Είναι ο Batman αναρχικός;

...

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

 

Μετά από 4 τέσσερις ταινίες το franchise είχε κουραστεί. Η ιστορία έδειξε ότι μάλλον έφταιγαν τα ιλουστρασιόν καραγκιοζιλίκια του Joel Schumacher που παρουσίαζαν ένα ήρωα πιο χάρτινο κι από τις σελίδες του κόμικ όπου πρωτοεμφανίστηκε.

Και μετά ήρθε ο Christopher Nolan και έκανε ένα από τα καλύτερα reboot στην ιστορία του σινεμά. Το κέρδος για εμάς τους θεατές ήταν δυο πολύ καλές ταινίες, η εκτόξευση της καριέρας του αποθανόντος Heath Ledger σε επίπεδο Oscar και μια μεταφορά λιγότερο γοτθική από του Burton αλλά πιο σκεπτόμενη παρουσίαση από τις ανάγκες του μέσου θεατή.

Μέσα σ’ αυτή την Dystopia, το Gotham ένας σκοτεινό εκδικητής παίρνει το νόμο στα χέρια του, ανακαλύπτει τους περιορισμούς αλλά και τη διαφθορά της αστυνομίας και ενός ολόκληρου πολιτικού συστήματος που την διοικεί. Είναι όμως η πόλη πραγματικά φανταστική;

Πολλά κοινά με την διαφθορά που παρουσιάζεται στις 3 τελευταίες ταινίες του Nolan μπορούμε να δούμε στις περισσότερες σύγχρονες μητροπόλεις και κοινωνίες και σίγουρα στην Αθήνα. Στο Dark Knight, ο Batman καλείται να αντιμετωπίσει τον τρομοκράτη Joker ως το ακόμα πιο σκοτεινό alter ego του. Και η μάχη εκτός από τις αριστοτεχνικά στημένες σκηνές δράσης κρύβεται στην ψυχολογική υπέρβασή που ο Batman πρέπει να κάνει για να διαχωρίσει ταν εκδίκηση από την άνευ όρων τιμωρία και το χάος.

Έχοντας λοιπόν “νικήσει” τον Joker, έρχεται ειρήνη και ευμάρεια; Κάθε άλλο, μας μες λέει ο Nolan στο τρίτο μέρος της επικής του τριλογίας. Γιατί μέσα από το καλούπι της ειρήνης, το περιεχόμενο είναι σαθρό και μπορεί εύκολα να σπάσει. Και έρχεται ο Bane για να σπάσει το καλούπι αυτό αποκαλύπτοντας στον κόσμο την πραγματική ασχήμια του συστήματος που οι πολίτες εμπιστεύονται.

Φυσικά είναι τρομοκράτης και οι ενέργειες του είναι επικίνδυνες για τον περισσότερο κόσμο του Gotham City. Ο Batman όμως δεν είναι ένας καλοκάγαθος “friendly neiberhood” Spiderman. Είναι ένας άνθρωπος πληγωμένος από τον χαμό της αγαπημένης του, φυλακισμένος στην έπαυλη του αλλά κυρίως στον εαυτό του, ανήμπορος να αντιμετωπίσει το νοσηρό σύστημα που γέννησε τον Bane.

Για να τον νικήσει όμως θα πρέπει να υπερβεί τους κανόνες που ο ίδιος θέτει, να φερθεί κι αυτός αναρχικά. Και εδώ φαίνονται οι δύο όψεις της αναρχίας, η πλευρά του Bane που προκαλεί την καταστροφή και το χάος και η πλευρά του Batman που φέρνει τη δικαιοσύνη και την υπέρβασή των ορίων του καθενός μας. Κι όλο αυτό είναι πρωτίστως μια εσωτερική πάλη.

Το θέμα είναι αν σαν κοινωνία θα γίνουμε Batman ή Bane.

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
3 Σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

  • pavlos
    24 Αυγούστου 2012 at 10:13 πμ - Reply

    ενδιαφέρον, δεν το είχα σκεφτει έτσι. βλέποντας πάντως την τριλογία πρόσφατα από την αρχή, νομιζω ότι η ματια του νολαν ειναι μαλλον συντηρητικη (μονο ένας πλούσιος φιλάθρωπος θα μας σώσει!). περίμενα κάτι πιο βαθύ από το τρίτο μέρος.

  • Yanni Spiridakis
    24 Αυγούστου 2012 at 2:54 μμ - Reply

    εξαιρετική ανάλυση.
    Έχεις προσεγγίσει εύστοχα τους συμβολισμούς που ο θρύλος του Batman πλαισιώνει :[

  • martyr
    6 Σεπτεμβρίου 2012 at 5:38 μμ - Reply

    Μου άρεσε που ανέλυσες αυτή την πλευρά της ταινίας, διότι στο Dark Knight Rises γίνεται αρκετά σαφές οτι η τριλογία έθεσε τέτοια ερωτήματα. Από μεριάς μου πιστεύω οτι το 3, πολύ περισσότερο από τα δύο προηγούμενα, κρίνει και δείχνει την αποτυχία και των δύο συστημάτων (καπιταλισμός, αναρχία).

  • ΣΧΕΤΙΚΑ