Carrie (2013)

...






 

Γράφει ο Βαρβάρα Κοντονή


Σκηνοθεσία: Kimberly Peirce
Σενάριο: Lawrence Cohen, Roberto Aguirre-Sacasa,(βασισμένο στο βιβλίο του) Stephen King
Πρωταγωνιστούν: Chloe Grace Moretz, Julianne Moore
Διάρκεια: 100’
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: Feelgood Entertainment

 

 image041

Το 1976 η χάρτινη, λογοτεχνική ηρωίδα του Stephen King, Carrie White, πήρε “σάρκα και οστά” επί της μεγάλης οθόνης, υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση του Brian De Palma, ο οποίος μετέτρεψε την Sissy Spacek εν μια νυκτί, στην ‘next creepy sweetheart’ της Αμερικής.

Το φιλμικό αποτέλεσμα του σκηνοθέτη αποτέλεσε μια από τις πρώτες και καλύτερες μεταφορές νουβέλας του King στον κινηματογράφο, τσιμπώντας μάλιστα και δυο υποψηφιότητες Oscar για το πρωταγωνιστικό δίδυμο των Spacek-Laurie.  Γεμάτο αυθεντικές, τρομολαγνικές, ‘70s πινελιές, καθώς και έναν συνειδητοποιημένο σχολιασμό πάνω στην έκρυθμη, εφηβική πραγματικότητα (η οποία περνάει στον θεατή μέσα από το πρίσμα της ταινίας τρόμου), το “Carrie” πετυχαίνει την ιδανική ισορροπία ανάμεσα στο θρίλερ και το οικογενειακό δράμα, πασπαλισμένο φυσικά με γενναίες δόσεις…γουρουνίσιου αίματος.

Δυστυχώς όπως όλα δείχνουν, το νέο “Carrie” της σκηνοθέτιδας του “Boys Don’t Cry”, Kimberly Peirce, αδυνατεί να ξεφύγει από τις horror-ικές μανιέρες του σήμερα, καταδικάζοντας την ταινία σε ένα ακόμη μέτριο δημιούργημα που αδυνατεί να προσφέρει κάτι περισσότερο από, θανατηφόρες σκηνές αισθητικής “Βλέπω τον Θάνατό σου”, ανύπαρκτη ηθοποιία ενός αδιάφορου υποστηρικτικού cast και εμφανή έλλειψη μιας ουσιαστικής προσαρμογής της θεματικής του βιβλίου/ταινίας, στην σύγχρονη εποχή.

Παρά το γεγονός πως η ταινία επιδιώκει να παραμείνει πιστή στην αναπαράσταση, εντούτοις η ολοκληρωτική απομυθοποίηση του είδους του τρόμου, σαφέστατα δεν βοηθάει στην αντιμετώπιση της Carrie ως μια πνιγηρή αλληγορία πάνω στα κακώς κείμενα της εφηβείας.  Η στοχοποίηση μάλιστα, την οποία υφίσταται η πρωταγωνίστρια, στα πλαίσια της ζοφερής καθημερινότητας του «bullying», ακολουθεί την άτσαλη πορεία της τεχνολογικής προόδου, με την δημόσια διαπόμπευσή της για παράδειγμα, μέσω των social media.  Για να είμαστε όμως δίκαιοι, η Peirce οφείλει έτσι κι αλλιώς σε έναν βαθμό, να συμβαδίσει με την εποχή και να φέρει στην ταινία το ζητούμενο της ψυχολογικής κακοποίησης, η οποία αν μη τι άλλο διαχέεται “ιδανικά” μέσα από τα smart phon-ικά βίντεο των θυτών.

Παρά τις αναγκαίες συμβάσεις, το “Carrie” χάνει στην δημιουργία ατμόσφαιρας, επειδή ακριβώς ο χρονικός του επαναπροσδιορισμός, γυμνώνει εντελώς την όποια απολαυστική camp αισθητική του, προσγειώνοντας απότομα την ταινία στα κλασικής εμπνεύσεως, σπλατερικά μονοπάτια.

Το ανυπέρβλητα διαβολικό πρόσωπο της Spacek που κάνει όλη την δουλειά, βρίσκεται απέναντι από την όμορφη Chloe Moretz που αναλαμβάνει δύσκολο έργο, μοιάζοντας σε στιγμές αδύναμη να εκμεταλλευτεί κατάλληλα την προβληματική ψυχολογία της ηρωίδας που υποδύεται, περιορισμένη σε ζορισμένες εκφράσεις και απανωτά “mama” που δεν βοηθούν και πολύ την κατάσταση.  Και η Julianne Moore όμως, στον ρόλο της θρησκόληπτης μάνας, καταφεύγει σε αχρείαστες υπερβολές προκειμένου να πείσει για την ενοχική της φύση, παρουσιάζοντας τελικά έναν χαρακτήρα που μοιάζει περισσότερο με καρικατούρα.

Παρά το γεγονός πως στο βιβλίο ενυπάρχει ένας κεκαλυμμένος φεμινιστικός/κοινωνικός χαρακτήρας, εντούτοις οι τηλεκινητικές δυνάμεις της Carrie οι οποίες εξωθούνται στα άκρα (όπως και η ίδια), σπέρνοντας τον όλεθρο, δεν χρησιμεύουν για τίποτε άλλο, πέρα από την ενορχήστρωση ενός ακόμη horror teen movie.  Ένα αχρείαστο remake και μια ταινιακή σύγκριση που ήταν μοιραίο να συμβεί.

Δείτε πως γυρίστηκε η ταινία

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ