Το ημερολόγιο ενός φεστιβαλικού σινεπαρμένου (18ες Νύχτες Πρεμιέρας – Μέρα 3η)

...

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος

Μπορείς να διαβάσεις για την δεύτερη μέρα εδώ.

18ες Νύχτες Πρεμιέρας – Μέρα 3η

09:30 Είμαι απλά ζόμπι. Κοιμήθηκα 4 ώρες, το πολύ, και τώρα πρέπει να πάω στις δύο πρωινές προβολές. Σίγουρα θέλω να δω την πρώτη, αλλά για την δεύτερη θα αποφασίσω εκεί τι θα κάνω. Αν καταφέρω να σηκωθώ ποτέ από το κρεβάτι δηλαδή. Φόρεσα και το τιρκουάζ μπλουζάκι με το σήμα του Reel, που μου έδωσε χτες ο φίλος μου (μου άρεσε αρκετά πάνω μου αν και δεν είναι ένα χρώμα που φοράω) και έφυγα.

11:10 – 12:45 Περιμένοντας μέσα στην αίθουσα να αρχίσει το “Fat Kid Rules the World”, έμαθα πως μια φίλη μου δεν την άφηναν να μπει μέσα γιατί είχε ξεχάσει το πάσο της, και με το μηδενικό εισιτήριο που είχε δεν μπορούσε να μπει. Πρώτη φορά τύχαινε αυτό στην ιστορία του Φεστιβάλ. Τουλάχιστον δεν το είχα ξανακούσει. Αν και κανονικά πρέπει να έχεις και την κάρτα μαζί σου να την δείχνεις μαζί με το μηδενικό εισιτήριο, κανείς μας δεν το έκανε και δεν μας το ζητούσαν άλλωστε. Τελικά κατάφερε και μπήκε και μας είπε ότι έμαθε πως θα μπορείς και με το δημοσιογραφικό σου πάσο να μπαίνεις, αν έχει κάποιος, τελικά. Έκανε την επανάστασή της, όπως είπε.

Σε σκηνοθεσία Matthew Lillard, που έπαιζε και στο “Scream”, το “Fat Kid Rules the World” ήταν μια μικρή, ευχάριστη έκπληξη. Την θεωρώ την καλύτερη ταινία που είδα μετά το “De Roullie et D’os” στην τελετή έναρξης και ίσως μια από τις καλύτερες του φεστιβάλ φέτος. Αυτή, ναι, ήταν feelgood ταινία (3,5*/5).

13:10 – 14:54 Τελικά αποφάσισα να μείνω και στο “38 Τemoins”, παρόλο που ένας από τους φίλους μου έλεγε να φύγω γιατί μάλλον δεν θα είναι καλό. Ένας άλλος μου είπε ότι διάβασε την υπόθεση και φαίνεται αρκετά ενδιαφέρουσα ταινία. Του απάντησα πως δώσε μου και την πιο πατάτα ταινία που έχει γυριστεί ποτέ και σου γράφω κι εγώ υπόθεση που θα νομίζεις πως είναι Οσκαρική ταινία.

Τελικά έπεσα έξω. Μια από τις πιο βαρετές και αργόσυρτες ταινίες που είδα φέτος, δεν κατάφερε ούτε στο ελάχιστον να μου τσιγκλήσει το ενδιαφέρον. Κάποια στιγμή κοιτάζω την ώρα και εκεί που περίμενα ότι θα έχει περάσει μια ώρα, είχαν περάσει μόνο 20 λεπτά… The horror δεν λες τίποτα! Αποφάσισα να την προτείνω μόνο σε όσους έχουν πρόβλημα ύπνου (1,5*/5).

15:00 Έλεγα να πάω σπίτι να φάω κάτι, αλλά η Πανεπιστημίου ήταν κλειστή, λόγω της Ευρωπαϊκής Μέρας Χωρίς Αυτοκίνητο. Στην αρχή είδαμε κάτι ράγες, που χρησιμοποιούνται για travelling, πάνω στον δρόμο και νομίζαμε για μια στιγμή πως γυρίζονταν ταινία. Έτσι, αφού περπατήσαμε κι εμείς την άδεια Πανεπιστημίου, πήγα για μια βόλτα με κάτι φίλους στο Γκάζι. Αυτοί θα καθόντουσαν για φαγητό αλλά εγώ έφυγα αμέσως γιατί στις 17:00 έπρεπε να ήμουν στον Δαναό για τις επόμενες προβολές.

16:30 Εκεί που καθόμουν στα παγκάκια έξω από τον Δαναό και έγραφα, ήρθε κι έκατσε δίπλα μια κοπέλα. Με ρώτησε αν μπορούσε να κάτσει γιατί στο παραδίπλα παγκάκι της το απαγόρευσε ένα παιδί, επειδή τον ενοχλούσε ο καπνός. Της είπα φυσικά και αρχίσαμε να μιλάμε. Γνωριστήκαμε και μιλούσαμε για το site, ταινίες και για το Φεστιβάλ. Είναι ένα από το πράγματα τα οποίο λατρεύω γενικά στα φεστιβάλ: μιλάς, γνωρίζεις καινούργιο κόσμο κι όλα αυτά έχοντας ένα κοινό πράγμα που σας ενώνει – τις ταινίες.

17:00 – 19:10 Αφού χαιρετηθήκαμε ελπίζοντας πως ίσως ξαναπετύχει ο ένας τον άλλον κάποια στιγμή μέσα στο Φεστιβάλ μπήκαμε για να δούμε το Γ’ Διαγωνιστικό Μέρος των Ελληνικών Ταινιών. Κάποιες ήταν ενδιαφέρουσες, ειδικά το “Lifedit” μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση, κι άλλες πάλι όχι. Στην αίθουσα υπήρχαν και οι συντελεστές των ταινιών οι οποίοι, κάποιοι όχι όλοι, έφευγαν με το που παίζονταν η ταινίας του. Το θεώρησα κάπως αγενές όλο αυτό, όχι προς το κοινό το οποίο παρακολουθούσε, αλλά κυρίως προς τους υπόλοιπους συναδέλφους τους.

19:20 – 20:45 Το “Ernest Et Celestine” ήταν το πρώτο κινούμενο σχέδιο που τύχαινε να δω στις Νύχτες Πρεμιέρας. Υπέροχο σχέδιο, αρκετά cute, άκρως παιδικό είχε πάρει το Βραβείο Δεκαπενθημέρου στο Φεστιβάλ των Καννών κι όχι άδικα. Η σκηνή και μόνο στο δικαστήριο ήταν εκπληκτική (3,5*/5).

20:55 Με μια ώρα και κάτι ψηλά κενό μέχρι την επόμενη προβολή στο Οντεόν Όπερα, αποφασίσαμε με τον φίλο μου πως έπρεπε να πάμε κάπου να φάμε, μιας και ήμασταν νηστικοί από το πρωί. Πήγαμε για σουβλάκια τελικά λίγο πιο κάτω από τον Όπερα μέχρι που ήρθε ο κολλητός μου που θα έβλεπε παρέα μας την ταινία και φύγαμε.

22:30 – 00:15 Η αίθουσα ήταν γεμάτη. Το “The Sessions” κατάφερε να προσελκύσει αρκετό κόσμο. Και δεν μας απογοήτευσε. Υπέροχες ερμηνείες από το John Hawkes και την Helen Hunt, παρέα με ένα πρωτότυπο σενάριο, είναι μια από αυτές τις ταινίες που σου αφήνουν ένα γλυκό χαμόγελο στα χείλι με το που τελειώνουν. Βέβαια κάποιοι χασκογελούσαν και κορόιδευαν κάθε φορά που ακούγονταν η λέξη «πέος» και «καυλί» στην ταινία… Grow up already (3,5*/5).

00:20 Έξω από το Οντεόν κάνοντας έναν απολογισμό της μέρας μαζί με την παρέα μου. Ήδη χάσαμε 20 λεπτά από το “The Pact” όπου είχαμε εισιτήρια και αποφασίσαμε να μην πάμε να το δούμε. Είναι εκνευριστικό το να μην αρχίζει μια ταινία στην ώρα της και να χάνεις, για αυτόν τον λόγο, μια άλλη προβολή. Αν και η αλήθεια ήταν πως ήμουν ένα όρθιο πτώμα μέχρι εκείνη την στιγμή και δεν ήξερα κατά πόσο θα μπορούσα να αντέξω κι άλλη ταινία.

Έτσι πήραμε τον δρόμο του γυρισμού, κι εγώ κι ο κολλητός μου περπατήσαμε μέχρι το σπίτι. Ναι, τελικά άντεξα

Ταινίες που παρακολούθησα σήμερα: 5
Σύνολο ταινιών μέχρι στιγμής: 16

Διαβάστε τις υπόλοιπες αναρτήσεις του ημερολογίου ενός φεστιβαλικού σινεπαρμένου ή δείτε τις ανταποκρίσεις στις Νύχτες Πρεμιέρας Cosmote από όλες τις προηγούμενες ημέρες.

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ