Διπλή Ζωή – Two Lives (2012)

H λιγότερο glamourous πλευρά της κατασκοπίας και τα μυστικά καλά κρυμμένα μέσα στην πρόσφατη ιστορία






 

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος


Σκηνοθεσία: Georg Maas, Judith Kaufmann
Σενάριο: Georg Maas, Judith Kaufmann, Christoph Tolle, Stale Stein Berg, Anne Troster, Hannelore Hippe(βασισμένο στο βιβλίο της)
Πρωταγωνιστούν: Juliane Kohler, Liv Ullmann, Sven Nordin
Διάρκεια: 97’
Χώρα: Γερμανία/Νορβηγία
Διανομή: Strada

 

1354_ebΣτην Ευρώπη του 1990, το βερολινέζικο τείχος μόλις έπεσε. Η Κατρίν ζει στη Νορβηγία τα τελευταία 20 χρόνια. Είναι ο καρπός του έρωτα μιας Νορβηγίδας και ενός Γερμανού στρατιώτη, που αγαπήθηκαν κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν ένας δικηγόρος θα της ζητήσει να παραστεί ως μάρτυρας, σε μια δίκη που αφορά σε παιδιά που γεννήθηκαν στη διάρκεια του πολέμου, εκείνη αρνείται. Σύντομα, ένας ιστός από μυστικά αποκαλύπτεται, μέχρι που η Κατρίν αισθάνεται «γυμνή» και οι αγαπημένοι της αναγκάζονται να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους. Τι είναι, όμως, πιο σημαντικό: όλα όσα έχουν ζήσει μαζί ή το ψέμα στο οποίο αυτά βασίστηκαν;

Το δραματικό θρίλερ των Georg Maas και Judith Kaufmann έχει όλα τα στοιχεία που θα συναντήσει κανείς σε ένα βιβλίο του John le Carre. Την λιγότερο glamourous πλευρά της κατασκοπίας και τα μυστικά καλά κρυμμένα μέσα στην πρόσφατη ιστορία. Το σενάριο είναι χαλαρά βασισμένο στο βιβλίο της Hannelore Hippe που, αν και μιλάει μέσω φανταστικών χαρακτήρων, περιγράφει μια ιστορία εντελώς αληθινή και με εντελώς πραγματικά γεγονότα που σημάδεψαν τις μεταπολεμικές μνήμες τόσο της Γερμανίας όσο και της Νορβηγίας.
Είναι πολύ δύσκολο να γράψει κανείς γι’ αυτή την ταινία χωρίς να αποκαλύψει τίποτα από τις ανατροπές της. Στο Two Lives το σασπένς είναι αριστοτεχνικά σκηνοθετημένο και το πέπλο ενός οικογενειακού δράματος πέφτει σιγά σιγά όσο τα διαδοχικά φλάσμπακ, γυρισμένα εντόνους χρωματισμούς πάνω σε φιλμ με κόκκο, μας δείχνουν τι πραγματικά συνέβη μετά το τέλος του Β’ παγκοσμίου πολέμου.

Η σκηνοθεσία, χωρίς να επιχειρεί τομές στο τρόπο της αφήγησης ή στις γωνίες λήψης, είναι στιλιζαρισμένη με ένα μελαγχολικό/ονειρικό φίλτρο που καλύπτει την πραγματικότητα των ηρώων που ζουν χωρίς να γνωρίζουν το πραγματικό παρελθόν. Φωτίζει τα υπέροχα τοπία της Νορβηγίας σαν χώρος ευημερίας, δίνοντας μια ιδιαίτερη αίσθηση του περιβάλλοντος στο οποίο που ζουν οι ήρωες της. Όταν όμως τα καλά κρυμμένα μυστικά βγουν στην επιφάνεια, οι ισορροπίες αλλάζουν. Οι χαρακτήρες προσπαθούν να βρουν εν νέου τα συναισθήματα τους έχοντας πλέον ενωμένο το παζλ, αποφεύγοντας αφορισμούς και δραματικά παρατράγουδα.

Όλα αυτά δεν θα ήταν δυνατά αν οι πρωταγωνιστές δεν ήταν τόσο καλοί στους ρόλους του. Ειδικά η μούσα του Bergman, η Liv Ullmann, γερασμένη πια στο ρόλο της μητέρας της Κατρίν , μιλάει με το βλέμμα της σε μια από τις τελευταίες σκηνές της ταινίας αντικατοπτρίζοντας την σύγχυση και την πίκρα μιας χώρας που ζούσε στο ψέμα όλα αυτά τα χρόνια.
Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ