Ντίνος Κατσουρίδης: Η ζωή του μια ωραία βόλτα

...

[fblike style=»button_count» showfaces=»false» width=»450″ verb=»recommend» font=»tahoma»]

Γράφει η Βάσω Γκαγκά

Λίγες μέρες πριν έφυγε απ’ τη ζωή ένας από τους σπουδαιότερους ανθρώπους του ελληνικού κινηματογράφου. Ο Ντίνος Κατσουρίδης δεν ήταν λίγο απ’ όλα, αλλά ήταν όλα αυτά που ορίζουν τη λέξη κινηματογραφιστής, με σπουδαία παρακαταθήκη τόσο ως σκηνοθέτης, σεναριογράφος, μοντέρ όσο και παραγωγός ή διευθυντής φωτογραφίας. Ο καθένας τον γνωρίζει και τον θυμάται μέσα από τη δικιά του αγαπημένη ασπρόμαυρη ταινία, ακούγοντας το Ζήκο ή γελώντας με το καλό μας άνθρωπο… Θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μια όσο το δυνατόν πιο σύντομη αναδρομή στην τόσο γεμάτη καριέρα του φωτίζοντας τις σημαντικότερες στιγμές και ξεσκονίζοντας αξέχαστες ατάκες.

Ο Ντίνος Κατσουρίδης γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1927 και στα 25 του χρόνια έρχεται στην Αθήνα να σπουδάσει κινηματογράφο στη σχολή Σταυράκου, παράλληλα με οικονομικά και νομικά. Η πρώτη του δουλειά είναι βοηθός σκηνοθέτη στην ταινία «Πικρό Ψωμί»του Γρηγόρη Γρηγορίου, ενώ τα επόμενα χρόνια μπαίνει για τα καλά στο χορό του μοντάζ και της φωτογραφίας σε πολλές αγαπημένες ταινίες όπως «Το Σωφεράκι» του Γιώργου Τζαβέλλα και «Ο Ηλίας του 16ου» και «Το Ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο» του μεγάλου Αλέκου Σακελλάριου.

Το 1960 έρχεται η ώρα να δείξει το ταλέντο του από την καρέκλα του σκηνοθέτη, με το «Είμαι Αθώος» και το φιλμ νουάρ «Έγκλημα στα παρασκήνια» που αποσπά το πρώτο βραβείο φωτογραφίας και β’ γυναικείου ρόλου στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ακολουθούν άλλες τρεις ταινίες μεταξύ των οποίων η θρυλική «Της Κακομοίρας» και «Οι Αδίστακτοι» που κερδίζει άλλες δύο διακρίσεις, φωτογραφίας και α’ ανδρικού ρόλου.

Το 1970 σηματοδοτεί την αρχή της χρυσής συνεργασίας του με το Θανάση Βέγγο, τον τότε βοηθό μοντέρ του Φιλοποίμην Φίνου. Έως το 1982 τον σκηνοθετεί σε συνολικά εννιά μεγάλου μήκους ταινίες, ενώ σε πολλές από αυτές υπογράφει σενάριο και μοντάζ, μαθαίνοντας στο Βέγγο το πόσα πράγματα μπορεί να πει κανείς χωρίς να τρέχει… Γυρίζει έτσι το 1971, εν μέσω χούντας, το αγαπημένο του «Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση» βρίσκοντας την ευκαιρία να δώσει το δικό του μήνυμα για τα γεγονότα της εποχής, με το σίκουελ «Θανάση πάρε το όπλο σου» να την ακολουθεί κατά πόδας.

Συνεργάζεται ακόμα με πολλούς μεγάλους σκηνοθέτες όπως τον Παντελή Βούλγαρη στο «Προξενιό της Άννας» και το «Ακροπόλ», τον Βασίλη Βαφέα, το Μιχάλη Κακογιάννη, το Δημήτρη Σταύρακα, ενώ στην τελευταία του δουλειά, το 2009, σκηνοθετεί το ντοκιμαντέρ «Η Αθήνα της καρδιάς μου».

Αεικίνητος, απλός και αυθεντικός περιγράφει ο ίδιος ουκ ολίγες συγκρούσεις και διαφωνίες με συναδέλφους και συνεργάτες συμπεριλαμβανομένης και της Αλίκης Βουγιουκλάκη στο «Ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο».

Ένας από τους τελευταίους μεγάλους της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου που αφήνει πίσω του ένα τεράστιο έργο, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι καινούργιοι…

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ