O σκηνοθέτης του Runaway Day, Δημήτρης Μπαβέλλας μιλάει στο Reel.gr

...

Συνέντευξη στον Δημήτρη Ασπρολούπο

1001245_416894591763666_212873637_nΤην προηγούμενη εβδομάδα σας είχαμε παρουσιάσει στην ταινιοθήκη μας την βραβευμένη ταινία του Δημήτρη Μπαβέλλα, Anticlockwise. O ταλαντούχος σκηνοθέτης μετά από μια επιτυχημένη πορεία στις ταινίες μικρού μήκους, έκανε την μετάβαση στις ταινίες μεγάλου μήκους. Η πρώτη του ταινία το Runaway Day είναι μια ασπρόμαυρη ταινία γυρισμένη σε φιλμ 16mm προκειμένου να τονιστεί το νοσηρό και ασφυκτικό κλίμα που δεσπόζει στην ιστορία. Το ύφος της ταινίας παραπέμπει σε b-movie τρόμου της δεκαετίας του ’60 με τη διαφορά ότι, στην προκειμένη περίπτωση, τα ζόμπι έχουν αντικατασταθεί από την ίδια την πόλη και τα ανυπέρβλητα προβλήματα που αυτή δημιουργεί στους κατοίκους της.

Η ταινία του μας είχε κινήσει ήδη το ενδιαφέρον από τότε που είδαμε το περιπαικτικό και μυστηριώδες trailer (που μπορείτε να δείτε και στο τέλος της συνέντευξης). Λίγο αργότερα η ταινία επιλέχτηκε για να συμμετάσχει στο διαγωνιστικό του Φεστιβάλ του Σαράγιεβο  (ήταν η μόνη ελληνική συμμετοχή μεγάλου μήκους μυθοπλασίας μαζί με άλλες οκτώ ταινίες) απ΄όπου έφυγε με τις καλύτερες εντυπώσεις από κοινό και κριτικούς.

Διαβάστε παρακάτω τι μας είπε ο σκηνοθέτης για την ταινία του, τους ηθοποιούς και το νέο ελληνικό σινεμά.

Το ύφος της ταινίας παραπέμπει σε b-movie τρόμου της δεκαετίας του ’60  όπως φαίνεται και από τα trailer που έχουν δημοσιευτεί. Είναι ένα είδος που αγαπάτε ή θεωρήσατε ότι η τεχνική αυτή ταιριάζει στο θέμα της ταινίας;

Για να κάνει κάποιος ταινία στην Ελλάδα και μάλιστα χωρίς την παραμικρή υποστήριξη, πρέπει να είναι πραγματικά αποφασισμένος να το καταφέρει. Ο μόνος τρόπος για να το πετύχει κάποιος είναι να πιστεύει απόλυτα σε αυτό που κάνει.

Η Αθήνα είναι έτσι κι αλλιώς μια αφιλόξενη πόλη για οτιδήποτε (εκτός κι αν θέλεις να κάνεις μια post apocalyptic ταινία οπότε προσφέρει πλέον το τέλειο σκηνικό), πόσο μάλλον όταν πρέπει κάποιος να φανεί δημιουργικός και αποτελεσματικός μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον.

Έτσι λοιπόν, έπρεπε να επιστρέψω σε όλα αυτά τα πράγματα που λατρεύω από πιτσιρικάς στον κινηματογράφο και την ποπ κουλτούρα εν γένει, ανεξαρτήτως δεκαετίας. Οι ταινίες τρόμου ήταν πάντα ένα από τα αγαπημένα μου ήδη, όπως και πολλά άλλα πράγματα που μπορεί κανείς εύκολα να διακρίνει στο Runaway Day: Τα road movies, τα φιλμ του Τζον Κάρπεντερ, τα σπαγγέτι γουέστερν, το αμερικάνικο σινεμά του ’70, μια two-tone και νιου γουέιβ αισθητική για να ονομάσουμε μερικά μόνο από τα επιμέρους στοιχεία. Ακόμα κι ο τίτλος παραπέμπει στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας του ’50, ταινίες στις οποίες υπάρχει μια υποβόσκουσα απειλή η οποία συχνά δεν γνωρίζουμε από πού προέρχεται.

Αυτό λοιπόν το στοιχείο, μιας «αόρατης» απειλής η οποία υπάρχει γύρω χωρίς ποτέ να αποκαλύπτεται εξ ολοκλήρου ωστόσο οδηγεί τους ανθρώπους να κάνουν περίεργα πράγματα, μου φάνηκε ο καλύτερος τρόπος να προσεγγίσω την κατάσταση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια. Μια κατάσταση για την οποία θεωρώ χρέος μου να μιλήσω και είναι άλλωστε ο βασικός λόγος για τον οποίο έγινε η ταινία.

Στην ταινία σας πρωταγωνιστούν μερικοί από τους καλύτερους ηθοποιούς του νέου ελληνικού κινηματογράφου όπως η Μαρία Σκουλά Ερρίκος Λιτσης, ο Ευθύμης Παπαδημητρίου και ο Γιάννης Παπαδόπουλος. Πως καταφέρατε να εξασφαλίσετε τόσο καλό καστ;

Όπως λέει και ο Μάρλον Μπράντο στο «Νονό» πριν καθαρίσει κάποιον, «τους έκανα μια πρόταση στην οποία δεν θα μπορούσαν να αρνηθούν»!

Πέρα από την πλάκα, μαζί με τους παραπάνω που αναφέρεις είναι η Υβόννη Μαλτέζου, ο Χρήστος Στέργιογλου, ο Κώστας Σταρίδας, ο Νίκος Γιαννίκας, ο Γιώργος Ρουσσάκης αλλά και κάποιοι νεότεροι ηθοποιοί που θεωρώ εξαιρετικά ταλαντούχους όπως ο Γιώργος Αραχωβίτης, ο Χάρης Φραγκούλης και ο Κωνσταντίνος Βουδούρης.

Η προσέγγισή μου τόσο σε αυτούς όσο και σε όλους τους ανθρώπους που έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες για να γίνει η ταινία ήταν απόλυτα ειλικρινής. Ίσως όπως είπε πρόσφατα ένας καλός συνεργάτης να «είδαν στα μάτια μου τη μεγάλη επιθυμία που είχα για παίξουν στην ταινία», δεδομένου ότι τους περισσότερους τους συνάντησα για πρώτη φορά…

Έτσι ξεκινήσαμε και ολοκληρώσαμε το “Runaway Day”, με μοναδική αφετηρία την ανιδιοτελή αγάπη για το σινεμά και σκοπό να πούμε κάτι για αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Το μεράκι, η θετική ενέργεια και κυρίως η εμπιστοσύνη που έδειξαν όλοι όσοι συμμετείχαν είναι και θα είναι για πάντα η μεγαλύτερη επιβράβευση, ανεξάρτητα από την όποια πορεία του φιλμ.

Όπως έχω και πει και θα συνεχίσω να λέω, αυτοί οι μοναδικοί, συγκινητικοί άνθρωποι που έκαναν τα πάντα δουλεύοντας νυχθημερόν για να φτάσουμε μέχρι εδώ είναι αυτοί στους οποίους πραγματικά οφείλεται η ύπαρξη της ταινίας! Τους υπερ-ευχαριστώ όλους και τους είμαι για πάντα υπόχρεος.

Οι κεντρικοί χαρακτήρες της ταινία φεύγουν από τα σπίτια τους χωρίς κάποιο προφανή λόγο. Θεωρείται την οικονομική κρίση αφορμή ή αιτία για τις αποφάσεις τους;

Επειδή έχω γεννηθεί και μεγαλώσει στα κεντρονότια προάστια των Αθηνών, δυστυχώς παρατηρώ από κοντά τη σήψη στην οποία έχει οδηγήσει αυτή η κατάσταση τόσο την πόλη αλλά κυρίως την ψυχολογία και το ηθικό των νεοελλήνων. Δεν είναι ψέμα ότι όλοι κυκλοφορούμε σαν τα ζόμπι, άβουλοι, έχοντας εναποθέσει τις ελπίδες μας κάπου αλλού, χωρίς να ξέρουμε καν που! Όλα αυτά σε συνδυασμό με το κερασάκι στην τούρτα, τις ναζιστικές δολοφονίες από τους πρώην και νυν συνεργάτες των γερμανών, είναι αρκετά για να οδηγήσουν έναν άνθρωπο στην απόγνωση.

Σε διαπροσωπικό επίπεδο, τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα: Έχω την εντύπωση ότι η κρίση έχει εξελιχτεί σε παράκρουση βγάζοντας τα χειρότερα ανθρώπινα στοιχεία στο προσκήνιο, τουλάχιστον σε πρώτη φάση, οδηγώντας ακόμα και τις απλούστερες σχέσεις σε αδιέξοδο.

Στο Runaway Day λοιπόν βλέπουμε αυτή την φρικτή πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια μέσα από ένα συγκεκριμένο πρίσμα. Οι διάφοροι τυπικοί χαρακτήρες νεοελλήνων με τους οποίους ασχολούμαστε συνδέονται εξ αρχής μεταξύ τους και για, φαινομενικά, ακατανόητους λόγους σταματούν απότομα αυτό που κάνουν και τρέπονται σε φυγή.

Στη συνέχει βέβαια, το ίδιο «φαινόμενο» της φυγής έχει μια βαθύτερη και πιο ουσιαστική επίδραση: Τους οδηγεί να στραφούν στις πιο μύχιες και ανομολόγητες επιθυμίες τους που έχουν μοιραία καταπιέσει προκειμένου να γίνουν κομμάτι της κοινωνίας, αυτής της κοινωνίας μίσους που τώρα μας θεωρεί όλους ανεπιθύμητους και αναλώσιμους.

Ο ορισμός της λέξης «κοινωνία» εμπεριέχει τη συμβίωση, την αλληλοβοήθεια και τη συνεργασία. Έννοιες που έχουν κατακρεουργηθεί στο σύγχρονο πολιτισμό οδηγώντας μοιραία τον δυτικό άνθρωπο στην παράνοια και την απομόνωση. Αυτό είναι ένα συναίσθημα το οποίο είναι παγκοσμίως κοινό, τουλάχιστον αυτό αντιλαμβάνομαι από τις επιμέρους αντιδράσεις όσων παρακολουθούν την ταινία.

Υποθέτω λοιπόν ότι η παρούσα κατάσταση είναι αφορμή για να τραπούν σε φυγή οι χαρακτήρες που ήδη κουβαλούν το βαρύ φορτίο της ύπαρξής τους.

Θεωρείτε ότι η φυγή στη οποία τρέπονται οι ήρωες σας είναι λύση ανάγκης; Το σχετίζεται με την μετανάστευση; θεωρείτε ότι υπάρχει άλλη επιλογή για τους Έλληνες σήμερα;

Οι ήρωες τρέπονται σε φυγή αλλά δεν ξεκαθαρίζουμε ποτέ αν η φαινομενική ηρεμία που διαγράφεται στα πρόσωπά τους καθώς τρέχουν μακριά προέρχεται από τη γαλήνη της ευτυχίας ή από την μακαριότητα της ηλιθιότητας.

Όσο αισιόδοξος και περήφανος είμαι για την ταινία και την πορεία της, άλλο τόσο απαισιόδοξος είμαι για το μέλλον μας συλλήβδην.

Θεωρώ ότι οι νεοέλληνες έχουν οδηγήσει εαυτούς μέσα από την απάθεια χρόνων σε ένα μοναδικό αδιέξοδο από όπου δεν υπάρχει καμία διαφυγή. Η τροπή σε φυγή είναι ημίμετρο, μια πιο δραστική πρόταση είναι να πηδήξουμε μαζικά από το μπαλκόνι (τουλάχιστον όσοι μένουν από το δεύτερο και πάνω για σίγουρα αποτελέσματα)!

Αστειεύομαι φυσικά, η τέχνη δεν μπορεί να προτείνει λύσεις, το πολύ να καταδείξει και να υπογραμμίσει μια κατάσταση. Στην περίπτωσή του Runaway Day όμως το καλύτερο που μπορεί να κάνει είναι, κυριολεκτικά, να δείξει τη συντομότερη οδό εξόδου, δια της φυγής! Είναι ένας σπασμωδικός πλην αποτελεσματικός τρόπος για να ξεφύγει κανείς έστω και περιστασιακά από όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας… Ακόμα και η σκέψη του να κάνεις κάτι τέτοιο οδηγεί σε μια ανακούφιση, έστω κι αν είναι φαινομενική.

Η ταινία σας παρουσιάστηκε πρόσφατα στο Φεστιβάλ και απ’ ότι διαβάσαμε συγκέντρωσε καλές κριτικές. Έχετε συμμετάσχει και στο παρελθόν με τις μικρούς μήκους σας σε διάφορα διεθνή φεστιβάλ. Πως ήταν η εμπειρία αυτή τη φορά που πήγατε με μεγάλου μήκους ταινία;

Η αλήθεια είναι ότι η προβολή στο Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα του Φεστιβάλ του Σαράγιεβο (η μόνη ελληνική συμμετοχή μεγάλου μήκους μυθοπλασίας μαζί με άλλες οκτώ ταινίες από ολόκληρο τον κόσμο) ήταν μια μεγάλη τιμή και παράλληλα μια δικαίωση τόσο για μένα όσο και για την οικογένεια, τους φίλους και όλους τους συνεργάτες που έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό για φτάσουμε εδώ!

Ένιωσα πολύ ζεστά και μάλιστα από κάποιες κουβέντες που μου είπαν διάφοροι θεατές, ένιωσα ένα συναίσθημα που έχουμε κάπως ξεχάσει εδώ με όλα αυτά που συμβαίνουν: Πόσο μπορεί να σε γεμίσει η αγάπη για το σινεμά και πώς αυτή μπορεί να ενώσει ανθρώπους με πολύ διαφορετικές αφετηρίες.

Η ταινία μάλιστα συνεχίζει την πορεία της αφού έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον και αρκετά ακόμη Φεστιβάλ για το 2013.

Τελευταία υπάρχει μια άνθηση του ελληνικού κινηματογράφου, προβάλλεται σε διεθνή φεστιβάλ και η διεθνής κινηματογραφική κοινότητα το έχει βάλει στο χάρτη της. Παρόλα αυτά όμως το κράτος δεν παρέχει ευκαιρίες και οικονομική υποστήριξη σε νέους κινηματογραφιστές. Πιστεύετε ότι είναι μόνο λόγω της οικονομικής κρίσης;

Είναι γεγονός ότι η καταστροφική μας πορεία ως χώρα έχει τραβήξει το παγκόσμιο ενδιαφέρον σε πολλά επίπεδα. Όλοι θέλουν μια μικρή δόση από την πρώην «πατρίδα του ήλιου και της θάλασσας» που σταδιακά βυθίζεται στην εξαθλίωση. Ειδικά μετά από αυτά που συνέβησαν με τους νεοφασίστες είμαστε το θέμα της ημέρας, μια «μικρή» Αργεντινή μέσα στα πόδια της Ευρώπης! Έκτακτα.

Και μέσα σε όλα αυτά, με την πλήρη απαξίωση του κράτους και του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας, μερικοί άνθρωποι προσπαθούν να κάνουν ταινίες με κάθε κόστος…

Ειδικά στην περίπτωση του Runaway Day, δεν είχαμε ούτε καν τα βασικά ως προς το οικονομικό! Υπήρχε μια στοιχειώδης βοήθεια από την οικογένειά μου που με στηρίζει με κάθε δυνατό τρόπο από όταν αποφάσισα να ασχοληθώ με αυτή τη δουλειά. Ακόμη, υπήρχαν οι επιμέρους συμπαραγωγοί όπως τα παιδιά της «2|35» που έκαναν την επεξεργασίας εικόνας και ήταν κοντά στην ταινία από την αρχή, τα Εργαστήρια Σκλαβής όπου έγινε η επεξεργασία του αρνητικού αφού το Runaway Day γυρίστηκε σε φιλμ 16mm και το Στούντιο Online Recording Masters των Γιώργου Γκίνη και Γιώργου Μπουσούνη (που υπογράφουν ακόμη μέρος του σάουντρακ). Αλλά και ένας ακόμη παράγοντας, ίσως ο κομβικότερος για να φτάσουμε εδώ:

Η στήριξη από όλους τους φίλους, συνεργάτες αλλά και τους ανθρώπους που προσέγγισα για πρώτη φορά και με τους οποίους δεν είχα καμία προηγούμενη επαφή ή γνωριμία είναι αυτή που μας οδήγησε στην επιτυχημένη ολοκλήρωση της ταινίας.

Ως προς τη χρηματοδότηση, η κυβέρνηση προτού δείξει το «αντιφασιστικό» της προφίλ είχε ξεσπάσει σε ένα ακροδεξιό παραλήρημα το περασμένο καλοκαίρι με το χουντικού τύπου κλείσιμο της ΕΡΤ. Μια άλλη καινοτομία ήταν η απειλή για το επικείμενο κλείσιμο των θεατρικών αθηναϊκών σκηνών του, κατά τα άλλα, εξίσου «αντιφασίστα» δημάρχου… Έτσι λοιπόν, το μεγαλύτερο μέρος της κρατικής χρηματοδότησης κόπηκε απότομα και επ’ αόριστον οδηγώντας τους έλληνες κινηματογραφιστές στην απόγνωση.

Μένει το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου το οποίο έχει αποδείξει εμπράκτως τις καλές του προθέσεις. Ωστόσο, τί κομμάτι της χρηματοδότησης μπορεί ρεαλιστικά να καλύψει;

Τέλος πάντων, με την καλοδεχούμενη βοήθεια από το ΕΚΚ αλλά και με όποιον τρόπο υπάρχει, προσπαθούμε να κάνουμε ταινίες και, έστω όψιμα, να κερδίζουμε το ενδιαφέρον των ξένων Φεστιβάλ και διανομέων. Κάτι είναι κι αυτό, μας δίνει τουλάχιστον μια αίσθηση αισιοδοξίας και τη δύναμη να συνεχίσουμε. “Keep on keepin’ on” όπως λέει και το τραγούδι των Redskins!

Έχετε μιλήσει με εταιρίες διανομής; Γνωρίζεται περίπου πότε θα δούμε την ταινία σας;

Η «Μικρόκοσμος ΕΠΕ» έχει αναλάβει την πανελλαδική διανομή της ταινίας η οποία θα προβληθεί στις αίθουσες το Δεκέμβριο του 2013.

Μολονότι μας αφορά η υποδοχή του κόσμου για το Runaway Day σε όλη την Ελλάδα, το μεγάλο ενδιαφέρον ως προς τη διανομή επικεντρώνεται μοιραία στην Αθήνα αφού είναι η πόλη που αποτέλεσε και την πηγή έμπνευσης για την ίδια την ταινία!

Συντελεστές

CAST

Μαρία Σκουλά
Μάκης Παπαδημητρίου
Ερρίκος Λίτσης
Κωνσταντίνος Σταρίδας
Εύα Βόγλη

Υβόννη Μαλτέζου και Χρήστος Στέργιογλου

Γιάννης Παπαδόπουλος, Κωνσταντίνος Βουδούρης, Νίκος Γιαννίκας, Γιώργος Ρουσσάκης, Γιώργος Αραχωβίτης, Ανδρέας Σωτηρακόπουλος, Χάρης Φραγκούλης, Γιώργος Μπελεσιώτης, Στέλλα Γιαννούλη, Chalil Ali Zada, Barakat Hossaini, Στάθης Κόκκορης, Χρόνης Τζήμος, Οδυσσέας Χατζηπαράς, Μιλτιάδης Σωτηρακόπουλος, Ρεγγίνα Μαδηλάρη (φωνή), Ανθή Ευστρατιάδου (φωνή)

Αφηγητής: Αλέκος Δραγώνας

CREW

Σενάριο-Σκηνοθεσία Δημήτρης Μπαβέλλας

Στην αρχική γραφή του σεναρίου έχει συνεργαστεί η Ελίνα Ψύκου

Μακιγιάζ Ιωάννα Λυγίζου

Βοηθός Σκηνοθέτη Ναταλία Πανέτσου

Ηλεκτρολόγος Κώστας Βρακοζώνης

Σκηνικά Δήμητρα Παναγιωτοπούλου

Κοστούμια Μάρλι Αλειφέρη

Ηχοληψία Μάκης Ασημακόπουλος, Κυριάκος Πουκαμισάς

Additional Dialogue Recording Στέφανος Δαμιανάκης

Σχεδιασμός Ήχου Δάφνη Φαραζή

Μίξη Ήχου Γιώργος Φασκιώτης

Μουσική

The Mongrelettes
The Smoking Barrels
Γιώργος Γκίνης
Γιώργος Μπουσούνης
Addy Flor & His Orchestra

Executive Producer Νίκος Μούτσελος

Συνεργάτης Παραγωγός Λίνα Γιαννοπούλου

Διεύθυνση Φωτογραφίας Γιάννης Φώτου

Μοντάζ Δημήτρης Τόλιος

Παραγωγή

Vox Productions Δύο Τριάντα Πέντε Sklavis Film Lab
SteFilm Online Recording Masters
με την υποστήριξη του ΕΚΚ και του ΟΠΑΠ

Παραγωγοί

Τζίνα Πετροπούλου
Σωτήρης Μήτσιος
Δημήτρης Μπαβέλλας

Διαβάστε περισσότερες πληροφορίες στην επίσημη σελίδα της ταινίας στο Facebook

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ