Captain Propaganda

...

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα κυκλοφόρησε σε Blue Ray και DVD η καλοφτιαγμένη χολιγουντιανή περιπέτεια Captain America.  Η ταινία όπως φαίνεται από τις εισπράξεις του προηγούμενου έτους δεν τα πήγε καθόλου άσχημα. Ήταν και 3D βλέπεις…
Ωστόσο αυτό που ξεχωρίζει από την ταινία είναι το μουσικό νούμερο με μοντάζ μιούζικαλ. Μέσα από ένα φαντασμαγορικό σόου ο captain America προσπαθεί να ανυψώσει το ηθικό και την εθνική υπερηφάνεια των Αμερικάνων που βρίσκονταν τότε ως «σύμμαχοι» στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Η πραγματικότητα δεν διαφέρει και πολύ. Το πρώτο τεύχος του κόμικ κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 1941 και παρότι μη κυβερνητικό ήταν ένα αρκετά ισχυρό μέσο προπαγάνδας. Ο Captain America έγινε γρήγορα ο πιο διαπρεπής υπερήρωας της τότε περιόδου αφού το κάθε τεύχος έφτανε το ένα εκατομμύριο περίπου σε πωλήσεις.

Δεν είναι βέβαια το μοναδικό παράδειγμα όπου η τέχνη χρησιμοποιείται για να προωθήσει μια ιδέα ή μια άποψη. Ένα από τα πιο δημοφιλή και πρόσφατα είναι το επίσης βασισμένο σε κόμικ Iron Man. Εκεί, ο πολυεκατομμυριούχος Tony Stark ταξιδεύει στο Αφγανιστάν για να επιδείξει τα νέα του όπλα  στα αμερικανικά στρατεύματα και πιάνεται αιχμάλωτος από την al-Qaeda και αργότερα έχοντας τελειοποιήσει το όπλο του σκοτώνει τρομοκράτες.

Ένα λίγο παλιότερο ήταν και το επίσης βασισμένο σε κόμικ, 300. Η αντιστοίχηση των Ελλήνων ως δύση και των Περσών ως άραβες  είναι δύσκολο να μην γίνει έστω και υποσυνείδητα ακόμα και από το πιο αδαή θεατή με νωπές αναμνήσεις από την 11η Σεπτεμβρίου.
Ειδικά όμως για το 2011, μια χρονιά που η τηλεοπτική κυρίως προπαγάνδα για τις πολιτικές εξελίξεις κυριάρχησε ειδικά στην χώρα μας, το Captain America φαντάζει ως το τέλειο ειρωνικό επιστέγασμα.
Καλή χρονιά σε όλους μας!

Για να μην υπάρξει παρανόηση τα παραδείγματα είναι τυχαία ανάμεσα σε δεκάδες ταινίες. Δεν υπονοώ τη σύνδεση των κόμικ με την προπαγάνδα.

[fblike style=»standard» showfaces=»false» width=»450″ verb=»recommend» font=»arial»]

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ