Diana (2013)

...






 

Γράφει ο Παναγιώτης Μήτσικας


Σκηνοθεσία: Oliver Hirschbiegel
Σενάριο: Stephen Jeffreys, (βασισμένο στο βιβλίο της) Kate Snell
Πρωταγωνιστούν: Naomi Watts, Naveen Andrews, Douglas Hodge
Διάρκεια: 113’
Χώρα: Ην. Βασίλειο, Γαλλία, Σουηδία, Βέλγιο
Διανομή: Village

 

diana ταινίαΟι βιογραφικές ταινίες αποτελούν ένα μείζον στοίχημα και ρίσκο για οποιονδήποτε σκηνοθέτη. Όταν πρόκειται δε για διάσημες προσωπικότητες, το κοινό μπορεί να γίνει ανηλεές εάν δε συμφωνεί με το πορτραίτο που παρουσιάζει η εκάστοτε ταινία. Ο Γερμανός, Oliver Hirschbiegel, είχε πετύχει «διάνα» με την απεικόνιση των τελευταίων ημερών του Αδόλφου Χίτλερ στο εξαιρετικό «Downfall», δεύτερη ταινία του μετά το επίσης πολύ αξιόλογο «The Experiment». Το νέο του φιλμ, καταπιάνεται με την πάλαι ποτέ αγαπημένη των Βρετανών-και όχι μόνο- πριγκίπισσα Νταϊάνα, σε ένα εκ προοιμίου δύσκολο εγχείρημα, έχοντας ως πρωταγωνίστρια την Naomi Watts.

Εκατομμύρια τόνοι μελάνι-ιντερνετικό και μη- έχουν ξοδευτεί σε ιστορίες, αφηγήσεις και παρασκήνιο για τη «Λαίδη Ντι». Ο τραγικός θάνατος της σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο Παρίσι, το ασφυκτικό «μαρκάρισμα» των παπαράτσι, η σχέση της με τον Ντόντι Αλ Φαγέντ, ο εξαιρετικά προβληματικός γάμος της με τον πρίγκηπα Κάρολο, η αγάπη της για τα 2 της παιδιά, η εκτενής φιλανθρωπική της δράση. Πόσο «φρέσκια» ματιά μπορεί να μας προσφέρει μία ταινία; Προφανώς, ο Hirschbiegel είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του, ελπίζοντας σε ένα οσκαρικό biopic, έχοντας ως ατού την πολύ ικανή ερμηνευτικά Watts. Στο «Diana», μας παρουσιάζει το χρονικό της σχέσης της πριγκίπισσας με τον καρδιοχειρούργο Hasnat Khan, έναν έρωτα μετ’εμποδίων, λόγω της διαφοράς κοινωνικής θέσης και των αδηφάγων media της Βρετανίας. Το αποτέλεσμα είναι ένα φιλμ που ξεχνιέται αμέσως, από τη στιγμή που πατάς το πόδι σου έξω από την αίθουσα.

Ο Hirschbiegel, σε συνεργασία με τον σεναριογράφο Stephen Jeffreys (και πιθανότατα με το βιβλίο της Kate Snell) έχει φτιάξει μία σαπουνόπερα. Μία ρηχή σαχλαμάρα, με μηδενικό υπόβαθρο, που δε μας προσφέρει απολύτως τίποτα καινούργιο. Ανα στιγμές ειδικά, μοιάζει με ιστορία Νεοϋρκέζας γαλουχημένης με Sex and the City-κες καταβολές, που έχει ως πρώτο μέλημα πως να εντυπωσιάσει το νέο της αμόρε και «πυροβολεί» με ατάκες όπως «Είμαι πριγκίπισσα και παίρνω αυτό που θέλω»(αυτή η ατάκα υπάρχει όντως στο φιλμ). H ταινία μας θυμίζει πως η Νταϊάνα υπεραγαπούσε τα παιδιά της, Xάρι και Γουίλλιαμ. Παρ’όλα αυτά, τους βλέπουμε μόλις μία φορά (κι αυτή από απόσταση), ενώ η υπόλοιπη βασιλική οικογένεια είναι σαν να μην υπάρχει. Αυτοί που απολαμβάνουν τη μερίδα του λέοντος σε κινηματογραφικό χρόνο εκτός από την ίδια, είναι το προσωπικό του σπιτιού της, ο Χάσνατ και η κολλητή της.

Όσον αφορά τις ερμηνείες, η Watts είναι αξιοπρεπής, πετυχαίνοντας την ομιλία, το γλυκό χαμόγελο και το βλέμμα της Νταϊάνα, αλλά η αλήθεια είναι πως δε της μοιάζει και τόσο. Ο Naveen Andrews, γνωστός μας από την τηλεοπτική σειρά Lost, χάνεται μέσα στη γενικότερη αδιαφορία για την ιστορία που παρακολουθούμε στην οθόνη. Το soundtrack δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο και ξεχωρίζει το υπέροχο-αλλά πολυπαιγμένο – Ne me quitte pas του Jacques Brel.

To «Diana» είναι μία «καταστροφική» βιογραφική ταινία, που το μόνο που καταφέρνει να αποδώσει είναι ένα επιφανειακό πέρασμα της μοναξιάς που βιώνει η πρωταγωνίστρια του.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ