Καμίλ Κλοντέλ 1915 – Camille Claudel 1915 (2013)

...






 

Γράφει ο Νικόλας Θεοδωράκης


Σκηνοθεσία: Bruno Dumont
Σενάριο: Bruno Dumont (βασισμένο στα γράμματα των) Paul Claudel, Camille Claudel
Πρωταγωνιστούν: Juliette Binoche, Jean-Luc Vincent, Marion Keller
Διάρκεια: 95’
Χώρα: Γαλλία
Διανομή: Odeon

 

camille-claudel-03

H ψυχρότητα της εικόνα της Camille Claudel θα είναι μια δοκιμασία για όποιον προσπαθήσει να δει την συγκεκριμένη ταινία, αλλά θα αποζημιωθεί από τη «σκληρή» ερμηνεία της Juliette Binoche.

Το 1915 η Camille Claudel (Juliette Binoche), διάσημη γαλλίδα γλύπτρια βρίσκεται έγκλειστη σε άσυλο ανιάτων. Η ζωή της κυριαρχείται από την αναμονή για την επικείμενη επίσκεψη του αδερφού της, Paul, η οποία αποτελεί την μόνη της επαφή με τον έξω κόσμο.

Το Camille Claudel 1915 αποτελεί μια αντιφορμαλιστική βιογραφία, μια μη-βιογραφία, όπου ο θεατής δεν γνωρίζει την καλλιτέχνη Claudel, αλλά το άτομο λίγο πριν γίνει ένα ανθρώπινο κέλυφος. Χωρίς να υπάρχει αμφιβολία για το τέλος της πρωταγωνίστριας, χωρίς αυταπάτες για ευχάριστη κατάληξη, ο θεατής ακολουθεί την «απόσυρση» της Claudel, όχι από τα εγκόσμια, τα οποία έχει ήδη εξαναγκαστεί να εγκαταλείψει, αλλά από την ελπίδα επιστροφής σε αυτά. Και εκτός από την παγωμένη κάμερα του Bruno Dumont, η ταινία αξιοποιεί στο έπακρο το ταλέντο της πρωταγωνίστριας Juliette Binoche για να σε κάνει να βιώσεις την απώλεια της ανθρωπιάς.

Όσο ψυχρό και αισθητικά βάρβαρο μπορεί να ήταν ένα Άσυλο ανιάτων στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, τόσο παγωμένη είναι και κάθε εικόνα της ταινίας. Με ένα νιχιλιστικό σινεμά, φαινομενικά βασισμένο αποκλειστικά στην πρωταγωνίστρια του, αλλά που στην πράξη αποτελεί μια εξαιρετικά σκηνοθετημένη, βίαιη, απώλεια της ανθρωπιάς και της ανθρώπινης επαφής στο μυαλό κάθε θεατή, η κινηματογραφική αίθουσα αρχίζει να μοιάζει με δωμάτιο εγκλείστου. Και οι κυρίαρχοι χρωματικοί τόνοι του πάγου επιβαρύνουν την νοσοκομειακή ατμόσφαιρα της ταινίας, κάνοντας σε να αναζητείς την ανθρώπινη ζεστασιά που απουσιάζει τόσο από την ζωή της πρωταγωνίστριας.

Η Juliette Binoche ακολουθεί πιστά το πνεύμα της ταινίας. Δεν υπερβάλει, δεν προκαλεί, νιώθεις ότι δεν αντιδρά. Η αδυναμία του χαρακτήρα της να αλλάξει το ρου της ζωής της περνά μέσα από το βλέμμα της πρωταγωνίστριας, η οποία παραπαίει μεταξύ ελπίδας και ψύχωσης σε μια ερμηνεία που σε πιέζει και αυτή με την λιτότητα της.

Το Camille Claudel 1915 είναι μια αντισυμβατική ταινία. Δεν είναι μια ευχάριστη κινηματογραφική εμπειρία. Είναι μια «χειρουργική» ταινία στην οποία ο θεατής νιώθει ως άλλος ασθενής, να βιώνει την εγκατάλειψη, την μοναξιά και την παράνοια. Ταινία που απαιτεί, απαιτητικό και σκληραγωγημένο κοινό.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ