CBGB (2013)






 

Γράφει ο Παναγιώτης Μήτσικας


Σκηνοθεσία: Randall Miller
Σενάριο: Randall Miller, Jody Savin
Πρωταγωνιστούν: Alan Rickman, Malin Akerman, Rupert Grint
Διάρκεια: 101’
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: Feelgood Entertainment

 

cbgb_ver9Είναι δύσκολο να αναπαραστήσεις την ατμόσφαιρα μίας εποχής συνυφασμένης με την άνοδο ενός μουσικού είδους. Το κατάλαβε με τον σκληρό τρόπο ο Randall Miller, σκηνοθέτης του CBGB, ενός φιλμ αφιερωμένου στο θρυλικό κλαμπ της Νέας Υόρκης που έφερε το ίδιο όνομα. Θέλοντας να αναβιώσει το ωμό vibe των 70s με την ίδρυση του κλαμπ και την άνοδο της punk μουσικής, ο Miller αποτυγχάνει σχεδόν καθ’ ολοκληρία, παρουσιάζοντας μία άνιση ταινία, άχρωμη, άτολμη, που δε σου κεντρίζει το ενδιαφέρον σε καμία στιγμή.

Ο Hilly Krystal αποφασίζει να ανοίξει ένα μουσικό venue, με σκοπό την υπηρέτηση της country, της bluegrass και των blues. Το ονομάζει CBGB από τα αρχικά των παραπάνω ειδών, αλλά οι εξελίξεις οδηγούν στο να μετατραπεί σε εφαλτήριο για την punk σκηνή και αυτός σε κεντρική φιγούρα της ανόδου αυτής. Αρκετές μπάντες που έγιναν πασίγνωστες έκαναν τα πρώτα τους βήματα στο κλάμπ, χαρακτηριστικά θα αναφέρουμε τους Talking Heads, τους Police και τους Ramones. Όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις, ο Krystal είχε ως κεντρική φιλοσοφία την υποστήριξη του εκάστοτε καλλιτέχνη, πολλές φορές εις βάρος του ίδιου. Αυτό οδήγησε σε συνεχόμενες χρεωκοπίες, που όμως δεν τον εμπόδισαν απ’το να κάνει αυτό που αγαπά.

H punk χαρακτηρίζεται –τουλάχιστον εκείνη την εποχή- ως μία μουσική αυθεντική, ωμή, χωρίς να χαϊδεύει τα αυτιά του ακροατή. Το CBGB καταφέρνει να γίνει το ακριβώς αντίθετο: μία αποστειρωμένη, faux απεικόνιση μίας πολύ σημαντικής περιόδου. Με μία θεματική η οποία έχει απογειωθεί από το 24 Hours Party People του Winterbottom(2002) –Tony Wilson τότε, Hilly Krystal τώρα- δεν φτάνει ποτέ σε υψηλά επίπεδα, παρά την υπέροχη μουσική που, πραγματικά, είναι το μόνο στοιχείο που διασώζεται. Κάτι η ολίγον τηλεοπτική υφή του, κάτι το lip-sync των τραγουδιών, πολύ περισσότερο η φαινομενική βαρεμάρα οποιουδήποτε εμπλεκόμενου και το πόσο «μακρινοί» φαίνονται από την περσόνα που ενσαρκώνουν.

Η ευθύνη βαραίνει κατά κύριο λόγο τον σκηνοθέτη, Randall Miller, o οποίος είπε να βάλει το λιθαράκι του και στο σενάριο, μαζί με την μόνιμη συνεργάτιδα και γυναίκα του, Jody Savin. Το αποτέλεσμα του άσχημα διαχειρισμένου υλικού, αντικατοπτρίζεται και στις ερμηνείες, όπου ένας ικανότατος ηθοποιός όπως ο Alan Rickman(σε ένα άτυπο χαριποτερ-ικό reunion με τον Rupert Grint) εμφανίζεται «πελαγωμένος» και αρκετά υποτονικός. Σε ανάλογο τόνο, η Malin Akerman στο πάλαι ποτέ sex symbol της εποχής Debbie Harry, το απόλυτο miscasting στο πρόσωπο του Taylor Hawkins/Iggy Pop, αλλά και ο Joel David Moon ως Joey Ramone.

Το «CBGB» σου αφήνει πικρή γεύση, κυρίως γιατί σκέφτεσαι τις πιθανότητες που είχε το πρωτογενές υλικό. Μπορείς να το ακούσεις για τη μουσική και μόνο, αλλά καλύτερα να δεις το 24 Hour Party People ή το Velvet Goldmine, αν θες να νιώσεις μία μουσική εποχή να παίρνει σάρκα και οστά.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ