To Dexter τελείωσε. Επιτέλους.

...

Γράφει ο Γιώργος Αγγελόπουλος

( Το παρακάτω κείμενο περιέχει spoilers! )

To Dexter  τελείωσε. Πριν μερικά χρόνια θα μπορούσε να ήταν το τηλεοπτικό γεγονός της χρονιάς. Αντ’ αυτού, οχτώ χρόνια μετά την έναρξη του, το Dexter έριξε τίτλους τέλους με βαρύγδουπη υπόκρουση αμήχανης σιωπής. Και το πιο λυπηρό είναι ότι μάλλον δε θα μας λείψει, όσο φαν και να υπήρξαμε.

Κάθισα κι εγώ, όπως και τόσοι που κρατήσαμε παρέα στον Ντέξτερ σε τόσα φονικά, να δω το πολυαναμενόμενο φινάλε. Η όγδοη και τελευταία σαιζόν ήταν ίσως με διαφορά και η χειρότερη ολόκληρης της σειράς. Πολύ σπάνια μια σειρά κρατάει τα υψηλά στάνταρ της πρώτης σαιζόν κι ακόμα πιο σπάνια καταφέρνει να τα ξεπεράσει και το Dexter δεν αποτέλεσε εξαίρεση.

Το ενδιαφέρον της σειράς ήταν ότι σε κάθε σαιζόν ο Ντέξτερ ερχόταν αντιμέτωπος με έναν διαφορετικό αντίπαλο, συνήθως επίσης σίριαλ κίλερ, ενώ ταυτόχρονα αντιμετώπιζε προσωπικούς φόβους του που συνδέονταν με αυτόν τον αντίπαλο. Οι διάφορες σαιζόν ασχολήθηκαν με την οικογένεια, τον έρωτα, τη φιλία, την πίστη και άλλες “αξίες” μέσα από τις οποίες ο Ντέξτερ γινόταν όλο και πιο “ανθρώπινος”.

Η πρώτη σαιζόν ήταν αναμφίβολα η καλύτερη κι αυτό γιατί ο κύριος αντίπαλος του Dexter ήταν συνδεδεμένος με τη δική του προϊστορία, κάνοντας τη “μάχη” πιο προσωπική. Οι επόμενες δυο σαιζόν κινήθηκαν σε ικανοποιητικά επίπεδα αλλά κάπου αργότερα ξεκίνησε η φθίνουσα πορεία. Το μόνο που διατηρούσε υψηλό τον ενθουσιασμό μας ήταν το τελευταίο επεισόδιο της κάθε σαιζόν το οποίο ήταν πάντα συγκλονιστικό, ανανεώνοντας έτσι το ενδιαφέρον μας για ακόμη μια χρονιά.

Με τη δολοφονία της ΛαΓκουερτα στο τελευταίο επεισόδιο της έβδομης σαιζόν είχαμε ψιλιιαστεί ότι το πράγμα θα έριχνε σύντομα ρολά. Οι δημιουργοί βέβαια ήταν ακόμα σε συζητήσεις με τη SHOWTIME για περαιτέρω ανανέωση της σειράς αλλά ευτυχώς έστω και αργά αποφασίστηκε να ολοκληρωθεί στην όγδοη σαιζόν. Το ότι όμως οι δημιουργοί δεν ήξεραν το μέλλον της σειράς ενώ γύριζαν την όγδοη σαιζόν είναι ξεκάθαρο κι από το ότι δεν υπήρχε η αίσθηση της τελικής ευθείας από την αρχή της σαιζόν. Αντίθετα, η σαιζόν ξεκίνησε βασανιστικά αργά με τη Ντέμπρα να έχει πέσει σε κατάθλιψη και τον Ντέξτερ να προσπαθεί να τη συνεφέρει. Ο τηλεοπτικός χρόνος που σπαταλήθηκε σε μυξοκλάματα και επαναληπτικές ατάκες ήταν πολύτιμος και άδικα χαμένος.

Και στη συνέχεια της σαιζόν όμως μια σειρά από ανούσια στόριλαϊν που γέμιζαν τον τηλεοπτικό χρόνο, έδιναν την αίσθηση ότι η σειρά είχε χάσει τα αυγά και τα πασχάλια και δεν ήξερε που πάει και ποια κατεύθυνση να πάρει. Έτσι, μες στη σαιζόν αυτή παρακολουθήσαμε τα χρονικά της σχέσης του Κουιν με την αδερφή του Μπατίστα, την επανένωση του Μασούκα με τη χαμένη κόρη του, την παρολίγο εκπαίδευση του Ζακ από τον Ντέξτερ και το παρολίγο ειδύλιο της Ντέμπρα με το αφεντικό της. Όλα τα παραπάνω ήταν άσχετα με την κεντρική ιστορία, βαρετά και χωρίς λόγο ύπαρξης στη τελική σαιζόν που κάθε σκηνή πρέπει να είναι καθηλωτική και να υπηρετεί τον κεντρικό ήρωα. Εκτός των παραπάνω, ένας παραλίγο κομπάρσος έγινε στα τελευταία επεισόδια ο αρχικακός(Σάξον), η Σάρλοτ Ράμπλινγκ κατέληξε να περιφέρεται σαν γλάστρα μέχρι που δολοφονήθηκε με τεχνική ξεπέτας και η Χάνα επανενώθηκε με τον Ντέξτερ με μια σειρά χαζών συμπτώσεων.

Κι επειδή η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, ήλπιζα ότι τουλάχιστον το τελευταίο επεισόδιο θα έκανε όλη αυτή τη βαρετή αναμονή ανεκτή. Αλλά δεν. Στα δύο τρίτα του επεισοδίου δε γινόταν ουσιαστικά τίποτα πέρα από επαναληπτικούς διαλόγους για το πώς όλοι ανησυχούσαν για το τι πρέπει να κάνουν, μπας και έτσι παρασύρουν και τους θεατές σε παρόμοια συναισθήματα. Ο τελευταίος “κακός” της σειράς αποδείχτηκε ένας ακίνδυνος χαζός και ξεπετάχτηκε με ένα στυλό, χτυπώντας την ευρηματικότητα στο υπό το μηδέν. Η δεύτερη πιο σημαντική χαρακτήρας της σειράς- η Ντέμπρα, έμεινε στο εντελώς ξαφνικό “φυτό” και αποκαλωδιώθηκε από τον αδερφο της. Μια την είδαμε την Ντέμπρα, μια και τη χάσαμε. Περισσότερο χρόνο ξόδεψαν ακόμα και στον άσχετο κτηνίατρο που λέει ο λόγος.

Και για κερασάκι στη τούρτα ο Ντεξτερ αφήνει το παιδί στην έταιρη σίριαλ κίλερ Χάνα και εξαφανίζεται από τις ζωές όλων σκηνοθετώντας το θάνατο του. Έτσι, ο μεγαλύτερος κίνδυνος του κεντρικού ήρωα, που ήταν το ξεσκέπασμα της πραγματικής του ταυτότητας, δε συνέβη ποτέ. Μπορεί να έχασε την αδερφή του, αλλά ουσιαστικά δε πλήρωσε τις πράξεις του και όχι μόνο δε ξεσκεπάστηκε αλλά “έφυγε” και σαν ήρωας σε εξώφυλλο εφημερίδας. Wtf?

Και οι τίτλοι τέλους έπεσαν και ούτε το τελικό σκυθρωπό βλέμμα του Μαικλ Χολ δε μπορεί να περιγράψει το “κρίμα” για όλα όσα δεν έγιναν κι όσα γίνανε χωρίς να πρέπει. Τί συνέβη; Οχτώ σαιζόν συνέβησαν. Όταν τα κέρδη μπαίνουν στη μέση the show must go on ακόμα κι αν οι ιδέες έχουν στερέψει. Το κάποτε πολλά υποσχόμενο Dexter κατέληξε ανιαρή τηλεοπτική κακογραμμένη πρόζα, ατελείωτα περιγραφικά voice-over και ανεκδιήγητες ερμηνείες από ένα καστ βαριεστημένο από την επανάληψη. Θυμάσαι που το Dexter κάποτε ήταν καλό; Εγώ πλέον δυσκολεύομαι.

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ