Δεσμά Αίματος (2012)

...






 

Γράφει η Bάσω Γκαγκά

Σκηνοθεσία: Νίκος Παναγιωτόπουλος
Σενάριο: Νίκος Παναγιωτόπουλος
Πρωταγωνιστούν: Μαρκέλλα Γιαννάτου, Γιάννης Στάνκογλου, Νικήτας Τσακίρογλου, Δημήτρης Πιατάς, Μπέτυ Βαλάση, Νίκος Καρδώνης, Μάκης Παπαδημητρίου, Στέλιος Ιακωβίδης
Διάρκεια: 88’
Χώρα: Ελλάδα

 

Ξεκίνησε ως ένα καλό (όπως διαβάζω) βιβλίο και κατέληξε να γίνει μια ταινία άνευ σημασίας. Ναι είναι τόσο άσχημα τα πράγματα. Και μιλάμε για το Νίκο Παναγιωτόπουλο, ένα σκηνοθέτη με μεγάλη εμπειρία και μεγάλη ιστορία στο χώρο, που έτυχε να βιώνει αυτή τη μαύρη εποχή που ζούμε και αναγκάζεται να υποστηρίξει μόνος του το έργο του. Ωραία μέχρι εδώ, αλλά και πάλι δε δικαιολογείται αυτό που είδαμε. Πρώτη ψηφιακή ταινία για το σκηνοθέτη και ελπίζουμε να μη δούμε άλλη σε τέτοια κατάσταση που παραπέμπει σε ερασιτεχνική δουλειά μαθητευόμενου. Δεν ξέρω αν βρίσκεται και αυτή στο πνεύμα της κουλτούρας που κινείται τώρα τελευταία ο ελληνικός κινηματογράφος, αλλά όπως και να χει αυτό το πνεύμα πρέπει να περιοριστεί λίγο, γιατί τείνει να γίνει κανόνας για μια συνταγή που κολακεύει έναν πολύ μικρό αριθμό ταινιών. Η συγκεκριμένη βέβαια, τα χει όλα και συμφέρει.

Η Μαργαρίτα (Μαρκέλλα Γιαννάτου) ζει χρόνια σε ένα παλιό διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας παρέα με τον ηλικιωμένο πατέρα της, χωρίς καν να έχει μνήμη από τη φιγούρα της μητέρας της. Η ζωή της αποτελείται από τη δουλειά της ως αεροσυνοδός και από τις πολύ σύντομες σχέσεις της με άντρες, τους οποίους αρκείται στο να τους θυμάται και να τους ονομάζει με γράμματα της αλφαβήτου. Ο Κάπα λοιπόν (Γιάννης Στάνκογλου), αποτελεί γι’ αυτή το μοναδικό πρόσωπο με το οποίο συνδέεται πιο στενά όσο περνάει ο καιρός και μέσω αυτού προσπαθεί να ξαναονειρευτεί και να ξανακερδίσει το χαμένο νόημα στη ζωή της. Όταν ο πατέρας της πεθαίνει, η Μαργαρίτα αναζητά τον αινιγματικό άντρα, προσπαθώντας να ανακαλύψει έναν τρόπο προσέγγισής του. Φαινομενικά τον κερδίζει, ουσιαστικά όμως, η ευτυχία που αναζητά απεγνωσμένα της παίζει ένα ακόμα πολύ άσχημο παιχνίδι.

Χωρίς να έχω διαβάσει το βιβλίο της Μαρίας Πάουελ, το σενάριο σε πρώτη φάση δείχνει ως ψυχογράφημα πάνω στις λανθασμένες επιλογές του ανθρώπου, στις ρίζες αυτών και στις αυτοκαταστροφικές τάσεις που τις διαιωνίζουν. Σα θέμα είναι ενδιαφέρον και γι’ αυτό το λόγο μάλλον θα βραβεύτηκε και το ομώνυμο βιβλίο, η ταινία όμως αδυνατεί να υποστηρίξει μια πολύ δύσκολη και πολύ απαιτητική ψυχαναλυτική κατάσταση. Τουλάχιστον όχι με τέτοιους διαλόγους, με τέτοια πλάνα και με τέτοιες ερμηνείες. Και δεν ξέρεις τι απ’ όλα φταίει και συμπαρασύρει και τα υπόλοιπα.

Για να ξεκινήσουμε με τους διαλόγους οι οποίοι είναι βασανιστικοί, ανούσιοι και αφαιρετικοί σε βαθμό που προκαλούν γέλιο, όταν για παράδειγμα μια απλή ερώτηση παίρνει την απάντησή της με αρκετά δευτερόλεπτα καθυστέρηση. Καμένη δηλαδή η δουλειά σεναριακά, καμένη και σκηνοθετικά, με τους ίδιους αργούς ρυθμούς, παρατεταμένα πλάνα, κάτι ξεκάρφωτα ζουμ και επιλογές σκηνών που ταιριάζουν πολύ ωραία με το σενάριο. Βλέπουμε τη Μαργαρίτα να περπατάει στο αεροδρόμιο, να περπατάει στην Αθήνα, να περπατάει στη Λάρισα, να περπατάει στο διάδρομο του αεροπλάνου, άσε που όσες φορές έχουμε εικόνα από το παράθυρο του αεροσκάφους το πλάνο είναι το ίδιο και από ένα συγκεκριμένο νησί. Σε όλη την ταινία είναι ζήτημα να θυμάμαι μία μόνο ωραία σκηνή, για την οποία φυσικά ευθύνεται το τοπίο που ήταν ωραίο από μόνο του.

Τώρα να σχολιάσουμε τις ερμηνείες ή να δώσουμε άφεση αμαρτιών λόγω διαλόγων; Θα το έκανα αν δεν εμπλέκονταν στη δουλειά ο Μάκης Παπαδημητρίου, τον οποίο θεωρώ από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του και που πραγματικά είναι ο μόνος που ξεχωρίζει, αν και εμφανίζεται σε μικρό ρόλο, για να θυμίσει φυσιολογικές ανθρώπινες συμπεριφορές. Οι δυο πρωταγωνιστές είναι παγερά αδιάφοροι έως κακοί, ανέκφραστοι, απλοί αναγνώστες ενός κειμένου.
Αν σας έμεινε καθόλου όρεξη για την ιστορία αυτή καθ’ αυτή, να πούμε με λίγα λόγια ότι η Μαργαρίτα έχει αφήσει τη ζωή της να φτάσει στο δικό της σημείο μηδέν όπου και αποφασίζει να την αλλάξει, χωρίς όμως να έχει κατασταλάξει στο τι ψάχνει, αποζητά απλά την πρόσκαιρη ευφορία της ανανέωσης. Τα αισθήματα που νιώθει για τον Κάπα σε καμία περίπτωση δε δικαιολογούνται. Είναι προφανές ότι πρόκειται για μια καταδικασμένη σχέση, όπως είναι προφανές ότι ο Κάπα έχει όλα τα χαρακτηριστικά του άντρα προς αποφυγή. Κι όμως, ο πιο ακατάλληλος γίνεται προσωπικός της στόχος, στηρίζοντας πάνω του την προσωπική της ευτυχία.

Θα ήταν μια συμπαθητική, πιο πολύ γυναικεία ταινία αν –και δω υπάρχουν πολλά αν- όλα όσα προαναφέραμε ήταν διαφορετικά. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τα σημαντικότερα στοιχεία που χαρακτηρίζουν μια ταινία είναι τόσο άσχημα εκτελεσμένα και δεν μπορώ να αποδώσω αυτή την εικόνα μόνο στο μικρό budget της. Σε καμία περίπτωση πάντως δεν αξίζει το χρόνο σας και τα λεφτά σας, ούτε καν σε DVD.

 

 

Πού παίζεται

Ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής (22 – 28 Μαρτίου 2012)

ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ

ΑΘΗΝΑΙΟΝ 3D DIGITAL (ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ)
Β. Σοφίας 124 (ΜΕΤΡΟ Αμπελόκηποι), 210 7782122
ΑΘΗΝΑΙΟΝ 01
Πεμ-Τετ 18:10, 20:10, 22:10

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ