Το ημερολόγιο ενός φεστιβαλικού σινεπαρμένου (18ες Νύχτες Πρεμιέρας – Μέρα 8η)

...

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος

Μπορείς να διαβάσεις για την έβδομη μέρα εδώ.

18ες Νύχτες Πρεμιέρας – Μέρα 8η

08:30 Είναι μια από αυτές τις μέρες όπου δεν θα πήγαινα στις πρωινές προβολές του Φεστιβάλ. Αντ’ αυτού αποφάσισα να πάω να δω τις δημοσιογραφικές για το “The Bourne Legacy” και το “Matching Jack”. Το “Bourne Legacy” μπορείς να το χαρακτηρίσεις άλλη μια αρπαχτή του Hollywood. Η ιστορία εξελίσσεται με αυτή του Jason Bourne, αν και δεν τον βλέπουμε πουθενά (πέρα από κάτι φωτογραφίες και αναφορές στο όνομά του). Καλό, καλύτερο από ότι το περίμενα, αλλά μου έλειψε η δράση του Greengrass (3*/5).

Το “Matching Jack” είναι όλο το κλισεδιάρικο μελόδραμα πακεταρισμένο με ένα ωραίο αμπαλάζ σε μια ταινία. Υπάρχουν κάποιες στιγμές που σε συγκινεί, αλλά αμέσως ακολουθεί κάποια αρκετά cheesy ατάκα και τα ξεχνάς όλα (2,5*/5).

Σήμερα θα είναι μέρα του camp! Θα δω για πρώτη φορά το “Mommie Dearest”. Ανυπομονώ…

18:15 – 21:30 Περίμενα περισσότερο κόσμο έξω από το Ιντεάλ για το «Joven Y Allocada«. Μιλούσε για το σεξ στην εφηβική ηλικία με κάποιες explicit σκηνές. Κανονικό crowd pleaser δηλαδή. Αφού μας έδωσαν και το «μου αρέσει/δεν μου αρέσει», μπήκαμε στην αίθουσα. Η ταινία είχε κερδίσει το βραβείο σεναρίου στο φεστιβάλ κινηματογράφου στο Sundance και όχι άδικα. Έξυπνο, μερικές αρκετά έξυπνο για το δικό της καλό, και αποκαλυπτική όσο χρειάζεται, σε ερεθίζει κάνοντας σε να νοιώθεις ματάκιας στην προσωπική σεξουαλική της 17χρονης Ντανιέλας. Τέλος σου κλείνει πονηρά το μάτι λέγοντας σου «was it good for you too?» (2,5*/5). Και ναι ψήφισα «μου αρέσει», αν αναρωτιέσαι.

22:47 – 01:00 Η μεγάλη στιγμή έφτασε. Ομολογώ πως δεν είχα ξαναδεί το “Mommie Dearest” αν και ένας φίλος μου με είχε πρήξει εδώ και χρόνια να την δω κάποια στιγμή. Τελικά, ποιος θα το περίμενε, θα την έβλεπα επιτέλους στις Νύχτες Πρεμιέρας.

Ο φίλος μου είχε έρθει και εξοπλισμένος με μια κρεμάστρα για να αναπαραστήσει μια από τις πιο κλασσικές σκηνές της ταινίες. Εντάξει, τον αγαπώ! Η ταινία ξεκίνησε και μια γυναίκα, δυο σειρές πιο κάτω, φώναζε σε έναν άλλο φίλο μου επειδή… γελούσε. Και δεν ήταν ότι γελούσε μόνο αυτός, γελούσαν όλοι όσοι βρίσκοντας στην αίθουσα! Μέχρι και τον διευθυντή του κινηματογράφου απείλησε ότι θα φωνάξει! LOL!! Μάλλον δεν κατάλαβε το τι ταινία είχε έρθει να δει.

ΟΚ, η ταινία ήταν κακή, αλλά οι ατάκες και οι υπερβολικές γεμάτες drama ερμηνείες την κάνουν instant classic. Υπάρχουν σκηνές ανθολογίας εκεί. Από το “No more wire hangers!” μέχρι και το “TINAAA!…. (παύση 3-4 δευτερόλεπτα) Bring me the axe!” Πρόκειται για την επιτομή του camp κινηματογράφου. Την λάτρεψα, απλά, ελεύθερα, συναρπαστικά (5*/5 – για το camp του πράγματος).

01:05 Αφού βγήκαμε έξω, καταενθουσιασμένοι και να πονάει το στομάχι μου από τα γέλια, άκουσα μια κοπέλα να λέει πως λάτρεψε την ερμηνεία της Faye Dunaway αλλά και της μικρής που έκανε την κόρη της…. Και ναι, το έλεγε σοβαρά. Και με εκείνα και με τούτα, τελείωσε κι άλλη μια συναρπαστική μέρα στις Νύχτες Πρεμιέρας. Now, bring me the axe!

Ταινίες που παρακολούθησα σήμερα: 2
Σύνολο ταινιών μέχρι στιγμής: 31

Διαβάστε τις υπόλοιπες αναρτήσεις του ημερολογίου ενός φεστιβαλικού σινεπαρμένου ή δείτε τις ανταποκρίσεις στις Νύχτες Πρεμιέρας Cosmote από όλες τις προηγούμενες ημέρες.

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*