Χαρά – Joy (2012)






 

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος


Σκηνοθεσία: Ηλίας Γιαννακάκης
Σενάριο: Ηλίας Γιαννακάκης
Πρωταγωνιστούν: Αμαλία Μουτούση, Γιώργος Συμεωνίδης, Λήδα Πρωτοψάλτη, Στεφανία Γουλιώτη, Νίκος Φλέσσας, Κώστας Μπερικόπουλος
Διάρκεια: 80’
Χώρα: Ελλάδα

 

afisaΗ Χαρά, 45-47 ετών, αρπάζει ένα μωρό από ένα μαιευτήριο χωρίς να γίνει αντιληπτή. Η αστυνομία κινητοποιείται για να την εντοπίσει, αλλά εκείνη δεν προσπαθεί να ξεφύγει, ούτε δίνει σημασία στις ειδήσεις που κατακλύζουν τις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές. Περνά δύο ημέρες με το μωρό. Φαίνεται να το λατρεύει σα να ήταν δικό της. Δείχνει αληθινά ευτυχισμένη. Κατά τη διάρκεια μιας εκδρομής τους, ένας κακοποιός την υποψιάζεται και της στήνει ενέδρα για να της πάρει το μωρό και να το πουλήσει. Ακολουθεί άγρια συμπλοκή και η Χαρά τον σκοτώνει.

Συλλαμβάνεται αλλά αρνείται να πει έστω και την παραμικρή κουβέντα, παρότι αντιμετωπίζει ποινή ισοβίων. Δεν μιλά ούτε στο δικηγόρο που διορίζει το δικαστήριο για να την υπερασπισθεί. Σε ολόκληρη την ακροαματική διαδικασία παραμένει σιωπηλή. Μιλά μόνο όταν βρίσκεται απομονωμένη στο κελί της. Εκεί αισθάνεται ελεύθερη και μπορεί να «απευθύνεται» στο μωρό, να σχολιάζει με καυστικό χιούμορ τα όσα λέγονται στη δίκη και να τραγουδά.

Η πράξη της Χαράς είναι αποτρόπαια. Δεν μπορούμε να τη δικαιολογήσουμε. Εξάλλου ο σκηνοθέτης πολύ σωστά δεν μας δίνει, τουλάχιστον στην αρχή, αρκετά στοιχεία. Βλέπουμε μια γυναίκα μοναχική που παίρνει ένα μωρό και του συμπεριφέρεται ως μητέρα, δίνοντας του όλη την αγάπη, την τρυφερότητα και την φροντίδα που θα έδινε και μια αληθινή μητέρα.

Αντί να ηθικολογήσει, ο σκηνοθέτης μας κατευθύνει προς την παρακολούθηση δύο ημερών ξέγνοιαστων που, όπως ήταν αναμενόμενο, θα διακοπούν βίαια. Η κοινωνία της ταινίας δικαίως κρίνει και κατακρίνει, φυλακίζει και δικάζει την πρωταγωνίστρια. Η Χαρά όμως δεν νιώθει την ανάγκη να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Μένει σιωπηλή σα να έχει αρκεστεί σ’ αυτές τις δύο μέρες που πέρασε με το παιδί.

Η εξαιρετική Αμαλία Μουτούση με την εσωτερικότητα της εξαιρετικής της ερμηνείας είναι ο αγωγός που μας μεταφέρει στην διαταραγμένη άλλα όχι άρρωστη ψυχολογική της κατάσταση. Σε συνδυασμό με τη σκηνοθεσία που υποβάλει το θεατή, και την έλλειψη διαλόγου παρακολουθούμε ένα ταξίδι και αργότερα μια δίκη που λένε περισσότερα για το δικαίωμα μιας γυναικάς να αγαπήσει και να αγαπηθεί, παρά για το άδικο της πράξης της.

Η φωτογραφία είναι από τα δυνατότερα στοιχεία της ταινίας και αναλαμβάνει πολλές φορές το ρόλο του διαλόγου που απουσιάζει στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, εξυπηρετώντας έτσι την αισθητική και την οπτική του σκηνοθέτη.

Ότι κι αν πιστεύουμε για τη Χαρά με το άκρως συμβολικό όνομά και όσο αντίθετοι κι αν είμαστε στην πράξη της, δεν μπορούμε παρά να μείνουμε γοητευμένοι από τη βωβή κραυγή της.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ

SAE Digital Film Making