Το ημερολόγιο ενός φεστιβαλικού σινεπαρμένου (18ες Νύχτες Πρεμιέρας – Μέρα 4η)

...

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος

Μπορείς να διαβάσεις για την τρίτη μέρα εδώ.

18ες Νύχτες Πρεμιέρας – Μέρα 4η

11:25 Σήμερα η μέρα μια από τις πολύ χαλαρές. Ξύπνησα όταν ήθελα, ξεκουράστηκα από το τρέξιμο των προηγούμενων ημερών και γενικά ήταν μέρα χαλάρωσης. Είχα μόνο σε δύο προβολές να πάω το απόγευμα κι αυτό ήταν όλο. Μέχρι τότε, θα απολάμβανα την όμορφη ηλιόλουστη Κυριακή μου.

19:45 – 21:51 Έξω από το Οντεόν Όπερα άρχισε να μαζεύετε κόσμος για την τελευταία ταινία του αφιερώματος στον σκηνοθέτη Whit Stillman, το “Damsels in Distress”. Για άλλη μια φορά, ο Stillman ήταν εκεί για να την προλογίσει και ύστερα να υπάρξει κι ένα Q&A μαζί του. Είπε πως η Sony τους έδωσε ένα περιθώριο 2 ωρών για να την παίξουν την ταινία, αλλιώς θα την κλείδωνε. Αυτά έχει η νέα ψηφιακή εποχή, είπε χαρακτηριστικά.

Το περίμενα λίγο πιο έξυπνο, λίγο πιο “Mean Girls” κατάσταση, και λίγο πιο σαρκαστικό. Αντίθετα, το “Damsels in Distress”ήταν άβολα δομημένο σεναριακά, με ελάχιστο καλό χιούμορ και ψυχαναγκαστικούς χαρακτήρες. Και δεν ήταν όλοι καλοί μέσα στην τρέλα τους (2*/5). Παρόλα αυτά θα ήθελα να δω και μια άλλη του ταινία, κατά προτίμηση το “Last Days of Disco”, η οποία λένε πως είναι και η καλύτερή του.

Στον φίλο μου δεν άρεσε καθόλου και μου είπε πως θέλει να κάνει μια ερώτηση για να τον κάνει να νιώσει άβολα. Κι έτσι έγινε. Τον ρώτησε στην ταινία δείχνει κάποια στιγμή την ιστορία της κεντρικής ηρωίδας και ότι είναι ψυχαναγκαστική. Θεωρείται πως η υπεραναλύση που κάνουν οι χαρακτήρες είναι κι αυτή μια μορφή ψυχαναγκασμού; Αυτός, ενώ πριν οι απαντήσεις του ήταν αρκετά μεγάλες και αναλυτικές, εδώ απάντησε μόνο με ένα σκέτο ναι, έχεις δίκιο, είναι. Φυσικά, ο φίλος μου δεν ικανοποιήθηκε από αυτή την απάντηση…

22:30 – 00:10 Ήρθε η ώρα για την πρώτη ταινία έκπληξη του φεστιβάλ. Ξέραμε ότι ήταν ελληνική και ότι ο σκηνοθέτης ήταν πρωτοεμφανιζόμενος. Κάναμε τις εικασίες μας αλλά όλοι μας πιστεύαμε πως θα βλέπαμε το “Αγόρι που Τρώει το Φαγητό του Πουλιού” του Έκτορα Λυγίζου, αλλά λίγο πριν αρχίσει η ταινία τελικά μάθαμε πως δεν ήταν αυτό. Τελικά θα βλέπαμε το “Fynbos” του Χάρη Πατραμάνη. Προσωπικά, δεν την είχα ακούσει ξανά αυτή την ταινία η οποία είχε γυριστεί εξολοκλήρου στην Νότια Αφρική. Ταινία μυστηρίου ήταν, δεν μπορεί θα είχε κάποιο ενδιαφέρον.

Με το που άνοιξαν τα φώτα ξανά στο τέλος της ταινίας, το μόνο που ήθελα ήταν να φωνάξω. Ίσως η χειρότερη, πιο βαρετή πεθαίνεις, ταινία του φεστιβάλ. Δεν γινόταν ΤΙΠΟΤΑ στην ταινία. Είχε αρχίσει και απλά είχε κολλήσει στον πρόλογο. Αναρωτιόμουν που θέλει να το πάει και περίμενα το φινάλε για να μάθω τελικά τι ήθελε να πει ο ποιητής (αλλά και να σηκωθώ να φύγω). Τελικά το φινάλε ήρθε κι εγώ ξέσπασα σε ένα νευρικό γέλιο. Περισσότερο ενδιαφέρον είχε ένας ηλικιωμένος κύριος που στραβοκοιτούσε όσους έκαναν φασαρία – αλήθεια ποιος μπορούσε να τους αδικήσει – πάρα το να παρακολουθείς την ταινία. Το μόνο άρτιο ήταν η εξαιρετική του φωτογραφία, και γενικά όλα τα τεχνικά (1*/5).

Κανείς δεν χειροκρότησε όταν έπεσαν οι τίτλοι τέλους. Ο κόσμος άρχισε να σηκώνεται άρον άρον από τις θέσεις τους. Εμείς περιμέναμε μήπως πει δυο τρεις κουβέντες αλλά δεν έγινε πότε. Χειροκρότησαν στο τέλος, κι αφού τελείωσαν οι τίτλοι τέλους όσοι φίλοι του σκηνοθέτη είχαν μείνει. Οι ίδιοι, φεύγοντας τους ακούσαμε να του δίνουν συγχαρητήρια και να τους λένε πόσο πολύ τους άρεσε. Εμείς απλά κοιτάζαμε ο ένας τον άλλον με απορία…

Αφού καταφέραμε και επιζήσαμε κι αυτή την ταινία, ανανεώσαμε το ραντεβού μας την επόμενη μέρα, πιστεύοντας πως θα δούμε καλύτερες ταινίες. Ε, όπως και να το κάνουμε, έχουμε και Χάνεκε αύριο.

Ταινίες που παρακολούθησα σήμερα: 2
Σύνολο ταινιών μέχρι στιγμής: 18

Διαβάστε τις υπόλοιπες αναρτήσεις του ημερολογίου ενός φεστιβαλικού σινεπαρμένου ή δείτε τις ανταποκρίσεις στις Νύχτες Πρεμιέρας Cosmote από όλες τις προηγούμενες ημέρες.

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ