Και εμείς χαιρόμαστε που σε (ξανα-)βλέπουμε, Catherine

...

Γράφει ο Άρης Ανδρικάκης

Είναι μια από τις γυναίκες που θέλεις να την κάνεις δική σου. Όχι μόνο γιατί είναι χυμώδης, αισθησιακή και ανείπωτα όμορφη, αλλά κυρίως γιατί είναι Γυναίκα με Γ κεφαλαίο. Επίσης γιατί είναι απόμακρη και σκοτεινή, από τις λίγες σύγχρονες ηθοποιούς που διεκδικούν με το σπαθί τους το χαρακτηρισμό της απόλυτης ντίβας. Οι σπάνιες εμφανίσεις της στον κινηματογράφο είναι μια  έξυπνη κίνηση για να διατηρεί το μύθο της, αν και δεν είμαι σίγουρος ότι το κάνει εσκεμμένα. Και αυτό γιατί αυτή η γυναίκα, η Catherine Zeta Jones, πάσχει από διπολική διαταραχή.

Τόσο καιρό έψαχνα μια τόση δα αφορμή για να γράψω κάτι για κείνη. Την 43χρονη star που πρωτοείδα στη Μάσκα του Ζορό, πιτσιρικάς ακόμα, και από τότε την έχω πάντα στο μυαλό μου. Στην πορεία, ανακάλυψα πως η Ουαλή Jones ήταν μοντέλο (έτσι εξηγείται το δίπολο: ομορφιά – έλλειψη ταλέντου), και μάλιστα από τις πιο ανερχόμενες  διάσημες της δεκαετίας του 1990 στη Μεγάλη Βρετανία. Το  ντεμπούτο της στη γαλλική τηλεταινία «1001 νύχτες» ήταν αρκετό για να στρέψει  όλα τα βλέμματα επάνω της, αφού είχε φροντίσει να αποκαλύψει ολάκερο τον… εσωτερικό της κόσμο στο αδηφάγο ανδρικό κοινό.

Μετά από αμέτρητες φωτογραφίσεις και συμμετοχές σε τηλεοπτικές σειρές, αναζήτησε την τύχη της στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, εκεί όπου την πρόσεξε ο Steven Spielberg σε μια συμμετοχή που είχε στη μίνι αμερικανική σειρά Τιτανικός. Ο Spielberg αναγνώρισε το πληθωρικό της ταλέντο και τη σύστησε στον Martin Campbell σκηνοθέτη του Zorro, ο οποίος μας έκανε τη χάρη και έβαλε τον Antonio Banderas να τις σκίσει με το σπαθί το φουστάνι της.

Αυτό ήταν. Το Hollywood  υποκλίθηκε μπροστά της κι εκείνη δεν το άφησε παραπονεμένο. Στο Entrapment του 1999 πέρασε με χορευτικές κινήσεις ανάμεσα από laser και όλοι αναφώνησαν  τη γνωστή φράση: «Από φωνή, κορμάρα». Τώρα που είχε κατακτήσει την κινηματογραφική βιομηχανία μπορούσε να βάλει μπρος για την ικανοποίηση των καλλιτεχνικών της ανησυχιών. Το 2000, η εμφάνιση της πέρασε σε δεύτερη μοίρα, παίζοντας στην ταινία του Steven Soderbergh  Traffic, του σκηνοθέτη που ειδικεύεται στο να παίρνει λαμπερές σταρ και να τους εμφυτεύει δόσεις υποκριτικού ταλέντου που μέχρι πρότινος αγνοούσαν ακόμα και οι ίδιες ότι έχουν (βλ. Julia Roberts).

Από εκείνη τη στιγμή και μετά όμως, η Catherine Zeta Jones, άλλαξε. Κατ’ αρχάς γνώρισε τον Michael Douglas, τον οποίο και για έναν απροσδιόριστο λόγο παντρεύτηκε παρά το γεγονός πως θα μπορούσε να ήταν μπαμπάς της. Το προγαμιαίο τους συμβόλαιο που περιελάμβανε τον όρο ότι με την πρώτη συζυγική απιστία θα δει κάτι εκατομμύρια δολάρια στον τραπεζικό της λογαριασμό ήταν αρκετό για να της κολλήσει το παρατσούκλι της γυναίκας αράχνης που παντρεύτηκε έναν ηλικιωμένο για την τσέπη του. Όμως η ίδια δήλωνε όπου σταθεί και όπου βρεθεί ότι ήταν ερωτευμένη μαζί του.

Και το απέδειξε (;) επιλέγοντας να αραιώνει τις εμφανίσεις της στις σκοτεινές αίθουσες και να περνά τον περισσότερο χρόνο μαζί του.  Η ίδια ύφαινε το μύθο της με περίσσια τέχνη και μεις ξεροσταλιάζαμε για μια ακόμη εμφάνιση της. Τα χρόνια περνούσαν και οι διάσπαρτες συμμετοχές της σε ταινίες γίνονταν όλο και πιο σπάνιες, όπου εν τω μεταξύ κατάφερε να αποσπάσει και ένα Oscar Β’ Γυναικείου Ρόλου για το μιούζικαλ Chicago, όπου ειρήσθω εν παρόδω η παρουσία της ήταν ό,τι καλύτερο είχε να επιδείξει αυτό το κατά τα άλλα βαρετό κινηματογραφικό δημιούργημα.

Όμως κάποια στιγμή, κινδύνευσε να χαλάσει αυτό που μέχρι στιγμής με τόσο κόπο είχε αποκτήσει. Η είδηση έπεσε σα βόμβα: Το 2011, η Catherine Zeta Jones νοσηλεύεται σε ψυχιατρική κλινική του Κονέκτικατ, υποφέροντας από διπολική διαταραχή. Είχε προηγηθεί μια δύσκολη περίοδος για το σύζυγο της που είχε διαγνωσθεί με καρκίνο του λάρυγγα, και όλα έδειχναν ότι είχε πάρει την κάτω βόλτα.

Επειδή ωστόσο παρά το πρόβλημα της, η Zeta Jones είναι «μανούλα» στο χειρισμό των media, κατάφερε όχι μόνο να αντιστρέψει την πληγωμένη της εικόνα αλλά και να αναθερμάνει τη λατρεία που είχαν οι φαν για το πρόσωπο της. Μίλησε ανοιχτά για το πρόβλημα της, χωρίς να χάσει δευτερόλεπτο τη στόφα της star και έπνιξε τον πόνο της με εργασιοθεραπεία. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο συμμετείχε σε πάνω από 6 ταινίες, και μεις έχουμε τη χαρά να την απολαύσουμε αυτή την περίοδο στο Side Effects και το Broken City, όπου ειδικά για το τελευταίο η Zeta Jones είναι και ο μοναδικός λόγος για να πληρώσεις 8 ευρώ στον κινηματογράφο.

Catherine, καλωσόρισες στη ζωή μας, ξανά!

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*