Το ημερολόγιο ενός φεστιβαλικού σινεπαρμένου (18ες Νύχτες Πρεμιέρας – Μέρα 1η)

...

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος

Μπορείς να διαβάσεις για την τελετή έναρξης εδώ.

18ες Νύχτες Πρεμίερας – Μέρα 1η

09:15 Χτύπησε το ξυπνητήρι. Αν και δεν είχα κοιμηθεί και τόσο καλά το προηγούμενο βράδυ, κατάφερα να σηκωθώ σχεδόν αμέσως από το κρεβάτι. Ήξερα πως θα ήταν μια δύσκολη μέρα σήμερα. Η απεργία στο Μετρό και Ηλεκτρικό θα έκανε δύσκολη την μετακίνηση από το κέντρο προς τον κινηματογράφο Δαναό στην Κηφισίας και αντίστροφα. Αλλά για την ώρα δεν με απασχολούσε αυτό. Έπρεπε να ετοιμαστώ και να φτάσω στο Οντεόν Όπερα όπου είχα προγραμματίσει να δω δύο ταινίες. Ετοιμάστηκα, έφαγα ένα γρήγορα πρωινό κι έφυγα για το κέντρο.

10:30 Φτάνοντας στο Οντεόν Όπερα, μπήκα και κάθισα όσο το δυνατόν πιο μπροστά γίνεται. Η αίθουσα του είναι υπερβολικά μεγάλη για την οθόνη την οποία διαθέτει, ενώ στην μέση περίπου κάνει και μια μικρή γούβα και δεν είναι αμφιθεατρικό. Γρήγορα μάζεψε αρκετό κόσμο και πριν καλά καλά προλάβει να έρθει και η παρέα μου για να τα πούμε και λίγο, η ταινία άρχισε. Στην ώρα της.

11:00 – 12:45Καλό φεστιβάλ να έχουμε” είπε ένας φίλος μου που κάθονταν παραδίπλα με το που έπεφταν οι τίτλοι αρχής του “Teddy Bear”. Είχε χάσει την πρεμιέρα χτες και σήμερα ήταν η πρώτη του ταινία για το φετινό φεστιβάλ. Δεν πρόλαβα να του απαντήσω αλλά μέσα μου ευχήθηκα το ίδιο ακριβώς… Κατά την διάρκεια της ταινίας τα προβλήματα με τα μπροστινά κεφάλια άρχισε να εκνευρίζει έναν φίλο μου που αναγκάστηκε να μετακομίσει. Στο διάλειμμα τον είδα να νευριασμένο να λέει “καλά τόσο ζώα είναι μερικοί που δεν τους νοιάζουν οι άλλοι γύρω τους. Δεν μπορούν να χαμηλώσουν το κεφάλι τους λίγο;” Συμφώνησα, ήταν όντως εκνευριστικό μιας κι αναγκαζόμουν να πηγαίνω πέρα δώθε στην θέση μου για να διαβάσω τους υπότιτλους.

Τελειώνοντας η ταινία μου άφησε μια γλυκιά αίσθηση. Ήταν αστεία, όμορφη και πάνω από όλα ήταν μια ταινία που δεν με έκανε να βαρεθώ ούτε λεπτό, παρόλο που κάποια στιγμή έκανε λίγο κοιλιά (3*/5). Ωραία άρχισε το φεστιβάλ, σκέφτηκα και περίμενα πως και η δεύτερη ταινία που θα ακολουθούσε ότι θα ήταν το ίδιο καλή με τις προηγούμενες που είδα… Πόσο έξω θα έπεφτα!

13:00 – 14:25 Το “Avalon” είναι, όπως έγραφε στο πρόγραμμα του φεστιβάλ, ένα θρίλερ-έκπληξη. Η μόνη έκπληξη της ταινίας είναι ότι ένα θρίλερ μπορεί να καταφέρει να σε κοιμίσει! Στην ταινία δεν γινόταν απολύτως τίποτα. Πέρα από ένα συμβάν, το μόνο που έβλεπες ήταν κάτι μεσήλικες να καπνίζουν, να τρέχουν και να χορεύουν. Όλη την ώρα στριφογύριζα στο κάθισμά μου και τεντωνόμουν. Η βαρεμάρα κατάφερε να με κυριεύσει στα τελευταία λεπτά, τα οποία μου φάνηκαν αιώνες. Το “Avalon”, ή αλλιώς μεσήλικες σε σπιντ, είχε πάρει και το βραβείο FIPRESCI στο Τορόντο και σε κάνει να αναρωτιέσαι τι ληγμένα είχαν πάρει αυτοί που το βράβευσαν (1*/5).

14:50 Αποχαιρέτισα την παρέα μου, έστω και για λίγο, για να πάω σπίτι να φάω και ξεκουραστώ λίγο. Ανανεώσαμε το ραντεβού μας για το απόγευμα στις 18:00 στο Ιντεάλ. Ο πυρετός του φεστιβάλ μόλις είχε ξεκινήσει…

18:00 – 19:25 Προσπαθήσαμε να κρατήσουμε θέσεις για 4-5 άτομα, αλλά τελικά καταλήξαμε να βρούμε μόνο για τρεις. Ο πιο ψηλός της παρέας κάθισε μια σειρά πιο μπροστά, ευτυχώς όχι μπροστά μας! Λίγο πριν αρχίσει το “Safety Not Guaranteed”, συνάντησα ένα παιδί από το twitter που είχαμε δει πέρσι παρέα το “Red State”. Αφού χαιρετηθήκαμε και τα είπαμε λίγο, έτρεξα στην θέση μου γιατί σε λίγο θα άρχιζε η ταινία. Σε όλους μας, φάνηκε πολύ παράξενο το πως κατάφερε το συγκεκριμένο φιλμ να γεμίσει την αίθουσα και μάλιστα καθημερινή. Πριν προλάβουμε να το αναλύσουμε, η ταινία άρχισε.

Γλυκύτατη, με κάποιους έξυπνους διαλόγους και το γνωστό feeling που σου αφήνει μια ανεξάρτητη αμερικάνικη ταινία τους είδους της, ήταν μια ευχάριστη κινηματογραφική έκπληξη. Σίγουρα θα την σύστηνα να την δει κάποιος (3*/5).

19:45 – 21:35 Λίγα λεπτά πριν αρχίσει το “The Queen of Versailles” ο μόνος φίλος που έμεινε από την παρέα (οι υπόλοιποι έφυγαν να προλάβουν άλλες προβολές) μου πρόσφερε μια καραμέλα, αυτές από τις παλιές ΙΟΝ καραμέλες με λεμόνι. Αμέσως έκανα το δικό μου time travel στα χρόνια μου στο Λύκειο που τις έτρωγα κατά κόρον. Και με ένα χαμόγελο στα χείλι, άρχισα να παρακολουθώ το ντοκιμαντέρ για μια από τις πιο πλούσιες οικογένειες της Αμερικής.

Λιγότερο αυτοσαρκαστικό και περισσότερο “yo, welcome to my crib bitches” του MTV, έδειχνε το πως μια ζάμπλουτη οικογένεια ετοίμαζε να φτιάξει το μεγαλύτερο σπίτι/παλάτι στην Αμερική όταν τους χτύπησε η οικονομική κρίση, και αναγκάστηκαν να πάνε από «τα σαλόνια στα αλώνια». Ήταν και το πρώτο ντοκιμαντέρ που βλέπω στο φεστιβάλ, ever, όπου με έκανε να ζητάω περισσότερα (2*/5).

21:35 -22:05 Έφυγα τρέχοντας για να προλάβω την προβολή στο Δαναό. Τελικά τζάμπα το τρέξιμο και το άγχος μιας και έφτασε μέσα σε μισή ώρα εκεί…

23:00 – 00:30 … και άσε που άργησε και μισή ώρα περίπου να ξεκινήσει η επόμενη προβολή γιατί κράτησε περισσότερο το Q&A στον Fatih Akin για την ταινία του “Der Mull Im Garten Eden” (Μολυσμένος Παράδεισος).

Ήδη ένοιωθα την κούραση να με καταβάλει, αλλά είδα το “Smashed” χωρίς να την αφήσω να με αποσπάσει. Αν και την περίμενα αρκετά καλύτερο, τη βρήκα αστείο και αρκετά feelgood ταινία. Μπορεί να ήταν μέτρια ως προς το σύνολό της αλλά αυτό που σου μένουν ήταν πάρα πολύ καλές ερμηνείες των Mary Elizabeth Winsted και του Aaron Paul (γνωστού και από την σειρά “Breaking Bad”). Τελικά, από ότι κατάλαβα, ίσως να μου άρεσε και λίγο παραπάνω από τους υπόλοιπους (2,5*/5).

00:35 Κουρασμένος αρκετά, πήγα να βγάλω το κινητό μου από την τσάντα αλλά έπεσε στο πάτωμα με αποτέλεσμα να χαλάσει η οθόνη του. Μπορεί σε γενικές γραμμές να είδα ενδιαφέρουσες ταινίες αλλά, ρε γαμώτο, η μέρα τελείωσε κάπως άδοξα.

Ταινίες που παρακολούθησα σήμερα: 5
Σύνολο ταινιών μέχρι στιγμής: 6

Διαβάστε τις υπόλοιπες αναρτήσεις του ημερολογίου ενός φεστιβαλικού σινεπαρμένου ή δείτε τις ανταποκρίσεις στις Νύχτες Πρεμιέρας Cosmote από όλες τις προηγούμενες ημέρες.

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ