Θρέψε Κοράκια – Cria Cuervos (1976)

Ο Saura παλεύει με τους δικούς του σκοτεινούς δαίμονες κι αφήνει ένα θραύσμα από αυτούς να βγουν στη μεγάλη οθόνη.

 ★★★★½ 


Σκηνοθεσία: Carlos Saura
Σενάριο: Carlos Saura
Πρωταγωνιστούν: Geraldine Chaplin, Mónica Randall, Florinda Chico
Διάρκεια: 110’
Χώρα: Ισπανία
Διανομή: Carousel Films

 

Εποχή επανεκδόσεων και ανάμεσα στις αναμενόμενες κλασσικές ταινίες που δε χορταίνουμε να βλέπουμε στα θερινά σινεμά, υπάρχουν και κάποιες λιγότερο λαμπερές. Άγνωστα στο ευρύ κοινό αριστουργήματα που σε περιμένουν να τα ανακαλύψεις για πρώτη φορά εκεί που τους αξίζει- στη μεγάλη οθόνη. Το Cria Cuervos του Carlos Saura είναι ένα από αυτά.

To Cria Cuervos δεν είναι τόσο ταινία πλοκής, όσο συναισθημάτων, επομένως είναι δύσκολο να τη περιγράψεις. Πρωταγωνίστρια είναι η μικρή Άνα που μαζί με τις δύο αδερφές της καλείται να ξεπεράσει την απώλεια των γονιών της, την παρουσία των οποίων έχει αντικαταστήσει η θεία της και η κωφάλαλη γιαγιά της.

Μέσα από την αφήγηση της ενήλικης Άνα και με ετεροχρονισμένα φλασμπακ, βλέπουμε ένα ψηφιδωτό από σκηνές που συνθέτουν τη ψυχολογία του μικρού κοριτσιού. Ευτυχισμένες αναμνήσεις ενώ οι γονείς της ήταν ακόμα ζωντανοί, μπλέκονται με μακάβριες σκέψεις που κάνει για να αντιμετωπίσει την απώλεια τους αλλά και σουρεάλ ονειρικές σκηνές και φαντασιώσεις. Πρόκειται ουσιαστικά για το πορτραίτο ενός μικρού κοριτσιού που θρηνεί αλλά ταυτόχρονα προσπαθεί να ανακαλύψει και να καταλάβει τον κόσμο γύρω του.

Το Cria Cuervos είναι μια πολύ προσωπική ταινία για το σκηνοθέτη και υπάρχουν αρκετά βιογραφικά στοιχεία μέσα της, όπως ότι και αυτός σαν τη μικρή Άνα, είχε μητέρα πιανίστρια. Ο Saura παλεύει με τους δικούς του σκοτεινούς δαίμονες κι αφήνει ένα θραύσμα από αυτούς να βγουν στη μεγάλη οθόνη. Μπορεί αυτό που βλέπουμε πολλές φορές να μας κάνει να νιώθουμε άβολα και να γεννά τάσεις κατάθλιψης, αλλά αυτό συμβαίνει γιατί υπάρχει πολύ αλήθεια μες στη ταινία.

Το σενάριο και η σκηνοθεσία έχουν συνειρμικό χαρακτήρα και ανακατεύουν σκληρό ρεαλισμό με σουρεάλ φαντασιώσεις. Διάφορες έξυπνες πινελιές, όπως ότι ο ρόλος της μητέρας και της ενήλικης Άνα ερμηνεύεται από την ίδια ηθοποιό παίζουν με το υποσυνείδητο του θεατή και εξηγούν γιατί ο Saura ήταν ο αγαπημένος σκηνοθέτης του Bunuel.

Η ταινία προφανώς δεν είναι από αυτές που θα δεις με ποπ κορν και κοκα κόλα, αλλά από εκείνες που είναι αργής καύσης και σε επηρεάζουν, χωρίς απαραίτητα να σε διασκεδάζουν. Είναι σκοτεινή, μακάβρια, καταθλιπτική και “δύσκολη”, αλλά ταυτόχρονα όμορφη κι ένα απαραίτητο διάλειμμα από τις ταινίες που στα δίνουν όλα έτοιμα στο πιάτο.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ