To ημερολόγιο ενός φεστιβαλικού σινεπαρμένου

...

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος

18ες Νύχτες Πρεμιέρας – Ο πρόλογος ενός κινηματογραφικού φεστιβάλ.

Δεν είναι και τόσο εύκολο να προγραμματίζεις για ένα φεστιβάλ. Τουλάχιστον για μένα. Κάθε χρόνο, τα τελευταία 6 χρόνια, κάπως έτσι έχουν τα πράγματα λίγο πριν αρχίσει το πιο αγαπημένο μου φεστιβάλ της πόλης, οι Νύχτες Πρεμιέρας. Όταν κυκλοφόρησε το πρόγραμμα έπεσε πολύ μελέτη και συνεννόηση με φίλους για το τι θα δούμε και τι όχι. Το κόψιμο πολλών ταινιών έγινε με βαριά καρδιά αλλά, δυστυχώς, δεν μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά (μα να μπει το “Keep the Lights On” δίπλα στην ταινία που περιμένω πως και πως, το “On the Road”;)

Τα εισιτήρια μου βγήκαν αμέσως και χωρίς ιδιαίτερη ταλαιπωρία και δυσκολία (ας είναι καλά ένα πολύ καλός φίλος που με βοήθησε) και άρχισα να τα βάζω – το αρχειοθετώ ταιριάζει καλύτερα μάλλον – κατά σειρά ημέρας και ώρας. Μπορείς να με χαρακτηρίσεις άνετα ψυχαναγκαστικό ή ακόμα και Μόνικα, από τα “Φιλαράκια”, αλλά δεν θα σου φέρω αντίρρηση. Είναι η δική μου ιεροτελεστία πριν αρχίσει το φεστιβάλ και δεν την αλλάζω.

Και περίμενα υπομονετικά μέχρι την Πρεμιέρα… Και δεν άργησε να έρθει.

19:45 Με παίρνει τηλέφωνο η κολλητή μου. “Που είσαι; Εγώ έχω φτάσει έξω από το Παλλάς είμαι.” Έξω από το Παλλάς ο κόσμος ήδη είχε αρχίσει να μαζεύεται. Η παρέα μου δεν άργησε να έρθει. Μέσα σε λίγα λεπτά η Βουκουρεστίου γέμισε κόσμο: ηθοποιοί, φωτογράφοι, σκηνοθέτες, επίσημοι προσκεκλημένοι και απλοί σινεφίλ περίμεναν υπομονετικά να ανοίξουν οι πόρτες. Η παρέα μου δεν άργησε να μαζευτεί. Όλοι κρατούσαν τις προσκλήσεις τους: “Rust and Bone 20:30 στο Πάλλας.”

20:30 Κι έτσι κι έγινε. Άνοιξαν οι πόρτες και ο κόσμος άρχισε να συρρέει στην αίθουσα για να προλάβει να πιάσει μια θέση. Ήταν η τρίτη φορά που μπήκα στο Παλλάς αν και το θεωρώ αρκετά χλιδάτο για τα δικά μου γούστα. Ανεβαίνοντας τις πρώτες σκάλες κατάλαβα το πόσο μου λείπει το «Αττικόν» και το «Απόλλων» αλλά έπρεπε να συμβιβαστώ με την τωρινή κατάσταση… Μια δεσποινίδα μας υπόδειξε πως πρέπει να ανέβουμε στον εξώστη, καθώς οι VIPs άρχισαν να μπαίνουν ήδη στο αμφιθέατρο. Ένοιωσα όπως και πέρσι: όσοι είχαν πρόσκληση πήγαιναν στο «Απόλλων» και οι επίσημοι έμπαιναν στο πιο κλασσάτο «Αττικόν».

Αφού καταφέραμε και βρήκαμε κάποιες θέσεις, άρχισε η κοινωνική κριτική για όσου. Ότι έπρεπε για να περάσει η ώρα.

21:13 Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ, ο Ορέστης Ανδρεαδάκης, ανέβηκε στην σκηνή του Παλλάς για να μας καλωσορίσει και να μας παρουσιάσει το πρόγραμμα για τις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας, αλλά και προλογίζοντας την ταινία του Jacques Audiard “De Rouille et D’os” (Σώμα με Σώμα).

21:30 Τα φώτα χαμηλώνουν και η ταινία ξεκινά…

23:23 Μένω για λίγα δευτερόλεπτα παγωμένος στην θέση μου. Προσπαθώ να ανασάνω. Η ταινία κατάφερε να με κάνει να νιώσω ότι πνίγομαι. Αυτός ο Γολγοθάς των χαρακτήρων, η θέληση τους για ζωή και αυτός ο ύμνος πάνω στον έρωτα, σε συνεπαίρνει. Ποτέ οι χαρακτήρες δεν μοιρολατρούν αλλά, μέσα από τις δυσκολίες τους παίρνουν την δύναμή τους. Οι εξαιρετικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών είναι το κερασάκι στην τούρτα. Αν και το feelgood feeling που αφήνει η ταινία δεν κατάφερα να το νιώσω στο φουλ, το “De Rouille et D’os” ήδη είναι υποψήφιο για μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς (4*/5).

23:35 Άρχισα να παίρνω τον δρόμο του γυρισμού. Στο μυαλό μου στριφογυρνούσε η τελευταία κουβέντα του Αλί, που δεν πρόκειται να σας την προδώσω. Με έκανε να σκεφτώ και να αναλογιστώ διάφορα πράγματα. Τελικά αυτό είναι το καλό σινεμά. Οι 18ες Νύχτες Πρεμιέρας ξεκίνησαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο!

Και η αυριανή μέρα προμηνύει τρελό τρέξιμο. Καλή μας αρχή…

Ταινίες που παρακολούθησα σήμερα: 1
Σύνολο ταινιών μέχρι στιγμής: 1

Διαβάστε τις υπόλοιπες αναρτήσεις του ημερολογίου ενός φεστιβαλικού σινεπαρμένου ή δείτε τις ανταποκρίσεις στις Νύχτες Πρεμιέρας Cosmote από όλες τις προηγούμενες ημέρες.

Σχόλιο

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

  • cinemakis
    20 Σεπτεμβρίου 2012 at 9:02 πμ - Reply

    Ωραίος Χρήστο, χαίρομαι που θα γράφεις κάθε μέρα σε στυλ «αγαπημένο μου ημερολόγιο».
    Το «σώμα με σώμα» το λες και «καρδιά με καρδιά», δουλεύει μέσα μου από χθες και ειλικρινά ξέχασα ήδη την τελευταία κουβέντα του Αλί. Θα μου την πεις από κοντά!

    Τον Αλί λοιπόν (αφού όλοι ξέρουμε που αλλού έχει ερμηνεύσει η Κοτιγιάρ) τον είχα δει και πέρισυ στο φεστιβάλ στην γουρουνοκεφαλή http://www.imdb.com/title/tt1821593/ Bullhead (2011) και στο είχα πει και τότε, όταν εμφανίζεται αυτός στην οθόνη, δεν ξεκολλάς τα μάτια σου από πάνω του (και όχι δεν είναι το σώμα του ο λόγος, είναι ότι ερμηνεύει με όλο του είναι, με όλη του την ύπαρξη), όταν η ταινία μας δείχνει τους άλλους χαρακτήρες, ποιος χέστηκε, δεν δίνεις καμία σημασία. Ωραία ταινία γενικά, να την δείτε σε HD download με ελληνικούς υπότιτλους αφού καμία ελληνική εταιρεία δεν αξιώθηκε να την δείξει στον κινηματογράφο ή να την διανείμει σε dvd (καλά σε blu ray στην χώρα μου, δεν θα κυκλοφορούσε ποτέ).

    Καλή συνέχεια φεστιβάλ!

  • ΣΧΕΤΙΚΑ