Ο Παράδεισος Δεν Είναι Εδώ – Der Müll im Garten Eden (2012)

...






 

Γράφει ο Άγγελος Ανδρέου


Σκηνοθεσία: Fatih Akin

Διάρκεια: 85’
Χώρα: Γερμανία
Διανομή: Odeon

 

Ο Φατίχ Ακίν είναι ίσως από τους Τούρκους καλύτερους κινηματογραφιστές και αυτή τη φορά υπογράφει ένα δυνατό οικολογικό ντοκιμαντέρ για την εγκληματική αμέλεια εταιρειών και κυβέρνησης στο χωριό Τσαμπουρνού, όπου δημιουργείται χώρος υγειονομικής ταφής χωρίς κανένα σχεδιασμό.

Το όμορφο χωριό της Μαύρης Θάλασσας μέσα σε λίγους μήνες μετατρέπεται σε μια απέραντη χωματερή, ερημώνει και οι λιγοστοί κάτοικοι που έχουν απομείνει ζουν σε τοξικές βόμβες επικίνδυνες για την υγεία τους. Το πλέον εξοργιστικό στην όλη υπόθεση είναι ότι ο Δήμαρχος του Τσαμπουρνού έχει όλο το νομικό δίκαιο με το μέρος του, ωστόσο τα συμφέροντα και οι κυβερνητικές πολιτικές φαίνεται ότι υπερισχύουν μπροστά στο ανθρώπινο δικαίωμα της αξιοπρεπούς και κυρίως υγιεινής διαβίωσης.

Ο Φατίχ Ακίν κινηματογραφεί ένα ντοκιμαντέρ με την κάμερα να βρίσκεται στο ρόλο του πρωταγωνιστή και όχι του απλού παρατηρητή, εντείνοντας την αγανάκτηση του θεατή, καθώς συνομιλεί τόσο με τους κατοίκους όσο και με τους «ειδικούς» των εταιρειών, οι οποίοι εμφανίζονται τόσο αδιάφοροι έως και ειρωνικοί απέναντι στην οικολογικό έγκλημα που συντελείται, που σε μερικά σημεία το μόνο που θες είναι να εισβάλεις στην οθόνη για να διορθώσεις την αδικία.

Το Τσαμπουρνού τελικά αναδεικνύεται σαν ένα σύμβολο για όλους όσοι έχουν έστω μια απειροελάχιστη οικολογική ευαισθησία , ένα σύμβολο καταστροφής του περιβάλλοντος από ιδιωτικά συμφέροντα που το μόνο που έχουν κατά νου είναι πώς θα φουσκώσει ο τραπεζικός τους λογαριασμός. Το πρόβλημα όμως όπως καταδεικνύει ο Ακίν δεν είναι μόνο οικολογικό. Σε δεύτερο βαθμό, κάνει λόγο για ένα έγκλημα κατά ανθρώπων οι οποίοι πέραν των οικονομικών ζημιών που υπόκεινται από την αλλαγή των συνθηκών, ξεριζώνονται από τον τόπο τους ή και καταστρέφονται σωματικά και ψυχικά.

Μπορεί να σας φανεί υπερβολικά διδακτικό ή καταγγελτικό, όμως αυτή είναι η πραγματικότητα. Άκουσα δε, συναδέλφους στην δημοσιογραφική προβολή του ντοκιμαντέρ να σχολιάζουν κυνικά πως μόλις είδαν έναν «ύμνο προς τους βόθρους» και άλλα τέτοια… συμπαθητικά. Ελπίζω τουλάχιστον πως οι «κανονικοί» θεατές θα έχουν τη στοιχειώδη ευαισθησία να ανταποκριθούν στο κάλεσμα του Φατίχ Ακίν για οικολογική αφύπνιση πριν να είναι πολύ αργά…

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ