Κινηματογραφικοί μετανάστες

...

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Το ότι το Ηollywood έχει καταφέρει εδώ και χρόνια, παρά την μερικώς επαναλαμβανόμενη θεματολογία του να παραμένει το σινεμά που διασκεδάζει και ψυχαγωγεί ολόκληρο τον πλανήτη είναι κάτι τουλάχιστον αξιοθαύμαστο.

Πέρα από το ευρύ δίκτυο που έχει διαμορφώσει παγκοσμίως για τη διανομή των ταινιών του (λέγεται και multiplex), η επιτυχία του βασίζεται και στα οικουμενικά θέματα που παρουσιάζει και φυσικά στην εύπεπτη τις περισσότερες φορές απόδοσης τους, που το κάνει προσιτό σε ευρύ κοινό που ενδεχομένως να μην ενδιαφέρεται για το νέο εικαστικό κίνημα ή την ιδιαιτερότητα της κινηματογράφησης του βαλκανικού σινεμά.

Η επιτυχία του όμως, πέρα απ’ αυτά, οφείλεται και στο γεγονός ότι παρά τα αλλεπάλληλα sequel και τα remake προσπαθεί να ανανεώνεται και να διατηρεί την απαραίτητη φρεσκάδα που θα προσελκύσει ακόμα και τους απαιτητικούς θεατές. Αυτό το καταφέρνει με αρκετούς και ομολογουμένως εφευρετικούς τρόπους. Μερικές φορές κάνει remake ξενόγλωσσων θρίλερ που έκαναν επιτυχία στην χώρα τους όπως το πολύ καλό Let me in από το σουηδικό Låt den rätte komma in. ή The Ring (από το κλασσικό πλέον Ringu) ή το πρόσφατο Κορίτσι με το Τατουάζ.

Άλλες φορές πάλι, βασιζόμενο στην ιδεολογία της χώρας του, τις Η.Π.Α. όπου οποιοσδήποτε μπορεί να πετύχει, “προσλαμβάνει” μη Αμερικάνους ηθοποιούς που έχουν ξεπεράσει τα όρια της διασημότητας των συνόρων της πατρίδας τους και τους εντάσσει σε mainstream παραγωγές όπως έκανε πολύ πρόσφατα με την Marion Cotillard στο Inception και τον Javier Bardem στο No Country for Old Men ή παλιότερα με την Marlene Dietrich και τον Peter Sellers.

Η σημαντικότερη όμως ανανεωτική κίνηση που κάνει το Hollywood και προσαρμόζεται έτσι στις τάσεις του σύγχρονου παγκόσμιου κινηματογράφου, υπό το πρίσμα πάντα της αμερικάνικης κουλτούρας, είναι το ότι επιστρατεύει ξένους σκηνοθέτες και τους αναθέτει την πρόκληση να γυρίσουν μια χολιγουντιανή ταινία με τις συνθήκες και τις συμβάσεις που αυτό περιλαμβάνει, ενσωματώνοντας παράλληλα μέσα σ’ αυτή, τη προσωπική ματιά που τους έχει κάνει να διακριθούν σε φεστιβάλ ή σε εισπράξεις.

Και υπάρχουν πολλοί που τα καταφέρνουν περίφημα. Γιατί αντί να υποτάσσονται στη διαβρωτική δύναμη που μπορεί να έχει ένα μεγάλο studio και ένας αυστηρός παραγωγός, υπηρετούν το όραμα τους, εκφράζουν το ταλέντο τους και καταλήγουν σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον συνονθύλευμα κουλτούρας της χώρας απ’ όπου προήλθαν και αισθητικής προορισμένης για ευρύτερο κοινό.

Ένας από τους πιο πετυχημένους ήταν ο Milos Forman που μετανάστευσε από την τότε Τσεχοσλοβακία μετά την υποψηφιότητα για Oscar ξενόγλωσσης ταινίας για το The Firemen’s Ball στις Η.Π.Α. όπου γύρισε μεταξύ άλλων τη Φωλιά του Κούκου και το Amadeus για τη ζωή του μεγάλου μουσικού. Άλλο ένα από τα πολλά παραδείγματα ξένου σκηνοθέτη που διέπρεψαν στο Hollywood είναι και ο Roman Polanski. Πέρα από της φήμες για παιδεραστία που δεν θα σταματήσουν τον ακολουθούν και από το γεγονός ότι τελευταία γυρίζει τις ταινίες του στην Ευρώπη, έχει προσφέρει στο αμερικάνικο σινεμά μερικές από τις πιο σημαντικές του ταινίες όπως το Μωρό της Ρόζμαρι και το Chinatown. Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε τον πιο πρόσφατο και ιδιαιτέρως επιτυχημένο μια και έχει ήδη δύο Oscar στην κατοχή του, τον Ang Lee που πάρα το μπερδεμένο Hulk είναι για το Hollywood και για το κοινό, ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους σκηνοθέτες με δικό του, καταθλιπτικό όπως λέει ο ίδιος, στιλ και εσωστρέφεια που κάνει τις εικόνες του να λένε περισσότερα από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές του.

Σ’ αυτή τη λίστα έρχεται να προστεθεί ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του κορεάτικου σινεμά, ο Chan-wook Park. Έχοντας εντυπωσιάσει τους πάντες με την τριλογία της εκδίκησης και ιδίως με το Oldboy, μεταναστεύει στο Hollywood για να προσφέρει απλόχερα το στιλιζάρισμα και την αψεγάδιαστη ποιητική κινηματογράφηση του, προς τέρψη πλέον ευρύτερου κινηματογραφικού κοινού που δεν τον έχει ανακαλύψει μέχρι τώρα. Η πρώτη αμερικάνικη ταινία του, το Stoker που βγαίνει στους κινηματογράφους την ερχόμενη Πέμπτη υπόσχεται πέρα από μια εξαιρετική Nicole Kidman και ένα εκλεπτυσμένο ανατριχιαστικό θρίλερ που θα μας επιβεβαιώσει το λόγο που ο Chan-wook Park μετακόμισε στο Hollywood.

Διαβάστε εδώ όλα τα προηγούμενα Deforming Lens

To  Stoker βγαίνει στους κινηματογράφους από 28 Μαρτίου 2013

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ