Δίδυμοι Θρύλοι – Legend (2015)

Η ερμηνεία του Hardy δεν θα ήταν υπερβολή να χαρακτηριστεί Legend-ary

 ★★★½☆ 

Σκηνοθεσία: Brian Helgeland
Σενάριο: Brian Helgeland, John Pearson (book)
Πρωταγωνιστούν: Tom Hardy, Emily Browning, Christopher Eccleston 
Διάρκεια: 131’
Χώρα: Μεγάλη Βρετανία/Γαλλία
Διανομή: Seven Films/Σπέτζος

ImageGen.ashxΟ Tom Hardy συμπρωταγωνιστεί με τον εαυτό του σε αυτήν την πολύ Βρετανική και θορυβώδη ταινία για τους κακόφημους Λονδρέζους γκάνγκστερς αδερφούς Kray, με τον Brian Helgeland στην καρέκλα του σκηνοθέτη.
Οποιαδήποτε, κινηματογραφική και μη, αφήγηση της ιστορίας των διδύμων Kray πάσχει από τις φανφάρες όλης της μυθολογίας που έχει χτιστεί γύρω από το όνομά τους – χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα κακό, μιας και αυτός ήταν άλλωστε ο πραγματικός σκοπός των Ronald και Reginald. Η εκδοχή του “Legend” είναι μια καρτουνίστικη αλλά και πολύ κλασάτα διασκεδαστική γνωριμία μας με τη «βασιλεία» των διδύμων γκάνγκστερς στην Ανατολική πλευρά του Λονδίνου της δεκαετίας του ’60.

O Brian Helgeland, που είχε βραβευτεί με Όσκαρ για το σενάριο στο cult “L.A. Confidential” απεικονίζει τις φήμες και τα κλισέ γύρω από τους Krays με μια στιλάτη νοσταλγία, έντονη μυρωδιά ξύλου σε Λονδρέζικο μπαρ, και μια πετυχημένη μίξη βίας και ειρωνείας. Όσον αφορά τα δύο τελευταία, ο σκηνοθέτης-σεναριογράφος Helgeland καταφέρνει και εισάγει στεγνό χιούμορ σε σκηνές με ξύλο, μαχαιριές και πιστολίδια – όλα αυτά δηλαδή που συνέβαλαν στη δημιουργία μύθων και ιστοριών στο Ανατολικό Λονδίνο.
Μήπως όμως οι Helgeland έτσι κάνει τη βία να φαίνεται αρκετά γοητευτική και glamorous; Φυσικά και το κάνει, όπως και τα περισσότερα blockbusters, κάτι που φυσικά δεν πρέπει να κρίνει κανείς στην κλίμακα καλού και κακού εφόσον μιλάμε για σινεμά. Οι γκάνγκστερς άλλωστε είναι η working-class βερσιόν των υπερ-ηρώων.

Όσον αφορά στο “Legend” όμως, κι ενώ πρόκειται για μια γκανγκστερική ταινία με γυναικεία αφήγηση (η οποία, ανά στιγμές την κάνει λίγο αμήχανη και με περισσότερη γυναικεία χροιά από ό,τι θα περίμενε κανείς), σίγουρα δεν πρόκειται για biopic των Ron και Reggie Kray, παρά μόνο για κάποιες διάσπαρτες στιγμές της ζωής και καριέρας τους – ίσως κάποιες από αυτές να μην είναι καν με χρονολογική σειρά. Η υπόθεση δηλαδή δεν είναι μία συγκεκριμένη με αρχή-μέση-τέλος, πιο πολύ με ραμμένα μεταξύ τους περιστατικά/σκετσάκια μοιάζει, ωστόσο αυτό δε σημαίνει ότι είναι δύσκολο ή μπερδεμένο να την παρακολουθήσεις.

Κι ενώ στο πρώτο μισάωρο ο θεατής συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει όρεξη για μια πραγματικά μη συμβατή ταινία για τη ζωή των Krays, η απεικόνιση του bromance και των άλλων στιγμών της ζωής του Ανατολικού Λονδίνου που κάνει ο Helgeland είναι, κινηματογραφικά άρτια. Η παλέττα των χρωμάτων είναι πολύ ορθά δουλεμένη και τα χιτσκοκικά πλάνα εντός του αυτοκινήτου, όπως και τα ενίοτε σκορτσέζικα εντός του nightclub αξιοζήλευτα. Φανταστείτε την τεχνική του “The Wolf of Wall Street”, αλλά αρκετά πιο σκοτεινή, lo-fi και, φυσικά, Βρετανική.

Το κλειδί της ταινίας φυσικά ανήκει στον Tom Hardy – εχμ, και στους δυο τους βασικά. Κι ενώ αρχικά ο Helgeland είχε προσφέρει στον Hardy μόνο το ρόλο του Reggie, κατάφερε να πείσει τον ηθοποιό να υποδυθεί και τον δίδυμο αδελφό του, Ron. Ο Hardy παρέλαβε έτσι έναν διπλό ρόλο στον οποίο αφοσιώνεται 100%, σωματικά και πνευματικά – περίπου όπως έκανε ο Jeremy Irons ότναν υποδύθηκε και τους δύο αδερφούς Mantle στο “Dead Ringers” του David Cronenberg. Το αποτέλεσμα είναι ένα εντυπωσιακό πορτραίτο ενός εαυτού χωρισμένου στα δύο : από τη μία ο Reggie, ένας συγκρατημένος κι έξυπνος γόης επιχειρηματίας, κι από την άλλη ο Ron, ένας παρανοικός σχιζοφρενής (με ιατρική διάγνωση), του οποίου η δίψα για βία σε κάθε περίσταση συνοδεύεται από το πάθος του για όμορφους νεαρούς άντρες («Είμαι ομοφυλόφιλος, αλλά όχι αδερφάρα»), καθώς και την αδυναμία του στο τσάι και κέικ της μαμάς του. Παρά τις τρανταχτές αυτές διαφορές ανάμεσά τους, σίγουρα βλέπουμε ανά καιρούς λίγο Ron μέσα στον Reggie, όπως και λίγο Reggie μέσα στον Ron – είναι, άλλωστε, αδέρφια.

Η ερμηνεία του Hardy, φαίνεται, όπως πάντα σχεδόν, ανεπιτήδευτη αν και καλομελετημένη. Ως Reggie μάλλον προσπαθεί και καταφέρνει να δείχνει καρδιοκατακτητής και αρκετά διχασμένος ανάμεσα σε μια προβληματισμένη σύζυγο κι έναν παρανοικό αδερφό. Ως Ron, με πολύ διακριτικό makeup προπαθεί να μεταμορφωθεί στην πιο άσχημη και σκοτεινή εκδοχή του Reggie.Και στις δύο περιπτώσεις ο Hardy δεν δείχνει να νοιάζεται για το αποτέλεσμα και αυτή ακριβώς είναι η μαγική πινελιά που κάνει την ερμηνεία του τόσο σαγηνευτικά απολαυστική.

Παρά το ότι ως gangster biopic το “Legend” μάλλον αποτυγχάνει, δεν αποτελεί αποκλειστικά μια ταινία για να υπενθυμίσει στο κοινό ότι ο Tom Hardy είναι από τους πιο σπουδαίους ηθοποιούς αυτή τη στιγμή εκεί έξω, μιας και οι διάλογοι, η αισθητική και η φωτογραφία του εδραιώνουν το γεγονός ότι έχει υπάρξει αρκετή δουλειά πίσω από αυτή την ταινία. Εδώ μπορεί ο τίτλος “Legend” να είναι κάπως παραπλανητικός, ή και άκυρος σε σχέση με το περιεχόμενο της ταινίας, η ερμηνεία του Hardy όμως δεν θα ήταν υπερβολή να αποκαλεστεί Legend-ary.

Οι Ronald και Reginald Kray πάντα αγαπούσαν τη φήμη και τη δόξα – γι αυτό και υπήρξαν πολλές φορές αντικείμενο κοροιδίας από τους «πραγματικούς» γκάνγκστερς της εποχής που προτιμούσαν την ανωνυμία. Έτσι, οι Ron και Reggie είμαστε σίγουροι ότι από τον τίτλο της και μόνο θα λάτρευαν αυτή την ταινία. Τώρα, αν αυτό θεωρείται κάτι το επικριτικό ή ένα κοπλιμέντο, αποτελεί αντικείμενο μεγάλης συζήτησης.

Μαρίνα Βερλέκη

Η Μαρίνα είναι ένας αποτυχημένος κλώνος stormtrooper, επομένως περιορίζεται στο να γράφει και να σχολιάζει συνεχώς. Αλλά κατά βάθος θα ήθελε να είναι το σκισμένο all-star του Mark Renton.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ