Το ημερολόγιο ενός φεστιβαλικού σινεπαρμένου (18ες Νύχτες Πρεμιέρας – Μέρα 2η)

...

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος

Μπορείς να διαβάσεις για την πρώτη μέρα εδώ.

18ες Νύχτες Πρεμιέρας – Μέρα 2η

10:56 Φτου! Άργησα να ξυπνήσω. Δεν άκουσα το ξυπνητήρι κι έτσι έχασα το “Mushrooming”. Τι να κάνουμε… Τουλάχιστον θα προλάβω την επόμενη. Μετά από ένα γερό και καλό πρωινό, ετοιμάζομαι και φεύγω. Αλλά πρώτα πετάγομαι να πάρω ένα κινητό από έναν φίλο μου για να πορεύομαι, τουλάχιστον για σήμερα.

13:00 – 14:25 Έβγαλα το εισιτήριό μου και μπήκα, για άλλο ένα πρωινό, στο Οντεόν Όπερα 1. Εκεί είδα μια φίλη μου που ήρθε από Θεσσαλονίκη όπου βρισκόταν και ήδη είχε συναντήσει την παρέα. “Εσένα θάβαμε μόλις τώρα. Χίλια χρόνια θα ζήσεις.” Αγκαλιαστήκαμε και χαιρετηθήκαμε. Μου είχε λείψει τόσο καιρό και χάρηκα που την είδα πάλι. Κάνουμε καλό ντουέτο στις ταινίες, αυτό είναι αλήθεια. Ρώτησα τι έχασα. Αν τελικά άξιζε το “Mushrooming”. Όλοι είπαν πως ήταν καλούλα ταινία. Μόνο λίγο το τέλος τους χάλασε. Oh, well. Δεν πειράζει. Υπάρχουν ακόμα πάρα πολλές που θα δούμε στο Φεστιβάλ.

Και το “Citadel” το οποίο ακολούθησε, δεν το έλεγες και κακό. Μου άρεσε αυτό το post apocalyptic setting που είχε αλλά και η ατμόσφαιρά του. Αλλά πέρα από κάτι σκηνές καλοφτιαγμένες, δεν είχε τίποτε άλλο να μου προσφέρει ή να μην το έχω ξαναδεί (2,5*/5).

14:36 Πήρα το λεωφορείο για το σπίτι. Ένα γρήγορο φαγητό και μετά πάλι αμέσως για τον Δαναό.

17:00 – 19:10 Περιμένοντας έξω από τον Δαναό, έκατσα κι άρχισα να γράφω λίγο για όσα πράγματα έχω δει μέχρι τώρα στο Φεστιβάλ. Δεν πρόλαβα να γράψω πολλά και ο πρώτος φίλος μου ήδη έφτασε και σχεδόν αμέσως ήρθε και η φίλη μου από το πρωί. Μπήκαμε μέσα στην αίθουσα για να δούμε τις “Μικρές Ιστορίες Α’” όπου, για άλλη μια χρονιά, η αίθουσα του Δαναός γέμισε.

6 ταινίες μέσα σε 2 ώρες, δεν τις λες και ακριβώς μικρού μήκους εδώ που τα λέμε. Οι περισσότερες ήταν κοντά στο μισάωρο. Κάποιες μας κέντρισαν το ενδιαφέρον με τις ιστορίες τους. Άλλες πάλι όχι και τόσο, αλλά καμία τους δεν μας άφησε αδιάφορους. Προσωπικά η ταινία “Πουτσοσκάμπηλο” (ναι, καλά διάβασες) με έκανε να γελάσω πολύ, αν και της φίλης μου της φάνηκε χυδαία.

19:45 – 20:15 Έπρεπε να τρέξουμε στο Ιντεάλ για το “Between Us”. Ευτυχώς ένας φίλος μου είχε μηχανή και φτάσαμε γρήγορα εκεί. Ήδη αρκετός κόσμος περίμενε απ’ έξω από τον κινηματογράφο. Δεν χρειάστηκε να περιμένουμε αρκετή ώρα και μπήκαμε μέσα. Ο σκηνοθέτης της ταινίας Dan Mirvish ήταν παρών και την προλόγισε. Η ταινία του έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ και φάνηκε να είναι πολύ χαρούμενος.

Αν και φάνηκε να είναι το μικρό αδερφάκι του “Carnage” δεν με εντυπωσίασε ιδιαίτερα. Δεν είχε τους διαλόγους, ούτε την σπιρτάδα του. Η αλήθεια είναι πως τα βαριέμαι τις ταινίες με σκηνοθεσία «δωματίου» αλλά ακόμα και οι συγκρούσεις των ζευγαριών καθώς και οι προβληματισμοί τους και οι αγωνίες τους δεν προκαλούσαν κανένα ενδιαφέρον (2*/5).

Αν και υπήρχε Q&A μετά το τέλος της ταινίας, εμείς έπρεπε να φύγουμε να προλάβουμε να γυρίσουμε και πάλι Δαναό, γιατί σε μισή ώρα θα άρχιζε η επόμενη ταινία. Πάλι πίσω στην μηχανή και βουρ για Δαναό!

22:00 – 23:50 Αν και το “Cosmopolis” βγαίνει την Πέμπτη στους κινηματογράφους, οι δύο αίθουσες του Δαναός ήταν γεμάτες. Φαίνεται πως ο Robert Pattinson έχει πολλούς φανς. Το ίδιο και ο David Cronenberg. Πριν αρχίσει η ταινία, ο φίλος μου μου έδωσε το μπλουζάκι που έφτιαξε με το σήμα του Reel. Cute… Λέω να το φορέσω αύριο.

Η ταινία το έριχνε αρκετά στην φιλοσοφία περί χρήματος, καπιταλισμούς αλλά και δημοσιότητας αλλά, μιας και ήταν η τρίτη συνεχόμενη ταινία που έβλεπα, ένοιωθα το μυαλό μου να γίνεται κουρκούτι. Δεν μπορούσα με τίποτα να συγκεντρωθώ στο πρώτο μισό. Ειδικά στο σημείο με την Samantha Morton, το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ταινίας, με έχασε. Στο διάλλειμα βρεθήκαμε με την παρέα μου για να τους ρωτήσω πως τους φάνηκε ως τότε. Η ταινία, όπως ήταν αναμενόμενο, είχε διχάσει. Κάποια στιγμή μίλησα και με μια κοπέλα για τις μικρού μήκους που είδαμε πριν και μου ανέφερε και αυτή ότι “To Πουτσοσκάμπιλο” το θεώρησε απλά γελοίο. Τελικά δεν ήταν ταινία για γυναίκες η συγκεκριμένη.

Το δεύτερο μισό του “Cosmopolis” το βρήκα πιο ενδιαφέρον, αλλά σαν σύνολο της η ταινία παρέμενε άνιση. Ο Pattinson πάντως δεν ήταν κακός σε αυτόν τον κόντρα ρόλο. Παραδόξως… Ίσως την ξαναδώ κάποια στιγμή πιο νηφάλιος (2,5*/5).

00:05 – 01:35 Μετά από αυτή την βαριά ταινία δεν ήξερα κατά πόσο θα άντεχα κι άλλο. Αλλά αποφάσισα να μείνω. Πάντα γούσταρα το “Μετά τα Μεσάνυχτα” τμήμα του Φεστιβάλ. Σε αυτό είχα δει αρκετά ενδιαφέρουσες ταινίες. Και το “Grabbers” δεν αποτέλεσε, τελικά, εξαίρεση.

Η ταινία ήταν ότι έπρεπε για να με κάνει να ξυπνήσω λίγο. Λατρεύω το αγγλικό καυστικό χιούμορ και η ταινία με έκανε να γελάσω αρκετά. Έφερνε λίγο σε “Shaun of the Dead” αλλά με εξωγήινους. Όχι ότι με χάλασε αυτό δηλαδή. Τελικά δεν το μετάνιωσα καθόλου που έμεινα και η κούραση σχεδόν είχε εξαφανιστεί (3*/5).

01:45 Αλλά όσο κούραση κι αν είχα, το κρύο που έφαγα πάνω στην μηχανή επιστρέφοντας σπίτι με έκανε να ξυπνήσω για τα καλά. Α, όχι! Αύριο θα φέρω κι εγώ την ζακέτα μου.

Ταινίες που παρακολούθησα σήμερα: 5
Σύνολο ταινιών μέχρι στιγμής: 11

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ