Το ημερολόγιο ενός φεστιβαλικού σινεπαρμένου (18ες Νύχτες Πρεμιέρας – Μέρα 9η)

...

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος

Μπορείς να διαβάσεις για την όγδοη μέρα εδώ.

18ες Νύχτες Πρεμιέρας – Μέρα 9η

09:30 Σήμερα είναι η τελευταία μέρα με τις πρωινές προβολές του Φεστιβάλ. Η αλήθεια ειναι πως παρόλη την κούραση των προηγούμενων ημερών, όλο αυτό το πρωινό ξύπνημα θα μου λείψει. Γαλλικη κουλτούρα μας είχε στο μενού για τις τελευταίες πρωινές ταινίες το φεστιβάλ. Δυο ταινίες, που τουλάχιστον εγώ, περίμενα πως θα ήταν δυο από τις καλύτερες του, μας τις φύλαγε για το τέλος.

11:00 – 12:38 Η πρώτη που είδαμε ήταν το «A Moi Seule” Μπορεί να ήταν αργό, αλλά δεν ήταν αυτό το κουραστικό αργό – όπως στο «38 Μάρτυρες» ή στο «Avalon”. Υπέροχες ερμηνείες, ειδικά της Agathe Bonitzer, αλλά με κάποιες σκηνοθετικές δυσκολίες. Τα εμβόλιμα φλασμπας, όπου προσπαθούσαν να εξηγήσουν την σχέση των δυο πρωταγωνιστών, μερικές φορές μπέρδευαν. Τουλάχιστον δεν με έκανε να βαρεθώ και, κατά έναν περίεργο τρόπο, όλοι στην παρέα παρέμεναν σιωπηλοί (όπου σε άλλη περίπτωση θα είχαμε αρχίσει, από τα πρώτα λεπτά ήδη, τα σχόλια) (3*/5).

13:00 – 14:40 Η δεύτερη ήταν και η τελευταία gay ταινία που θα έβλεπα στο Φεστιβάλ. Το “Hors Les Mours” θα ήταν η ταινία που υπερβαίνει τα στερεότυπα μιας gay ταινίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα. Το trailer που είχα δει δεν ήταν κακό και περίμενα πως θα ήταν ένα δεύτερο “Weekend” τουλάχιστον.

Αν μια ταινία φωνάζει «ΚΛΙΣΕ» από μακριά, τότε σίγουρα πρόκειται γι’ αυτήν. Την εξέλιξη την καταλάβαινες από νωρίς, οι χαρακτήρες ήταν γεμάτοι στερεότυπα τα οποία η ταινία όχι μόνο δεν τα υπερβαίνει αλλά τα ασπάζεται και τα προωθεί. Πέρα από μια καλή σκηνή στο τέλος, αυτή με την φωτογραφία, δεν έχει τίποτε άλλο να σου πει. Τουλάχιστον ας είχε κάποιο παραπάνω eye candy για να μην βαριόμασταν ρε παιδί μου. Α, επίσης, τον ηθοποιό που έπαιζε τον Ilir στην ταινία, από την πρώτη στιγμή έλεγα ότι τον είχα ξαναδεί. Τελικά είχε κάνει πέρασμα στο “Midnight in Paris” του Woody Allen. Ό,τι θυμάμαι κι εγώ… (2*/5).

14:45 Αφού βγήκαμε από την αίθουσα στην αφόρητη και σήμερα ζέστη, πήγαμε προς τον Ιανό για να βγάλω κάποια εισιτήρια για τον Δαναό. Φτάσαμε 14:50 και είχαν ήδη κλείσει το ταμείο (κανονικά έκλεινε 15:00)! Δεν με πείραξε τόσο, μιας και το βράδυ θα πήγαινα στον Δαναό, αλλά για κάποιους άλλους θα ήταν αρκετά εκνευριστικό.

18:15 – 20:15 Μια από τις αγάπες μου στο φεστιβάλ είναι και οι ταινίες μικρού μήκους. Οι Μικρές Ιστορίες Β’ θα έκλειναν τον κύκλο μου των μικρών αυτών ταινιών για φέτος. 8 μικρές ιστορίες περιείχαν από τέρατα που ρουφάνε μυαλά, μια κοπέλα με τηλεπαθητικές ικανότητες, μια ληστεία στα τυφλά αλλά και την υπέροχη ιστορία μιας σχέσης ενός καταθλιπτικού θείου και της ανιψιάς του. Το “Curfew” αποδείχτηκε η καλύτερη ταινία μικρού μήκους που είδα φέτος στο φεστιβάλ. Μακράν. Ήταν και η μόνη ταινία που καταχειροκροτήθηκε θερμά από όλους όσους βρίσκονταν στην αίθουσα.

21:30 – 00:30 Για άλλη μια μέρα είχαμε κάμποσο χρόνο από την μια ταινία στην άλλη. Έτσι με τον φίλο μου αποφασίσαμε να πάμε χαλαρά προς τον Δαναό. Αλλά επειδή εγώ ήμουν λίγο κομμάτια (ήδη η κούραση του φεστιβάλ είχε αρχίσει να με καταβάλει) αποφάσισα να πάρω τον δεύτερο μου καφέ πριν δω το τρίωρο «έπος» του Xavier Dolan. Πρώτη φορά πίνω δυο καφέδες την ίδια μέρα. Δεν μου αρέσει ο καφές και προσπαθώ να το αποφύγω. Αλλά για να μην κοιμηθώ σε ταινία του, και με πουν κακό πάλι, αποφάσισα να κάνω την υπέρβαση.

Έξω από το σινεμά, διάφοροι χίπστερ (το κυρίως κοινό του Dolan) και ο υπόλοιπος κόσμος άρχισε να μαζεύεται. Η ταινία άρχισε σχεδόν στην ώρα της. Εγώ σκεφτόμουν κατά πόσο θα προλάβαινα να πάω από το Δαναό στο Όπερα για την επόμενη ταινία που άρχιζε στις 00:30, αν και κατά βάθος ήλπιζα να αργήσει να τελειώσει για να την χάσω και να γυρίσω σπίτι να ξεκουραστώ.

Το “Laurence Anyways” ήταν, πάλι, αυτό που περίμενα από τον 24χρονο Καναδό σκηνοθέτη. Εγκλωβισμένος για άλλη μια φορά στο σκηνοθετικό εγώ του, ο Dolan ξεφεύγει από το στόχο του, με την υπερβολική οπτικά φλυαρία του και τη βιντεοκλιπίστικα στυλιζαρισμένη, αν και κάπως μετριασμένη από το απόλυτα βαρετό “Les Amours Imaginaires”, ταινία του. Έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία να πει και το ξέρει. Αλλά χάνεται στην ίδια του την ιδιομορφία όπου περισσότερο του αρέσει να χτίζει το φαντεζί περιτύλιγμα της ιστορίας παρά την ίδια και τους χαρακτήρες της. Θα μπορούσε να τελείωνε 40 λεπτά με μια ώρα πιο πριν, αλλά στον κόσμο του Dolan οι χαρακτήρες του ζουν ως drama queens όπου, κλαίγοντας, με το ένα χέρι διαβάζουν ποίηση και με το άλλο ανακατεύουν την soupe froide au carrote με εμβόλιμες slow motion στιγμές. Αλλιώς, για τον Dolan, δεν μιλάμε για ταινία (2,5*/5).

00:35 Βγαίνοντας από την αίθουσα αρχίσαμε τον σχολιασμό της ταινίας. Στους περισσότερους άρεσε από ότι κατάλαβα. Μάλλον, όπως μου είπαν, δεν με ενδιαφέρει τόσο το οπτικό κομμάτι του σινεμά (!). Αν και προσπάθησα να τους δώσω να καταλάβουν ότι αυτό που δεν μου αρέσει, και γενικά δεν μπορώ να δεχτώ, είναι η υπερβολή. Και αυτή η ταινία το ούρλιαζε. Μου αρέσουν κάτι τέτοιες συζητήσεις. Κάνεις δεν έχει δίκιο ή άδικο. Όλα είναι θέμα οπτικής τελικά.

Με ‘κεινα και με ‘τουτα έχασα και το “Juan de los Muertos” στο Οντεόν Όπερα. Η αλήθεια είναι πως με ανακούφισε όλο αυτό. Δεν είχα δυνάμεις για άλλη ταινία. Έτσι πήρα το ταξί μου για την επιστροφή.

Ταινίες που παρακολούθησα σήμερα: 4
Σύνολο ταινιών μέχρι στιγμής: 35

Διαβάστε τις υπόλοιπες αναρτήσεις του ημερολογίου ενός φεστιβαλικού σινεπαρμένου ή δείτε τις ανταποκρίσεις στις Νύχτες Πρεμιέρας Cosmote από όλες τις προηγούμενες ημέρες.

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*