Cloud Atlas (2012)

...






 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία: Tom Tykwer, Andy Wachowski, Lana Wachowski
Σενάριο: Tom Tykwer, Andy Wachowski, Lana Wachowski, βασισμένο στο βιβλίο του David Mitchellr
Πρωταγωνιστούν: Tom Hanks, Halle Berry, Jim Broadbent, Hugo Weaving, Jim Sturgess, Ben Whishaw, James D’Arcy, Susan Sarandon, Hugh Grant, Doona Bae
Διάρκεια: 172’
Χώρα: Η.Π.Α., Χονγκ Κονγκ, Σιγκαπούρη, Γερμανία

 

Το να προσπαθείς να μεταφέρεις το επικό, αλλά και πολύπλοκο, μυθιστόρημα του David Mitchell “Cloud Atlas” στην μεγάλη οθόνη, μπορεί να χαρακτηριστεί από κάποιους ως μεγαλεπήβολο σχέδιο το οποίο θα κατέληγε ή σε αριστούργημα ή σε ολοκληρωτική καταστροφή. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στην μέση. Σίγουρα πρόκειται, και κανείς δεν μπορεί να το αρνηθεί αυτό, για μια από τις πιο φιλόδοξες και τολμηρές ταινίες που έχεις δει ποτέ, η οποία εξερευνά την ίδια την ζωή, το σύμπαν, την αιώνια αγάπη και πως τα πάντα (και οι πάντες) συνδέονται. Πολλοί μπορεί να το χαρακτηρίσουν ως ένα δεύτερο “The Fountain” ή και ένα ακόμα “Tree of Life”, αλλά η πραγματικότητα είναι κάτι το τελείως διαφορετικό.

Η ιστορία του “Cloud Atlas” περιέχει 6 χρονικές περιόδους οι οποίες ξεκινούν από το 1849 και φτάνουν μέχρι και το 2321 (106 χειμώνες μετά την πτώση του πολιτισμού). Για πάνω από 500 χρόνια οι ίδιοι χαρακτήρες συναντιούνται και επανενώνονται από τη μια ζωή στην άλλη, όσο γεννιούνται και ξαναγεννιούνται με τις συνέπειες των πράξεων και των επιλογών τους να τους επηρεάζουν το παρελθόν, το παρόν και το απώτερο μέλλον.

Όλες οι ιστορίες του έχουν ως κύριο θέμα, την ελευθερία. Την ανθρώπινη ελευθερία. Η ελεύθερη βούληση βρίσκεται στο επίκεντρο κάθε ιστορίας με τους του χαρακτήρες της παλεύουν για να ξεφύγουν από τα δεσμά μιας αιτιοκρατικής κοινωνίας η οποία υποστηρίζει με σθένος το Δαρβινικό αξίωμα πως οι αδύναμοι είναι κρέας και οι δυνατοί τους τρώνε. Η αγάπη αποδεικνύεται ως η κινητήρια δύναμη που τους ωθεί να υπομείνουν τα πάνδεινα μέχρι να φτάσουν στην προσωπική τους εξιλέωση.

Το πιο δύσκολο όμως από όλα ήταν το στοίχημα που είχαν βάλει οι τρεις σκηνοθέτες, τα αδέρφια Wachowski και ο Tom Tykwer, να συνδέσουν τα κομμάτια ενός τεράστιου παζλ, έχοντας στα χέρια τους 6 διαφορετικές ιστορίες, και να δημιουργήσουν ένα φιλμ όπου θα βγάζει νόημα χωρίς να χάσει το νόημα και την αισθητική του βιβλίου. Καθώς η ιστορία στήνεται, παρουσιάζοντας τους χαρακτήρες και τις εποχές μια προς μια, κάπου χάνεσαι και νιώθεις πως βρίσκεσαι στην μέση του κουρδίσματος μιας τεράστιας ορχήστρας πριν ξεκινήσει το κυρίως πρόγραμμα. Αλλά όταν η ορχήστρα αρχίζει να παίζει, τότε το φιλμ σε συνεπαίρνει και σε ταξιδεύει.

Μοιρασμένο σκηνοθετικά στα ίσα (τρεις χρονικές περίοδοι για τον Tykwer, τρεις για τα αδέρφια Wachowski), ο κάθε σκηνοθέτης έχει μεταφέρει το δικό τους χαρακτήρα στην ταινία, και παρόλα αυτά μοιάζει να έχει μια συνοχή αισθητικά. Αλλά είναι εντυπωσιακό το πως με την βοήθεια του Alexander Berner στο μοντάζ, οι σκηνοθέτες κατόρθωσαν να δημιουργήσουν έναν ρυθμό στην ιστορία τους, φτάνοντας στην κορύφωση ταυτόχρονα σε πολλαπλές εποχές χωρίς να μπερδεύουν ή να κουράζουν ούτε λεπτό κάνοντάς τες συνεκτικές γεμάτες αγωνία.

Όμως μια τέτοια επική ταινία, από τρεις τέτοιους σκηνοθέτες, μοιάζει να είναι λίγο “too mainstream” για κάποια γούστα. Αν και υπάρχουν πολλά πράγματα τα οποία θα σε κάνουν να σκεφτείς πολύ ώρα, και μέρες, μετά την θέαση της, υπάρχουν άλλα τόσα και περισσότερα που σου δίνονται στο πιάτο και μάλιστα ξαναμασημένα. Σίγουρα επικεντρώνονταν περισσότερο στο να τραβήξουν τον μέσο θεατή, αλλά κάποιους αυτό θα τους απογοητεύσει.

Όλοι οι κύριοι ηθοποιοί παίζουν πολλούς χαρακτήρες μέσα στην ταινία. Από την μια θα δεις τον Tom Hanks να ερμηνεύει έναν γιατρό σε ένα πλοίο στην μέση του Ειρηνικού Ωκεανού και στην επόμενη θα τον δεις να κάνει έναν γιδοβοσκό σε μια αποκαλυπτική νήσο στην Χαβάη στο μακρινό μέλλον. Είναι συναρπαστικό το πως η ίδια η ταινία προκαλεί τους ηθοποιούς να ερμηνεύσουν έξω από το όποιο καλούπι ερμηνείας τους έχουν υιοθετήσει, αλλάζοντας γένος αλλά και φυλή από την μια σκηνή στην άλλη με την βοήθεια του εκπληκτικού μακιγιάζ του οποίου έχουν υποστεί. Με την βοήθεια των σκηνοθετών καταφέρνουν να ξεπεράσουν την συμβατικότητα και να ερμηνεύσουν τους ρόλους τους, όποιοι και να είναι αυτοί, αρκετά καλά.

Το “Cloud Atlas” είναι μια ταινία που θα διχάσει και θα συζητηθεί αρκετά αλλά και μια ταινία που χρίζει παραπάνω από μια θέαση. Θα βρίσκεται στο επίκεντρο των συζητήσεων των σινεφίλ για πολλές μέρες μετά, γιατί όπως και στα σύννεφα, έτσι κι εδώ ο καθένας να δίνει την δική του εξήγηση για ότι είδε αφήνοντας το μυαλό του ελεύθερο προς κάθε κατεύθυνση προσπαθώντας να μας βγάλει από τις νοητικές μας παρωπίδες, όπως άλλωστε και οι χαρακτήρες της ταινίας. Κι αυτό, φίλε μου, είναι ένας άθλος από μόνος του!

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ