημένη συμπεριφορά, μέχρι το λιγδιάρη απατεώνα του οποίου το κόμπλεξ κατωτερότητας θα βγάλει πάνω σου όλα του τα εξουσιαστικά απωθημένα, το χωριό αυτό των Βαλκανίων δεν έχει κατοίκους αλλά φιγούρες. Η Ρουμανία στη μετα-Τσαουσέσκου εποχή, δείχνει έντονα το πολιτισμικό της αδιέξοδο. Δείχνει ανθρώπους εγκλωβισμένους σε καθεστωτικά κατάλοιπα, που δεν ξέρουν πως θα πρέπει να αισθανθούν απέναντι στη Δύση και στις πρωτοβουλίες της.

Το μοναδικό πράγμα που δεν πρόλαβε να επιμεληθεί ο Nemescu είναι η διάρκεια της ταινίας. Η ιστορία, το χιούμορ, η ανθρωποκεντρική σκηνοθετική ματιά, βγάζουν την ποιότητα και τη διάθεση ενός ανθρώπου που αναζητά και ο ίδιος απαντήσεις. Κατά τη διάρκεια των γεγονότων στην Καπαλνίτα, παρακολουθούμε και κάποιος σύντομες, εμβόλιμες σκηνές από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που ανήκουν στις αναμνήσεις ενός εκ των πρωταγωνιστών, στην πραγματικότητα όμως, έχουν και αυτές να κάνουν με τους Αμερικάνους. Από τις ακραίες συμπεριφορές των ηρώων και τις καυστικές ατάκες μέσα από τα στόματά τους, προδίδεται η σύγχυση του ίδιου του σκηνοθέτη απέναντι σε ένα λαό με τη δύναμη και την αυτοπεποίθηση του σωτήρα.

Η πραγματική ομορφιά της ταινίας προέρχεται από τους πρωταγωνιστές της. Οι προσωπικότητες που συναντάμε θα θυμίσουν σίγουρα το έντονο μεσογειοβαλκανικό ταπεραμέντο. Η κουτοπονηριά, η κατάχρηση εξουσίας, ο παροπιδισμός και η πολιτική καπατσοσύνη βασιλεύουν στις ηλικίες με τις αναμεμιγμένες εμπειρίες (σας θυμίζει κάτι;). Οι νέοι του χωριού έχουν τις δικές τους προτεραιότητες, το δικαίωμα στον έρωτα, στη πολιτισμική απελευθέρωση, στη ζωή. Ο αυστηρός στρατιωτικός έρχεται αντιμέτωπος με ένα μάτσο χωριάτες και κάπου εκεί τα γεγονότα που ακολουθούν είναι απλά απολαυστικά. Οι πεζοναύτες έχουν την ίδια υποδοχή από τους ντόπιους όπως θα είχε ένα τσίρκο. Ο Nemescu δεν κάνει τίποτ’ άλλο απ’ το να αφήσει τα γεγονότα να διαδραματιστούν ως φυσικό επακόλουθο συμπεριφορών. Η αριστουργηματική του πινελιά όμως, έρχεται ως το δικό του σχόλιο πάνω στην προσωπική του εικόνα για τη Δύση, για να κλείσει έτσι με τον πλέον καυστικό και ειρωνικό τρόπο μια πανέμορφη ταινία.

Ο ρουμάνικος κινηματογράφος έχασε πολύ πρόωρα ένα μεγάλο ταλέντο του. Αν αυτή ήταν η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Cristian Nemescu, τότε δεν ξέρω τι θα μπορούσαμε να περιμένουμε απ’ τη συνέχεια. Το “California Dreamin’” έχει όλα τα στοιχεία της κωμωδίας, η τελική της όμως γεύση είναι ναι μεν ευχάριστη, αλλά καθόλου ανάλαφρη. Αυτό που μπορούμε να υποσχεθούμε είναι κάτι λιγότερο από δυόμιση απολαυστικές ώρες, που κολλάς και συ σε ένα μέρος χαμένο “στην πτυχή κάποιου χάρτη”.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ