Chevalier (2015)

Κομμάτι της πραγματικότητας

 ★★★★☆ 

Σκηνοθεσία: Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη
Σενάριο: Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη, Ευθύμης Φιλίππου
Πρωταγωνιστούν: Βαγγέλης Μουρίκης, Μάκης Παπαδημητρίου, Γιώργος Πυρπασόπουλος, Πάνως Κορώνης, Σάκης Ρουβάς
Διάρκεια: 99’
Χώρα: Ελλάδα
Διανομή: Feelgood Entertainment

chevalier_poster_607Ο ανταγωνισμός ξεκινάει από την πρώτη στιγμή ένταξης σε μια ομάδα. Αν αυτή δεν είναι η οικογένεια, θα είναι σίγουρα το προαύλιο του σχολείου. Ξαφνικά υπάρχουν «ιδανικά πρότυπα» (επιδόσεων, εμφάνισης, συμπεριφοράς) στα οποία πρέπει να υπάρξει ανταπόκριση. Για όποιον δεν τα καλύπτει, εξοστρακίζεται, περιθωριοποιείται, γίνεται βορά στις ορέξεις του κάθε επίδοξου νταή.

Στους άντρες ο πατέρας συνήθως εμφυσεί στο γιο του στόχους που οφείλει να πιάσει: την καλύτερη κοπέλα, το πιο γερό ποτήρι, η πιο δυνατή γροθιά. Στερεοτυπικές επιδιώξεις χωρίς κανένα ουσιαστικό αντίκρισμα, που μονάχα ανακυκλώνουν ανυπόστατες διαδεδομένες ιδέες περί ανδρισμού. Μια επιτυχία έξω από αυτά συνιστά οικογενειακή απογοήτευση.

Φτάνει η στιγμή της αναζήτησης εργασίας. Ως μία από τις πηγές ζωής του καπιταλισμού, ο ανταγωνισμός πια συστηματοποιείται και γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι για τη διατήρηση της εργασιακής ζωής του ατόμου, που οφείλει να κρατήσει πάση θυσία τη θέση του, με όποιο κόστος.

Σε όλα τα στάδια, δημιουργεί κόμπλεξ, ανασφάλειες, και μια βαριά αίσθηση κατωτερότητας σε μια ενδεχομένως ήδη διαλυμένη αυτοπεποίθηση. Οι αυτόματες διαφορές «καλύτερου» – «χειρότερου» προσφέρουν την τέλεια ευκαιρία στον πρώτο να υποτιμήσει τον τελευταίο, για τη δική του χαιρέκακη διασκέδαση, αλλά και για τη δημιουργία μας ακόμα πληγής στον ψυχισμό του τελευταίου.

Το «Chevalier» θα μπορούσε να είναι ένα κοινωνικό πείραμα. Μόνο που είναι κομμάτι της πραγματικότητας. Σε ένα κόσμο που κυριαρχείται από τις διαμάχες, μερικοί άντρες επιλέγουν να ανακυκλώσουν τα ίδια ψευδο-πρότυπα στα οποία γνωρίζουν πως δεν μπορούν ν” ανταποκριθούν. Εμμονικά μάλιστα επιμένουν στις προκλήσεις με λύσσα κι αναπάντεχη έμπνευση. Η ειλικρίνεια είναι σχετική έννοια, η προδοσία το ίδιο.

Προς πιθανή έκπληξη πολλών, οι άντρες δυσκολεύονται να κρατήσουν τα δικά τους μυστικά στην αφάνεια, κι ακόμα περισσότερο τα συναισθήματά τους. Μοιάζει συχνά να βάζουν οι ίδιοι τρικλοποδιά στον εαυτό τους, ώστε να μπορέσουν ν” απεγκλωβιστούν από την κρυψώνα τους. Οι προσπάθειές τους να φανούν συμπαγείς, σταθεροί, θα είναι πάντα αστείες.

Η ευφυΐα κι η οξυδέρκεια αυτής της ταινίας είναι πασιφανής σε κάθε σπιθαμή της, με το σφρίγος της να χτυπά ακατάπαυστα από την αρχή ως το τέλος. Αναπάντεχα ξεκαρδιστική, αποδεικνύει πως υπάρχει σκηνοθετικά πλήρης γνώση και έλεγχος για τον τρόπο που αυτή η ιστορία πρέπει να ειπωθεί. Ως μια ταινία της Αθηνάς Τσαγγάρη, ο χώρος παίζει σημαντικό ρόλο, και εδώ δε θα μπορούσαν παρά να είναι μικρός, στενός, με σκαμπανεβάσματα.

Ήδη έχουν βιαστεί πολλοί να τη χαρακτηρίσουν ως μια αλληγορική ταινία πάνω στην ελληνική οικονομική κρίση, παρά το γεγονός πως όσα απεικονίζονται είναι καθολικά παραδεκτά, και συνέβαιναν πάντα. Η ανάγνωση του φιλμ πολιτικά, εν προκειμένω γίνεται πολύ εύκολα, δεν κυριαρχεί όμως. Κι αυτό κάθε άλλο παρά μειωτικά συμβαίνει, καθώς είναι ευδιάκριτος ο τρόπος που ο ανθρώπινος ψυχισμός προκάλεσε την κατάρρευση που συμβαίνει γύρω μας.

Εκείνο που -προσωπικά- κυριαρχεί, είναι η ανεπάρκεια της αυτοπεποίθησης σε ένα κόσμο που γίνεται ολοένα και πιο εικονικός, με κάθε έννοια. Δεν έχει σημασία ποιος είσαι πράγματι, αλλά τι αναδύεται για εσένα. Και ταυτόχρονα, πόσο ψυχρά στιβαρός μπορείς να διατηρείσαι σε κάθε πτώση της ισορροπίας σου. Δε γίνονται όλοι αρπακτικά απ” τη μια στιγμή στην άλλη.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Δυσκολεύεται πολύ να γράψει το βιογραφικό του, κι ελπίζει τα κείμενά του να είναι καλύτερα από αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ